METANOYA

Şimdilerde altından geçtiğim bütün ağaçlar, Yapraklarını döküyor. Havada hazan var, yüreğimde hüzün..” 

Cemal Süreya

Anahtarı elimde çevirirken metalin soğukluğu parmaklarıma işledi.

“Ne demek sakladıkları yer?” dedim sertçe. “Ben çocukluğumda ne yaşadımda benden ne saklanıldı?.”

Aldebaran kısa bir nefes verdi.

Ama bu nefes bile yorgundu.

“Hayır, Hazan…” dedi gözlerini benden kaçırmadan. “Sana anlatılan hayatı yaşadın.”

Koridordaki floresan lamba bir kez titredi. O an nedense mideme kötü bir his oturdu. Sanki yıllardır kapalı duran bir kapı içimde aralanıyordu. Anahtarı avucumda sıktım.