Hoşgeldiniz ❤️
Başlama tarihinizi buraya bırakabilirsiniz!
İyi okumalar. 🌸
***
Gördüğün, duyduğun ve hatta hissettiğin her şeyin gerçekliğinden nasıl emin olabilirsin?
***
Daha önce yaşadığım her şeyi geride bıraktığımdan bihaberdim. Karanlık, soğuk ve puslu bir yol... Ne zamandır yürüyorum, kaç saattir buradayım, bilmiyorum. Kulaklarıma dolan zayıf soluk alışverişlerim haricinde herhangi bir şey duymuyorum. Ne tuhaf, aslında yolun başından beri düşünmem gereken şey şimdi aklıma geliyor. Yeşilin daha önce hiç görmediğim tonlarını mabedinde saklayan bu ormanda bir kuş cıvıltısı dahi işitmiyorum. Sadece yürüyorum, nereye olduğunu veyahut gittiğim yerde beni bekleyen şeyin ne olduğunu bilmeden ilerliyorum. Ayak bileklerimi sızlatan prangaların artık canımı yakmayacağını düşünüyorum ama nafile, her bir adımımda ayaklarıma kadar uzanan kurumuş kan lekelerine tazesi ekleniyor, yine de duramam, yürümek zorunda gibi hissediyorum.
Neden buradayım, bileklerimi kanatan bu prangalar neden orada? Beynimin ücra köşelerinden fırlayıp kanıma karışan bu sorular doğru değil belki de. Ben kimim ve neden kim olduğum gerçeğini bilmiyorum?
Göğe uzanan ağaç dallarına bakıyorum uzunca bir süre, gökyüzü sanki benimle alay edercesine kara bulutları etrafıma topluyor. Kaç saat geçti yola çıkalı veyahut burada olduğumu bilen biri var mı? Yüzüme damlayan soğuk bir yağmur damlasıyla kendime geliyorum. Ürperiyorum, tenimi yalayan rüzgar daha da üşütüyor beni. Kaçacak bir liman ararcasına adımlarımı hızlandırıyorum fakat o limanı aslında içimde aramam gerektiğini henüz bilmiyorum.
Sanki bu dünyanın kirli oyunlarından beni arındırmak istercesine hızlı yağmaya başlayan yağmurun, damlalarından kaçmak için koşmaya başlıyorum. O hızlandıkça temizlenmekten korkuyor gibi ben de hızlanıyorum, oysa temizlenmekten değil tekrar kirlenmekten korkuyorum. Ayağıma takılan sert bir ağaç dalıyla birlikte tüm dünyam tepetaklak oluyor, avuç içlerim düşmemin etkisiyle yanmaya başlarken ayak bileklerim daha çok sızlıyor. Ne zaman kapattığımı bilmediğim göz kapaklarımı usulca aralıyorum, az önce beni delicesine koşturan bulutlar beni terk etmişler. Bakışlarım gökyüzünü süsleyen yıldızlara, ardından aya takılıyor. Ürkütücü gözüken ağaç siluetlerinin ardından güzel bir manzara gibi gözüküyorlar. Sanki o an aldığım yaralar birkaç saniyeliğine kendini susturuyor ve bu manzara kaptırıyorum kendimi.
Bir parlaklık gözüme ilişiyor ve ne zamandır orada olduğunu bilmediğim bir ayna dikkatimi çekiyor. Kenarlı işlemeli, eskitme bronz bir ayna... Korkmaktan ziyade daha çok onun neden burada olduğunu düşünüyorum, içimde sebepsiz bir kurtulma arzusu var. Acıyan ayak bileklerimi önemsemeden ayağa kalkıyorum, o an görmek istediğim şey aynadaki yansımam fakat öyle olmuyor. Mavi irislerim inatla kendini görmek için aynanın her tarafına bakıyor ama göremiyor, gördüğü tek şey orman. Üstelik içinde olduğum ormandan çok farklı, gölün çevresini süsleyen ağaçlar resmedilmiş burada. Çok geçmeden kendimi bu manzarayı incelerken buluyorum. Gölün o sakin akıntı sesi kulaklarıma ulaştığında ne kadar susadığımı fark ediyorum, oraya ulaşmamın bir yolu var mı acaba?
Gölün o eşsiz güzelliğinde kendimi kaybederken kulaklarıma cılız bir kız çocuğu sesi doluyor, bir an delirdiğimi düşünüyorum. Bu koca ağaçların arasında yapayalnız olmaya o kadar alışıyorum ki bir başkasının olma olasılığı beni sarsıyor. Gölün hemen yanında, ağaca zincirlenmiş bir kız... Katran karası saçlarından yüzünü henüz göremiyorum, saçlarına zıt giydiği beyaz elbisenin yırtılmış birkaç yerinden ne kadar yara aldığını görebiliyorum. Bu kız kim, neden orada? Duyduğum tüm sesler bir anda kesiliyor ve sadece bu zayıf kız çocuğunun soluklarını duyuyorum.
Ona ulaşmak istiyorum birden bire, onu zincirlerinden kurtarmak istiyorum. Tüm yaralarını onarmak, onunla dost olmak veyahut ona yardım etmenin tarifsiz mutluluğunu yaşamak... Aynaya doğru bir adım atıyorum ancak prangalar hiç olmadığı kadar sıkıyor bileklerimi, aynaya ulaşamıyorum. Dönüp arkaya baktığımda onu görüyorum, belki de prangamın sahibi o... Tıpkı aynanın içindeki kız gibi giydiği beyaz elbise, yer yer aklar karışmış siyah seyrek saçları ve prangalarımı tuttuğu güçlü kollarıyla orada işte. Gözlerini bana dikmek yerine sadece yere bakıyor, son gücüyle prangalarımı çekiyor. Bu yaşlı kadının benden daha güçlü olması beni ürkütüyor, bana neden engel olmak istiyor?
Adım atmaya gayret ederken sadece, ‘’Bırak beni! ‘’diyebiliyorum. Belki yüzlerce kez aynı cümleyi tekrarlasam da kaldırıp başını bir kez bana bakmıyor. Ona karşı koymak adına adımlarımı güçlendiriyorum ve aynanın kenarlarına tutunuyorum, o kızı kurtarmalıyım.
‘’Yardım et! ‘’ ağaca sarılı bedeniyle, başını kaldırmadan genç kız bana sesleniyor. Bizi buraya hapsedenin prangalarımı çeken yaşlı kadın olduğunu düşünüyorum.
İçimde var olan son gücümle aynanın kenarlarına tutunarak içeriye giriyorum, sanki durmamı isteyen o yaşlı kadın değilmiş gibi birden prangalarım çözülüyor kendi kendine. Arkama baktığımda hala o yaşlı kadının orada olduğunu görüyorum, gözleri bana uğramasa da korku dolu çehresiyle elindeki zincire bakıyor. Sanki bir şeyler geri dönülmez bir yola girmiş gibi bakıyor. İçindeki telaş beni korkutuyor, buradan hemen uzaklaşmamız lazım. Uzun zamandır yürümeme rağmen su isteğim geçiyor, direkt genç kıza yöneliyorum. Büyük bir ağaç gövdesine kalın, paslı zincirlerle hapsedilmiş. Onu görünce acıyan kollarını düşünüp ayak bileklerimdeki yaralar sızlıyor, belki de onu en çok anlayan benim diye düşünüyorum.
‘’Sana yardım edeceğim, merak etme. ‘’ ona söylemek istediğim cümleler ağzımdan çıkarlarken bir yandan zinciri çözmeye çalışıyorum, aslında kurduğum cümleleri kendime söylediğimi çok sonradan anlıyorum.
Ağaç gövdesini turluyorum fakat görünürde bir kilit yok, adeta bu zincir hep oradaymış gibi. Kafam karışıyor, kızın önünde duruyorum. Buradan gitmeliyiz ama nasıl? Bizi buraya kim getirdi? Kafamda sesler dönüp dolaşıp aynı yere varıyor, ben kimim? Neden cevabı bilmiyorum?
‘’Seni nasıl çıkaracağım? Seni kim getirdi buraya? ‘’ sorularım yanıtsız kalıyor, kafasını bile kaldırmıyor genç kız. Duyduğum sesle arkamı dönüyorum, o yaşlı kadın hala burada. Aynanın arkasında bize doğru bakıyor ve çığlık çığlığa bağırıyor. Geçidin kapandığını o zaman anlıyorum, o kadın orada sonsuza kadar hapsolacak belki de. Bağırıyor, öyle çok bağırıyor ki yavaş yavaş yüzü kızarmaya başlıyor ama boşa uğraşıyor, söylediği hiçbir şeyi anlamıyorum. Yalnızca bir fısıltı gibi geliyor.
Genç kıza bakıyorum tekrar, bir şeyler biliyor olmalı, değil mi? Kurumuş kana benzer lekeli eline odaklanıyorum, öyle sıkı kapatmış ki bir şey sakladığını anlıyorum. Eline uzanacağım zaman bir rüyadan uyanır gibi kafasını kaldırıyor, bu kez ben gözlerimi gözlerine çekemiyorum. Elinde bir şey var, harelerimi onlardan alamıyorum. Beni anlıyor gibi elini bana uzatıyor ve avucunu açıyor, bir kilit. Ucu kırılmış, büyük bir asma kilit... En başından beri ondaysa neden benden yardım bekliyordu, bilmiyorum. Yaşlı kadının fısıltıya benzer sesini işitiyorum. ‘’Kaç! ‘’ diyor. Neyden kaçacağım, ne oluyor?
Korkuyla bir adım geri geliyorum fakat kolumu bir mengene gibi tutuyor. O zayıf koluyla beni nasıl bu kadar güçlü tuttuğunu düşünüyorum, sonradan fark ediyorum ki kollarındaki zincirler yere düşmüş. Kurtuldu, kurtulduk. Gerçekten kurtulduk mu?
‘’Yardım et, buradan nasıl gideceğiz? ‘’ diyorum, gözlerini direkt olarak bana dikse de ben bakamıyorum. Adeta bir yasak koyulmuş da irislerine bakarsam lanetlenecek gibi hissediyorum.
‘’Bizi kurtaracağım Meyra. ‘’ diyor, adımı nereden biliyor? Bunu nasıl yapacağını sormaya çalışıyorum ama kelimeler dudaklarımdan çıkamıyor. Parmak uçlarım dudaklarıma ulaşıp kontrol ettiklerinde dudaklarımın birbirine dikili olduğunu anlıyorum. Canım yanıyor, ipleri koparmak istercesine zorluyorum. Kanlar oluk oluk boynuma kadar akıyor.
‘’Yardım et! ‘’ demeye çalışıyorum ama olmuyor, ellerini usulca dudaklarımın üstüne getiriyor. Bundan zevk alır gibi bir hali var. Kurumuş dudaklarım kanımla tekrar tekrar ıslanırken gözyaşlarım dökülüyor, ne zaman bitecek bu? Bir daha konuşamayacak mıyım?
‘’Bizi kurtaracağım Meyra, merak etme. ‘’ aynı cümleyi tekrar söylüyor ve ilk kez onun tebessüm ettiğini görüyorum. Dudaklarında engel olmayı denemediği bir gülüş geziniyor. Kulaklarımda hala o yaşlı kadının sesi dolaşıyor. Ondan kurtulmak için geri adım atmaya çalışıyorum ama kollarını bana sarıyor, tıpkı ağaca sardıkları zincire benzetiyorum bir an onu. Harelerim kendiliğinden göz bebeklerine odaklanıyor ve o an tüm acım son buluyor, içimi kaplayan bu duyguya bir isim bulamıyorum. Bu dokunuşu her şeyi bitiriyor, güvende hissediyorum. Yaşlı kadının cılız sesi tamamen kesiliyor.
‘’Uyan Meyra. ‘’ dudakları kımıldamasa da sesini duyuyorum.
‘’Beni yalnız bırakma. ‘’ bu hissin hiç son bulmamasını diliyorum, bu ormanda tekrar yapayalnız kalmaktan korkuyorum.
‘’Seni hiç yalnız bırakmayacağım. ‘’ elleri boynumu sarıyor, beni boğmak amacıyla öyle bir sıkmaya başlıyor ki canımın acımasını beklerken içten içe mutluluğu hissediyorum. Bedenim titriyor ve soluklarım azalıyor. Acı yok, artık her şeyin son bulduğunu biliyorum. Kulaklarımda sadece O'nun sesi var, ‘’Uyan! ‘’ diye bağırıyor. Ve ben de dediğini yapıp gözlerimi aralıyorum.
Nerede olduğumu birkaç saniye anlamıyorum, karanlık ve sessiz bir odadayım. Kendi odama benziyor ancak birkaç şey değişmiş, mesela çalışma masamı göremiyorum. Soluk soluğa kalmışım, gördüğüm o korkunç kabusun etkileri hala üstümde geziniyor. Nedenini bilmediğim bir şekilde içten içe aynaya bakma isteği duyuyorum, belki de kendime her şeyin rüyadan ibaret olduğunu ispatlama çabası bu. Gücümü toparlayıp odadaki aynaya doğru ilerliyorum. Üstümde her zaman giymiş olduğum pijama takımını görünce içim rahatlıyor, kalp atışlarımın normale döndüğünü hissediyorum.
Aynaya bir süre daha bakıyorum, kendimi alıkoyamıyorum. Bakışlarım dudaklarımı bulduğunda bir şeylerin ters gittiğini anlıyorum. Dikiş izleri dudaklarımın çevresinde bana bakarlarken parmak uçlarımla onlara dokunuyorum usulca. Ardından kulaklarıma dolan sesle irkiliyorum: ‘’Seni yalnız bırakmayacağımı söylemiştim. ‘’
Kilometrelerce derinde, batmış bir geminin en içindeydim sanki o anlarda. Her bir kulaçta kendi canım pahasına savaşmam gerekiyordu fakat ben, okyanusun o eşsiz güzelliğinde kendimi kaybediyordum. Aslında her insanoğlunun bu hayatta yaptığı bir şeyi yapıyordum, canı pahasına bile olsa mutlu ölmeyi tercih ediyordum. Sonra bir şey oldu, bir çığlık doldu kulaklarıma. Sanki o andan itibaren her kulacım o çığlık içindi, soluksuz kaldığım her an o sesin sahibini öldürüyordu.
Ve ben o an karar verdim tekrar yaşamaya, soluduğum her nefesin bedelini ödeyeceğimden habersiz. Geride bıraktığım her şeyin paçalarımdan tırmanıp bana tutunduğunu bilmeden, hissetmeden...
Gözlerimi yavaşça araladığımda nerede olduğumdan bihaberdim, bu bana sanki daha önce yaşanmış bir an olduğunu hissettirse de o an bunu düşünemeyecek kadar canım acıyordu. Harelerimi acıtan ışığa içimden küfürler savurduktan sonra odada yalnız olduğumu anladım, kendimi zorlayıp doğrulmaya çalışsam da canım çok yanmıştı. Biri sanki kemiklerimi teker teker kırmış gibi hissediyordum, odanın soğuk olması da parmak uçlarıma kadar üşümeme neden olmuştu.
Aklıma gördüğüm rüya geldiğinde dudaklarımı kontrol etmek istedim fakat yüzümü kaplayan bir oksijen maskesi vardı ve parmaklarım onu kaldıracak güce sahip değillerdi. Kurumuş dudaklarımda dilimi usulca gezdirdiğimde normal olduklarını düşündüm, sadece aptal bir rüyaydı işte. Beni derinden etkileyen bir rüya...
Neden burada olduğumu düşündüm kısa bir süre kadar fakat düşünmekte zorlanıyordum, aklım sadece su istediğime karar vermişti ve ona katılıyordum. Odanın kapısı açıldığında içeriye hemşire olduğunu varsaydığım bir beyefendi girdi.
‘’Uyanmışsınız, buna çok sevindim. Kendinizi nasıl hissediyorsunuz? ‘’ diye sordu nazikçe, aynı zamanda ben daha konuşamadan bir bardak suyu bana doğru uzattı fakat bardağı tutacak gücü kendimde bulamıyordum. Bunu anlamış olacak ki yüzümdeki maskeyi indirip suyu içmeme yardım etti.
‘’Buraya nasıl geldiğinizi hatırlıyor musunuz? ‘’ diye sorduğunda kafamı iki yana salladım.
‘’Ben Doktor Hanım'ı çağırayım, biraz sizi bekleteceğim. ‘’ odadan ayrıldığı zaman vücudumun hala ağrıdığını hissediyordum.
Doktor Hanım odaya girdiğinde güler yüzüyle birlikte ‘’Geçmiş olsun Meyra Hanım, nasıl hissediyorsunuz? ‘’ diye sordu.
‘’Canım yanıyor. ‘’ zorlukla konuştuğumda akciğerlerimin yandığını hissetmiştim.
‘’ Hastaneye geldiğinizde omurganızda çökme kırığı meydana gelmişti ve buna ek olarak akciğerinizde göğüs kafesine hava dolmasına bağlı olarak bir sönme mevcuttu. Kafanıza aldığınız darbe sebebiyle de bilinciniz açık değildi. Travma sebebiyle üç haftadır komadaydınız, bu süre zarfında akciğerinize tüp torakostomi uygulandı ve omurganız için korse takıldı. ‘’ duraksayıp ekledi. ‘’Buraya nasıl geldiğinizi hatırlıyor musunuz? ‘’ hemşire beyefendinin sorduğu soruyu tekrarladığında yanıt vermek için dudaklarımı araladım fakat ne diyeceğimi bilememiştim. Zihnim sanki bir çöplüğe dönmüştü ama bir o kadar da bomboş hissediyordum.
‘’İkinci kattan düştüğünüz için arkadaşlarınız sizi ambulansla beraber bu hastaneye getirdiler. O anları hatırlamamanız çok normal, endişelenmeyin. Kendinizi çok zorlamamaya çalışın. ‘’ bir yandan rutin kontrollerimi yapmıştı. O ana dek düşünmediğim fakat aklıma aniden gelen bir şey olmuştu: ailem. Onlara haber vermişler miydi?
‘’Ailem burada mı? ‘’
‘’Yakınlarınız dışarıda bekliyorlar, sizi hiç yalnız bırakmak istemediler. Kendinizi iyi hissediyorsanız kısa bir süre görüşebilirsiniz. ‘’ yanıtının ardından hemşireye bana bir ağrı kesici yapmasını rica etti ve bana tekrar geçmiş olsun dileklerini iletip odadan ayrıldı.
İkinci kattan nasıl düştüğümü düşündüm bir anlığına, adeta o anlar biri tarafından beynimin en ücra köşelerinden bile silinmişti. Doktor Hanım'ın dediği gibi kendimi fazla zorlamamak en iyisiydi sanırım. Acaba nasıl gözüküyordum? Üç haftadır komada olduğum gerçeğini hatırladığımda pek de güzel gözükmediğimi anlamıştım. Odanın kapısı açıldığında garip bir heyecanla kalbim hızlandı, benim için kısa bir süre olsa da onlar beni üç haftadır görmüyorlardı. Akciğerimde hafif bir sızı hissetmemle yüzümdeki tebessüm yarıda kesildi, sanırım buna alışmam gerekiyordu.
İçeriye ilk giren kişi ablam olmuştu. Hüzünlü ve bir o kadar heyecanlı bakışlarıyla gözlerimiz buluştuğunda yanıma doğru geldi. Yatağımın yanına oturur oturmaz ellerimi tuttu, onu çok telaşlandırdığımı hissetmiştim.
‘’Meyra nasılsın? O kadar çok korktum ki sana bir şey olacak diye, Allah'a şükürler olsun ki sağ salim seni bir kez daha gördüm. Ağrın var mı? ‘’ dolu gözleriyle sıraladığı sorularına yanıt veremeden yeniden konuşmaya başladı. ‘’Annem de çok merak etti, sen söylemelerini istememişsin ama sesini duymadan bir hafta bile geçirmez biliyorsun. Zar zor idare ettim. ‘’
‘’Kimin söylemesini istememişim? ‘’ diğer sorularını es geçip tek bir cümlesine odaklanmıştım nedense.
‘’Bizden... ‘’ günlerdir görmediğim, belki de beni bir daha göremeyeceğinden delice korktuğundan emin olduğum yeşil harelerine bakışlarımı çevirdim. Kalbim hiç olmadığı kadar sızlayan akciğerlerimi dövmeye başladığı zaman gözlerim kendiliğinden doldu.
Belki herkese karşı güçlü durmam gerekiyordu fakat bir tek onun bir çift yeşil haresine yenik düşüyordu bu aciz kalbim. Bunu anlamışcasına yatağın diğer ucuna o oturdu.
‘’Devrim... ‘’ kendimi tutamadan gözyaşlarım akmaya başladığında sızlayan akciğerlerime lanet savurdum, kesik kesik nefes almaya gayret etsem de canım yanıyordu. Yanımızda ablam olduğu için bana karşı biraz mesafeli davranmaya çalıştığını anlamıştım fakat ona ihtiyacım vardı, bunu anladığını biliyordum. Belimi saran korseye inat ona doğru uzandım, kollarını incitmekten korkarcasına bana sardığında küçük bir çocuk gibiydim o an. Ablam gözyaşlarımı silmeye çalışırken bir yandan teselli etmeye çalışıyordu.
‘’Ağlama ama böyle Meyra, sağ salim kurtuldun işte. Rabbim seni bize tekrar bağışladı. ‘’ ablam dolu gözleriyle konuşmasını sürdürürken Devrim saçlarımı okşuyordu.
‘’Saçlarım pistir. ‘’ diye mırıldandım kendi kendime, o an en son düşündüğüm şey bu olsa da ağlamamaya gayret ediyordum.
‘’Her şeyine aşığım, bunu biliyorsun değil mi? ‘’ ablam duymasın diye kulağıma fısıldadığı cümleyle ağlamam şiddetlenirken canım fazlasıyla yanmıştı. ‘’Yapma böyle ama güzelim, içim gidiyor bilmiyor musun? Canın yanarken hiçbir şey yapamamak mahvetti içimi bunca zaman, kollarımda ağlayışına nasıl dayanırım? ‘’
Bana saniyeler gibi gelse de birkaç dakika sakinleşmem için kimse konuşmadı, Devrim ablamın kaçamak bakışlarından rahatsız olduğunu hissedip bana sarılmayı kısa kesmişti ama yanımda olması bile şu anlık yetiyordu.
‘’İyisin biraz daha değil mi? ‘’ ablamın sorusuna kafamı onaylar gibi sallayarak cevap verdim.
Devrim yeşil harelerini bir an olsun benden ayırmıyordu, gözlerindeki o yorgunluk beni darmadağın ederken, ‘’Bizimkiler dışarıda bekliyorlar, şimdilik iki kişi girdik. Biraz daha toparlandığında diğerleri de gelecek, merak etme. ‘’
O an ona sadece onunla olmak istediğimi söylemek istedim, mavilerimin sadece yeşillerinde hayat bulduğunu... Ancak ablam üstüne alınabileceği için yalnız kaldığımız bir zamanda konuşmak en doğrusu olurdu.
‘’Ben nasıl düştüm? Hiçbir şey hatırlamıyorum. ‘’ zihnimdeki sorulardan sadece bir tanesi dışarıya firar ettiğinde Devrim'le ablamın bir anlığına birbirlerine baktığını gördüm.
‘’Düşünme şimdi bunları, olan oldu. ‘’ ablam kestirip attığında kaşlarımı çattım.
‘’Partiye gittiğimizi hatırlıyor musun? ‘’ Devrim sorgulayıcı bakışlarını bana yönlendirdiğinde ona hatırlamadığımı söyledim.
‘’Pelin bir yılbaşı partisi düzenlemişti ve partiye beraber katılmıştık. Kazayla evin ikinci katından düştün. ‘’ bakışlarımdan bir şeylerin ters gittiğini anlamış olacak ki, ‘’Daha yeni uyandın, hatırlamaman çok normal. ‘’ diyerek beni teselli etti.
Ablam ve Devrim odadan ayrıldıklarında kendimle baş başa kalmıştım. Doktor Hanım tamamen iyi olduğumdan emin olduktan sonra beni taburcu etmek istediğini söylediği için birkaç gün daha burada kalacaktım. Normal odaya alınmıştım ve tetkiklerin ardından kırık yüzünden bel bölgemdeki ağrı için fizik tedaviye başlanacaktı.
Saatlerim hastane odasında sıkıcı devam ederken odaya habersiz giren arkadaşlarım bütün enerjimi değiştirdi. Odaya ilk giren Pelin elindeki hediyeleri odadaki masanın üstüne koyarken diğerleri büyük bir heyecanla içeri doluştular. Hepsi teker teker geçmiş olsun dedikten sonra buldukları yere oturdular. Devrim yatağımın yanında yerini alırken Pelin ve Ömer masaya doğru yaslanmayı tercih etmişlerdi. Şeyda Reyhan'la birlikte odada bulunan iki sandalyeyi kapmışlardı ve Devrim'in arkadaşı Serhat oturacak yer kalmadığı için duvar kenarında duruyordu.
‘’Üç haftadır uyuyan prenses gibi uyuyorsun be kızım, sınav haftasının üstüne iyi gelmiştir artık. ‘’ Ömer gülerek konuştuğunda tebessüm ettim.
‘’Bana kalsa bir hafta daha uyuyordum. ‘’
‘’Sırf kaldığını görmemek için uyudun değil mi, doğru söyle. ‘’ Reyhan şakaya eşlik ettiğinde güldüm.
‘’Bir kere ben sınıfta kalmıyorum, hocalar beni çok sevdiği için fazladan bir sene daha görmelerini istedim. ‘’
Odaya dolan kahkahalar moralimi biraz daha toparlamıştı. Devrim elimi bir an bile bırakmazken varlığını daha çok hissetmek için elini arada sıkıyordum. Sanki avuçlarımın arasından kayıp gidecekmiş de tutmaya çalışır gibiydi bu davranışım ama elimde değildi.
Sohbetimiz devam ederken arkadaşlarımda değişen şeyleri yavaş yavaş fark etmeye başlamıştım. Pelin saçlarını kestirmişti, beline kadar olan saçları şimdi omzuna geliyordu. Ömer'in buna üzülebileceğini düşündüm anlık olarak, Pelin'in saçlarını çok severdi çünkü. Serhat'ı fazla görmediğim için pek bir değişiklik görememiştim, Reyhan'da da aynı şekilde. Bakışlarım Şeyda'ya odaklandığında şaşkınlıkla konuştum.
‘’Şeyda ne zaman ameliyat oldun? İyi ki bi' komaya girdim, biraz sabretseydin keşke. Yanında olmak isterdim o günlerde. ‘’ Odayı kaplayan derin sessizlik ve bana dönen bakışlardan rahatsız oldum. Yanlış bir şey mi söylemiştim?
‘’N'oldu, neden öyle bakıyorsunuz? ‘’
Şaşkınlığını üstünden atan Şeyda sorumu yanıtladı. ‘’Ameliyata birlikte gitmiştik zaten Meyra, kafan karıştı sanırım. ‘’ dediği şeyle bozguna uğradığımda bu olayı unutmayacağımdan kesinlikle emindim.
Şeyda’da doğuştan tortikolisi vardı, yani boynu sağ tarafa doğru eğikti ve ailesinin ihmali sonucu tedavisi için geç kalınmıştı. Omurgasında skolyoz olduğu için bize hep ameliyat olmak istediğini söylüyordu, eğriliğin derecesi yüksek olduğu için tek çözümü ameliyattı. Oldukça korkuyordu ve bizler de ona destek oluyorduk. Tabi bu durum özgüvenini de etkiliyordu, bu yüzden onu hep ameliyat olması için cesaretlendirmeye çalışırdım.
‘’Ameliyata ben komadayken nasıl gidebiliriz ki? ‘’diye saçma bir soru sordum. Kafam allak bullak olmuştu.
‘’Ameliyatı bir sene kadar önce oldum Meyra, sen de yanımdaydın. Ameliyathaneye kadar kızlarla birlikte benim yanımda oldunuz hatta narkozlu halimle videolarımız bile var. ‘’ Şeyda elini telefonuna götürdü ve kısa sürede bahsettiği videoyu bulup bana izletmek için yanıma geldi. Şeyda'nın narkozlu haliyle şakalaştığımız video kaydını izlerken o ana dair hiçbir şey hatırlamadığımı o an fark ettim.
‘’Ben böyle bir şey hatırlamıyorum. ‘’
‘’Kafan karışmıştır belki, böyle anlık hatı-’’
Lafını bölerek konuştum. ‘’Ne kafa karışması Şeyda? Böyle bir anı nasıl unutabilirim? Hiçbir şey hatırlamıyorum. ‘’ konuşurken gözlerim kendiliğinden doldu.
Devrim beni sakinleştirmek için konuşmaya başladı. ‘’Sakin ol güzelim, en son neyi hatırlıyorsun peki? ‘’
Düşünmeye zorladım kendimi, beynimin tüm kıvrımları işe yarar bir şeyler bulmaya çalışırlarken sakin kalmaya çalışıyordum.
‘’Final sınavlarını bitirdiğimizi hatırlıyorum, birinci dönem bittiği için mutluydum. Seninle akşam buluşma planı yapmıştık, birlikte Konyaaltı'na gidecektik. ‘’
Ters giden bir şeyler vardı, Devrim bir şey demek yerine doktoru çağıracağını söyleyip yanımdan ayrılmıştı. Bense tekrar konuşmak yerine sadece düşünüyordum, arkadaşlarımın bana olan bakışlarını hissedebiliyordum.
Kafamın içindeki bu karmaşanın sebebi belki de buydu, o an için bunu bilmesem de. Bir şeyler değişmişti benden habersiz ve ben bunu fark edene kadar değişmeye devam etmişti.
***
-Bölüm sonu! Bu kitabı uzun zamandır kurguluyorum ve çok heyecanlıyım bu yüzden.
Başlangıcı nasıl buldunuz? ❤️
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Güzel 🍬🍪
Bu yorum içerik sahibi tarafından kaldırıldı
Mükemel
Bu kitap bir harika dostum
Yorum
Yorum bulunamadı.