METANOYA

Ne olduğunu söyle artık!” dedim bu kez sesim kontrolümden tamamen çıkmıştı. 

Aras Aldebaran gözlerini hâlâ duvardaki sembolden ayırmıyordu. Çenesi kilitlenmişti. Sanki sadece bir işaret değil, zihninin içine gömülmüş eski bir kabus ona geri bakıyordu.

“Bu sembol…” dedi kısık bir sesle. “Bunu burada görmemeliydim.”

Boğazım düğümlendi.

“Ne demek görmemeliydim? Kim yaptı bunu?”

Bir anda bana döndü.Bakışları sertti ama o sertliğin altında ilk kez kontrolsüz bir gerilim vardı.

“Zamanımız yok Hazan.”

Kolumu yakalayıp beni kapıya doğru çekti. Bu kez itiraz etmedim. Çünkü onda hissettiğim şey korku değildi sadece… daha derindi. Tanıdık bir felaket hissi gibi. Ve istemsizce bana da bulaşıyordu. Tam koridora adım attığımız anda bina sarsılır gibi bir sessizliğe gömüldü. Elektrikler bir anda kesildi. 

Her şey karardı.

Nefesim boğazımda kaldı.

“Elektrikler mi kesildi?” diye fısıldadım.

Aldebaran cevap vermedi. Çünkü o anda ikimiz de aynı şeyi duyduk.

Aşağıdan gelen ayak sesleri.

Tak…
Tak…
Tak…

Ağır, sakin ve bilerek atılan adımlar. Acele yoktu. Sanki biri kaçmıyor, bulacağı şeye doğru yürüyordu.

İçimdeki bütün alarmlar aynı anda çaldı. Aldebaran beni hızla duvara çekti. Bir eli ağzıma kapanırken, diğeri bedenimi gölgelerin içine sakladı. Eğilip kulağıma fısıldadı:

“Ses çıkarma.”

Kalbim göğsümden çıkacak gibiydi. Ayak sesleri yaklaşıyordu.

Üçüncü kat…

Sonra bizim kat…

Merdiven boşluğunda bir siluet belirdi. Uzun boylu. Siyah kapüşon yüzünü tamamen saklıyordu.

Ama asıl korkutucu olan bu değildi.

Durmasıydı.

Sanki bizi çoktan biliyormuş gibi… acele etmeden, sadece orada olduğumuzu hissetmiş gibi.

Ve sonra durdu.

Tam koridorun ortasında.

Sessizlik çöktü. O kadar yoğun ki kendi kalp atışımı duymaya başladım.

Ardından sesi geldi.

“Onu yine saklayamayacaksın, Aras.”

Kanım çekildi.