İntizar

~

Hayatımdan birçok insanı çıkartmıştım.

Çevremdeki insanlara göre bunu çok kolay bir şeymiş gibi hemen yapabilmiştim. Özlem duymadan, kendimi düşünerek ve emin adımlarla uzaklaşmıştım o insanlardan.

Dışarıdan böyle göründüğümde hoşuma gitmiyor değildi. Demek ki güçlü gözüküyordum. Göründüğüm gibi olmayı isterdim. Gerçekten dedikleri gibi umursamaz olmayı, fazla düşünmeyi bırakmayı isterdim.

Ama hayat yanlarından hiç ayrılmak istemediğiniz kişilerle sizi uzağa koyduğunda elinizden hiçbir şey gelmiyordu.

Elimden hiçbir şey gelemeyeceğini bildiğim içinse dışarıya karşı maskemi takmıştım. Neşeli, güçlü ve hiçbir şey umurunda olmayan o kızın maskesi. Girdiği her ortamda sanki gözleri onları aramayan o kızın maskesi. Aslında çok yalnız ama bunu hiç ilgisini çekmeyen partilere giderek gizlemeye çalışan o kız.

Yıllar geçmişti. Şimdi büyümüş ve olgunlaşmıştım. Yalnızlığın sahte çevreden daha iyi olduğunu anlayabilmiştim. Ben böyle biriydim. Evet, bunu kabulleniyordum çünkü yeni biriyle tanışıp sonradan hayal kırıklığına uğramaktansa yalnız olmak daha iyiydi.

Çünkü ben küçükken ilk hayal kırıklığımı yaşamıştım. Her aklıma geldiğinde içimi sızlatan bir şeyse bu kırıklık, ben bunu nasıl tekrardan yaşayabilirdim?