İntizar

Etrafınızda yüzlerce insan varken yalnız hissetmek nedir bilir misiniz?

Bir şey istediğiniz an sizin için her şeyi yapabilecek, üzüldüğünüzde size moral olmak için güzel sözler edecek, destek istediğinizde size yaslanacak bir omuz vermekten gocunmayacak insanlara sahiptim.

Dışarıdan bu insanların bana saygı duyduğu düşünülürdü. Beni sevdikleri, tek istediklerinin beni iyi hissettirmek olabileceklerini düşünürlerdi. Ama bu sadece dışarıdan görünendi.

Ellerine vereceğim küçük bir kozla beni yıkabilecek insanlardı onlar. Bir şeyler öğrenebilmek için yerlerde sürünebilecek kadar ezik insanlardı.

Durum böyle olunca çevrende ki insanların sayısı ne kadar fazla olsa da yalnızlığın daha fazla yüzüne vurulmasını sağlıyordu. Çünkü içlerinden hiçbiri aslında sana değer vermiyordu. Tek istedikleri yerine geçmek, sözünü diğerlerine geçirebilmekti.

Ve yalnızdım. Evet, bir sürü insanla sohbet ediyordum, görüşüyordum, arkadaşlık kuruyordum ama hepsi sahte hissettiriyordu. Yalnız gözükmüyordum, yalnız hissediyordum.

Tabii, 28 yıl boyunca hep böyle hissetmemiştim. Eskiden birçok arkadaşım vardı. Şimdi hiçbiriyle görüşmesem de bir zamanlar yalnız hissetmememi engellemişlerdi.

Ailem vardı. Uyumadan önce bana masallar okuyan abim, kahvaltıya en sevdiğim çikolatalı krepleri hazırlayan annem, elimi bir kez olsun bırakmayan babam vardı.