Gece Treni

Yağmur bütün gece durmamıştı.

Ankara Garı’nın eski peronları neredeyse bomboştu. Saat gece 01.17’yi gösterirken insanlar çoktan evlerine çekilmişti. Yalnızca birkaç görevli ve peronun ucunda tek başına duran bir çocuk kalmıştı.

Mert.

On yedi yaşındaydı. Siyah çantasını omzuna asmış, elindeki buruşturulmuş bilete bakıyordu.

“Doğu Ekspresi — Vagon 7.”

Normalde bu trene binmeyecekti.

Ama öğleden sonra gelen o garip mektup her şeyi değiştirmişti.

Mektupta yalnızca tek bir cümle yazıyordu:

“Eğer gerçeği öğrenmek istiyorsan, son sefere bin.”

Gönderen kısmı boştu.

Mert bunun saçma olduğunu düşünmüştü. Ta ki mektubun içinden yıllar önce kaybolan babasının saatinin çıkmasına kadar.

Trenin farları sisin içinden belirdi.

Eski lokomotif yavaşça gara girdiğinde metalin sürtünme sesi bütün peronda yankılandı. Ama garip bir şey vardı.

Trende neredeyse hiç ışık yoktu.

Ve camların arkasındaki yolcular kıpırdamıyordu.

Mert’in içi ürperdi.

Görevli sessizce yaklaşıp biletini aldı. Yaşlı adamın yüzü solgundu.

“Vagon 7,” dedi kısık sesle. “Ama ne olursa olsun… gece yarısından sonra camdan dışarı bakma.”

Mert kaşlarını çattı.

“Neden?”

Yaşlı görevli cevap vermedi.

Sadece bileti geri verdi.

Tren hareket ettiğinde Ankara’nın ışıkları yavaşça arkada kaldı.

Mert vagon koridorunda ilerlerken içerideki sessizlik dikkatini çekti. Yolcular konuşmuyor, yalnızca önlerine bakıyordu.

Sanki hepsi bir şeyi bekliyordu.

Vagon 7’nin kapısını açtı.

İçeride yalnızca üç kişi vardı.

Uyuyan yaşlı bir kadın.

Pencereden dışarı bakan takım elbiseli bir adam.

Ve köşede oturan kız.

Kızın kısa siyah saçları vardı. Kulaklığını çıkarmadan Mert’e baktı.

“Sen de mi mektubu aldın?” diye sordu.

Mert’in kalbi hızlandı.

“Ne dedin?”

Kız çantasından aynı zarfı çıkardı.

Aynı siyah mühür.

Aynı yazı.

Tam Mert konuşacakken tren aniden sarsıldı.

Işıklar birkaç saniyeliğine kapandı.

Ve karanlığın içinde koridordan bir ses geldi.