MARAZ

Bir anda dudaklarımdan şu soru döküldü, şok içinde: “Ben ne yaptım?” 

Ne yapacağımı, ne hissedeceğimi bilemiyor gibi bilgisayar ekranına öylece bakakalmıştım, kalbim için zaten attığına şüpheliydim. Çocuklar… Ne kadar saldırganlardan kaçmak için çabalamış olsalar da başarılı olamamışlardı, onlar tarafından ısırılmış, etleri kopartılmış, kanları akıyordu. 

Çocukları yiyorlardı. 

Bilgisayar ekranına yansıyan bu dehşet verici anlar, zihnimden önce mideme indirdi darbesini. İçimdeki her şeyin boğazımdan yukarı doğru tırmandığını hissettiğim an hızla arkamı dönerek boğazımdan yükselen o yakıcı sızı eşliğinde kusmaya başladım. Her öğürüşümde gözlerim biraz daha kararıyor, kirpiklerimin arasından kopan gözyaşları yere düşüyordu. Sadece bununla da kalmıyordu, sanki her öğürüşüm bir elektroşok gibi bütün bedenimi sarsıyordu. 

“Sen iyi misin?” diye sorduğunu duydum Altan’ın ama ona cevap veremedim. 

İçim dışıma çıkana dek kustum, kalbimi de kusmak için Allah’a yakarırken. Ardından bedenimi daha fazla ayakta tutamadım ve dizlerimin üzerine düşerek hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım. “Ben,” dedim bir an hıçkırıklarımın arasından. “Ben yaptım. Benim yüzümden.”

Altan’ın bana anlamsız bakışlar attığını sezdim. “Neyin var ya senin? Ne oldu birden?”

Onu umursamadım, deli gibi ağlamaya devam ettim. Nefes alamamak bile beni durduramadı.