🔥 2. BÖLÜM
Üniversiteyi bitirmek benim için kolay olmamıştı ama dört yılın sonunda başarmıştım.
Bir yanım mezun olduğum için mutluydu,
diğer yanım ise odamı, arkadaşlarımı ve kurduğum düzeni geride bırakacağımı bildiği için huzursuzdu.
Valizimi toplarken içimde garip bir ağırlık vardı.
Sanki bir şey bitiyordu ama neyin başladığını henüz bilmiyordum.
Odanın kapısı birden hızla açılınca irkilip yerimden sıçradım.Gelen
Hilal’di.
Beni fark etmeden banyoya girip kapıyı kilitledi. Ne olduğunu anlamaya çalışırken gözlerim sırayla valiz toplayan Nisa ve Büşra’ya, ardından da hiçbir şey olmamış gibi yatağında uzanan Amine’ye takıldı.
Kızlar gülmeye başlayınca kaşlarımı çattım.
— Bu kadar korkmam sizi neden bu kadar eğlendirdi?
Büşra valizinden başını kaldırıp göz kırptı.
— O yüz ifadenizi bir görseydin, sen de gülerdin.
Amine yatağında doğrulup ekledi:
— Çok komiktin Asya.
— Yattığın yerden yüzümü nasıl gördün? diye homurdandım.
— Ben her şeyi görürüm, dedi sırıtmaya başladı.
Atışmalarımız arasında Nisa konuştu:
— Dalıp gitmiştin. Ne düşünüyordun?
— Hiçbir şey, dedim hızlıca.
Sonra duraksadım.
— Ya da… her şeyi bilmiyordum.
Kimse üstelemedi.
Bir süre sonra konuşma, mezuniyet sonrası hayata kaydı.
İş bulma, aile baskısı, evlilik, çocuk…
Amine’nin söyledikleri odanın havasını ağırlaştırdı.
— Aslında en özgür olduğumuz zaman şu an. Bir daha böyle olmayacak.
— Sağ ol ya, içimi ne güzel ferahlattın, dedim.
Büşra konuyu dağıtmak ister gibi buzdolabından ekmekle çikolata çıkardı.
Bir anda hepimiz etrafına toplandık.
O sırada banyodan çıkan Hilal, saçını kurutmaya başlayarak söylenmeye koyuldu.
Yağmurda beklediği otobüsü, yurda olan mesafeyi, yorgunluğunu…
Ama sonra yüzü yumuşadı.
Çünkü Hilal’in bir planı vardı.
Bir hafta sonra işe başlayacaktı.
Doktordu.
Aramızdaki tek net gelecek onunkiydi.
Nisa mesleklerimizi sayarken bana takıldı:
— Asya hariç hepimiz iş buluruz bence.
— Neden ben? dedim.
— Konya’da kadın mühendis olmak zor.İş bulman daha da zor.
Bir an durdum.Evet çok zor olacaktı belki ama kızları
Sonra babamı anlattım.
Motorları. Tamirhaneyi. Hayalini.
— Bu mesleği seviyorum, dedim net bir sesle.
— Ve vazgeçmeye niyetim yok.
O gece üçe kadar konuştuk.
Sonra sustuk.
Sabah yurttan çıkarken odamıza son kez baktım.
Dört yıl.
Bir hayat.
Bursa’yı özleyecektim.
Ama Konya beni bekliyordu.
Ve orada…
Benim bilmediğim bir şey daha vardı.
Asya Öztürk,
hayatın gerçekten şimdi başlıyordu.
Bölüm Yorumları