METANOYA

Yol uzundu.  Şehir geride kaldıkça yollar karardı. Betonun yerini ağaçlar aldı. Camı hafif araladığımda yağmur yağmış olan toprağının kokusu içeri doldu.

Bir noktadan sonra konuşmadık. Sadece müzik vardı.

Kısık.

Hüzünlü.

Tanıdık gelmeyen ama sanki yıllardır içimde duran bir şey gibi ağır. Yarım saat sonra araba taş bir yolun önünde durdu.

Başımı kaldırdım. Bir bağ evi. Ama öyle eski ve ürkütücü olanlardan değil. Yaşı olan ama hâlâ güçlü duran bir yerdi. Ahşap verandası sarmaşıklarla çevrilmiş eve bir karakter katmıştı. Sarı ışıklar pencerelerden taşarak havanın karanlığını yumuşatıyordu. Bahçede rüzgâr asmalara sürtünüyordu. Uzakta bir salıncak hafifçe hareket etti.

Ev yalnız görünüyordu. Ama yalnızlıktan korkmayan bir yalnızlık. İnsan burada susmayı öğrenirmiş gibi.

“Burası…”