METANOYA

Ne olduğunu söyle artık!” dedim bu kez sesim kontrolümden tamamen çıkmıştı. 

Aras Aldebaran gözlerini hâlâ duvardaki sembolden ayırmıyordu. Çenesi kilitlenmişti. Sanki sadece bir işaret değil, zihninin içine gömülmüş eski bir kabus ona geri bakıyordu.

“Bu sembol…” dedi kısık bir sesle. “Bunu burada görmemeliydim.”

Boğazım düğümlendi.

“Ne demek görmemeliydim? Kim yaptı bunu?”

Bir anda bana döndü.Bakışları sertti ama o sertliğin altında ilk kez kontrolsüz bir gerilim vardı.

“Zamanımız yok Hazan.”

Kolumu yakalayıp beni kapıya doğru çekti. Bu kez itiraz etmedim. Çünkü onda hissettiğim şey korku değildi sadece… daha derindi. Tanıdık bir felaket hissi gibi. Ve istemsizce bana da bulaşıyordu. Tam koridora adım attığımız anda bina sarsılır gibi bir sessizliğe gömüldü. Elektrikler bir anda kesildi.