Sığındığım sokak
Bölüm 1•
Kapısı Açık Evler
Tema:
Yiğit Aslan
Hayatta bazı anlar vardır; işte o an şu an hayatım değişiyor dediğin, seçiminin hayatını değiştireceğini bildiğin anlardır. Bir de seçiminin hayatını nasıl kökünden değiştireceğini bilmediğin anlar vardır. Sıradan bir güne uyanırsın. O gün bir şey yaparsın ve bir daha asla hiçbir şey aynı olmaz.
Ben de bugün hayatımın değişeceğini bilmeden uyandım.
Asker arkadaşım Salih iki günlüğüne bize gelmişti, biz de gereğince ağırlamıştık. Şimdi ise onu otobüs terminaline götürüyordum.
“Kalsaydın keşke birkaç gün daha Salih,” diye sitem ettim.
“Yok tertip, gideyim artık. İş güç beklemez. Sen de en kısa zamanda gel, bekliyorum,” dedi.
Başımı salladım. “Gelirim tabii.”
Terminale gelince elinde küçük çantasıyla indi. Ben de inip onu yolcu ettim. Canımdır o benim; bazen keşke aynı şehirlerde olsak diyorum. Salih’i gönderdikten sonra su almaya terminalin marketine girdim. Bugün feci derecede başım ağrıyordu. Suyu içip cebimden bir ağrı kesici çıkardım, onu da aldım.
Dışarı çıktığımda soğuk rüzgâr yüzüme çarptı. Derin bir nefes alırken marketin arka tarafından sesler geliyordu. Dinledim. Bir kadının cılız sesi, bir adamın bir şey için ısrar etme sesi…
O tarafa yöneldim.
Bir adam, bir kadının kolunu sertçe tutmuş konuşuyordu.
“Hanımefendi, yardım edeceğim diyorum. Bak belli ki kalacak yeriniz de yok. Uzatmayın, kalacak yer ayarlayacağım size.”
Kadın ağlıyordu. Cılız sesiyle yalvararak konuştu.
“Bırak beni… İstemiyorum yardım… Bırak!”
Garip olan ise kadının üzerindeki gelinlikti. Sade bir elbise gibiydi ama gelinlik olduğu belliydi. Dağılmış uzun kahve saçları, soğuktan kızarmış yüzü…
Öfkeyle o tarafa yürüdüm. Adamın bileğini sertçe kavrayıp ters çevirdim.
“Ne oluyor lan, bırak beni!” diye bağırdı.
Eğilip kulağına küfürler savurdum. Başımı kaldırıp gözlerine baktım.
“Defol git, belanı benden bulma.”
Adam benim yarım kadardı zaten. Bir bana, bir arkamda ağlayan kıza bakıp sertçe elini çekti ve gitti.
Dönüp arkamdaki kıza baktım. Yirmi dört yaşlarında genç bir kadındı. Ağlamaktan gözleri şişmişti, üşüyordu, titriyordu; burnu, yüzü soğuktan kızarmıştı. Perişan hâlde… Yeşil gözleri korku ve öfkeyle etrafına bakıyordu.
Montumu çıkarıp onun sırtına bırakırken korkuyla geri çekildi. Arkasındaki duvara çarpınca elini kaldırdı.
“İstemiyorum! Git buradan!” diye bağırdı.
Ne geldi başına bilmiyorum ama iyi görünmüyordu. İnsaniz hepimiz; bazen zor zamanlar yaşarız ama üzücü olan, son zamanlarda bunu sürekli kadınların yaşamasıydı. Onu bu hâle bir erkeğin getirdiğine hiç şüphem yoktu. Belki baba, belki abi… Belki sevgili ya da kocası.
Biraz yaklaştım. Ellerimi, elimdeki montla birlikte kaldırdım.
“Sakin ol. Sana zarar vermeyeceğim.”
Montu gösterdim. “Sadece üzerine verecektim. Hava soğuk.”
Kötü kötü baktı ama bir şey demedi. Uzanıp yavaşça montumu üzerine örttüm.
“Nereden geldin buraya?” Terminalde olduğuna göre birinden kaçtığı belliydi; başka bir şehirden gelmiş olmalıydı.
Titreyen sesiyle, “Hiçbir yerden,” dedi.
Sıkıntıyla nefesimi verdim.
“Tamam. Sana yardım edeceğim. Belli ki bir sıkıntın var.”
Başını hızla iki yana salladı.
“İstemiyorum yardım falan. Git!” derken montumu da çıkarmıs elime tutuşturmuştu.
Bir an “çekip gideyim mi” diye düşündüm. Bu yardıma ihtiyacı olduğu kadar vahşiydi biraz sanki.
“Bak, sadece yardım etmeye çalışıyorum,” dedim. Gerçekten inanmıyordu. Az önceki adamdan sonra haklılık payı da vardı ama uğraşmayacaktım.
“Bak, son kez soruyorum. Yardıma ihtiyacın varsa yardım edebilirim.”
Başını yine iki yana salladı.
“Sen bilirsin,” dedim. Elimden geleni yapmıştım sonuçta. İşim gücüm vardı. Arkamı dönüp gittim, arabaya bindim. Çalıştırıp biraz gittim ama gönlüm razı olmadı. Düşündüm… Ya kötü niyetli birine denk gelirse? Ya yarın haberlerde okuduğum kadın cinayetlerinden birinde bu kızın resmini görürsem? Kendimi affedemezdim.
Derin bir “of” çekip geri döndüm. Arabayla tekrar marketin arka tarafına geldim ama yoktu. Biraz ilerledim; arka taraftan yola çıkmıştı. Issız bir yoldu burası. Yürüyordu. Ellerini kendine sarmış, yavaş adımlarla… Omuzlarının sarsılmasından ağladığı anlaşılıyordu.
“Of… Ne bırakıp gidebiliyorum ne de yanına gidebiliyorum. Nereden gittim ben o marketin arkasına…” diye kendi kendime söylenerek, kendime küfürler ede ede bir süre sapık gibi takip ettim. Sadece yürüdü donmuş olmalıydı.
Arabamdan inip hızlı adımlarla yanına gidiyordum ki, yorgun bir şekilde yürürken bir taşa takıldı ve sert bir şekilde yere düştü. Canı acıdığı için mi, düştüğü durum için mi bilinmez, hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Dizlerini kendine çekti. Hafif bir yağmur başladı.
Bir an öylece baktım. Ne yapacağımı bilemedim. Islanan saçları yüzünü kapatmıştı, yerinden kalkmıyordu. Kendimi toparlayıp yanına gittim. Tekrar montumu çıkarıp üzerine geçirdim. Beni görünce korkuyla geri çekildi; muhtemelen sapık olduğumu düşündü.
“Dur, dur… Korkma,” dedim.
Korkuyordu. Önünde diz çöktüm. Montum üzerindeyken başını kapüşonuyla örttüm. Koca yeşil gözleriyle bana baktı.
“Bak, ne yaşadın, nereden geldin, niye bu hâldesin bilmiyorum,” Dizindeki kana baktım. Ben bakınca onun bakışı da oraya kaydı.
“İnsanız biz. Hepimiz bazen düşüyoruz.”
Gözlerime baktı.
“Şimdi de sen düşmüşsün,” dedim. “Kalkmanın zamanı. Bazen kalmak için yardım gerekir. Dünyanın yükü ağırdır. Yabancıdan bile bazen yardım istemek gerekir.”
Bir an sustum.
“Bana güvenmediğini biliyorum ama burada başına kötü şeyler gelebilir.”
Bakışı yumuşadı ama hâlâ güvenmiyordu. Konuşmuyordu.
“Bırak da yardım edeyim sana. Başka çaren yok zaten,” diye ekledim.
Kalkmadı.
“Bana bak, üşüdüm. Evime gitmek istiyorum. Kalk artık,” dedim. İnsan kıyamıyorduda.
“Belli ki sert düşmüşsün. Sana bir tekme de ben atmayacağım, söz veriyorum. Nasıl sert düştüysen öyle güçlü kalk. Yardım ederim, söz.”
Beni anladığından emin değildim. Koca yeşil gözleri bazen değişiyor ama hâlâ güvenmiyordu.
“Polisi aramamı ister misin?” dedim.
Gözleri daha çok açıldı, başını hızla iki yana salladı.
“Aramamı istediğin biri var mı?”
Bu defa başını daha sakin salladı.
“Benimle gelecek misin?”
Yine başını iki yana salladı.
“Ben üzerime düşeni yaptım,” dedim. “Gidiyorum. Bu defa geri gelmem, bilmiş ol.”
Arkadan bize doğru gelen iki köpeğe baktım, ardından yerde yağmurdan ıslanmış, saçları yüzüne yapışmış, ıslak bir fareye benzeyen kadına… Bakışımı takip edip köpeklere baktı. Ben de arkamı dönüp yavaş adımlarla arabaya yürüdüm.
Eğer gelmezse gidecektim. Sonuçta ben üzerime düşeni yapmıştım.
Köpeklerin aynı anda havladığını ve bir çığlık sesi duydum. Gülümsememe engel olamazken dönüp bakmadım. Kısa bir süre sonra tam arkamda pıtı pıtı ayak sesleri duydum. Durup arkamı döndüm.
Üstten, ıslak fareye bakıyordum. O da koca gözlerini dikmiş, masum masum başını kaldırıp bana bakıyordu.
“Gelecek misin?”
Başını aşağı yukarı salladı.
“Geç,” dedim, arabayı göstererek.
Ürkek adımlarla geçip bindi. Ben de bunun yüzünden sırılsıklam oldum. Geçip şoför koltuğuna oturdum. Ev biraz uzaktı; bari birkaç şey öğreneyim diye konuşayım dedim.
“Nereden geliyorsun?”
Cevap yok.
“Birinden mi kaçıyorsun?”
Yüzünü iyice cama çevirdi.
Sinirim bozuldu.
“Adını bari söyle.”
Çekingen bir şekilde konuştu.
“A… Asya.”
“Güzelmiş adın. Ben de Yiğit.”
Cevap yok.
“Sen konuşmayı sevmiyorsun galiba,” dedim.
Ben de sustum. Bizim mahalleye yaklaşınca konuşmaya başladım.
“Bak şimdi beni iyi dinle. Bizim evin alt katındaki ev küçük, 2+1. Sana yeter.”
“Biz kullanmadığımız eşyaları koyuyorduk oraya. Mahallede şu anda boş ev yok. Bir süre orada kalırsın.”
Gözlerini yere sabitledi.
“Mahalleli seni merak edecektir. Zaten biz şimdi bizim eve giderken tanışırsın. Onlardan kaçmaz.”
Arabayı durdurunca, “Hadi in,” dedim. Montuma sıkıca sarılıp yavaşça indi.
Neriman ablayla bugün karşılaşmasak aslında güzel olabilirdi ama kısmet, bakalım.
Yanımda yavaş yavaş yürüdü.
“Korkma. Burada sana zarar gelmez. Bir şeye ihtiyacın olursa bana söyle.”
Sadece yürüyordu. Gelinliği çamur olmuş, etekleri arkasından sürünüyordu.
Daha mahalleye adım atmamıştık ki olayların kucağına düşmüştü. Can kesin yine Zeynep’i kızdırmıştı. Bizim mahallenin yeni evli çifti… Daha altı aylık evliler ama her gün kavga gürültü. Ama birbirlerini öyle çok seviyorlar ki bu tezatlık bizi de şaşırtıyordu.
Zeynep sanırım eline geçirdiği çiçek saksısını Can’a fırlattı diye düşünüyorum ama Can kaçmış olmalı ki büyük bir gürültüyle kırılan camdan önümüze düştü.
Asya büyük bir çığlık atıp geriye kaçtı. Gözlerini sıkıca yumarken ellerini de kendine siper etti.
“Sakin ol Asya.”
Sesimi duyunca gözünü açtı.
“Onlar hep kavga eder.”
Zeynep ve Can’ın bağırık sesleri geliyordu.
Şu ana kadar doğru dürüst konuşmamıştı ama birden konuşmaya başladı.
“O..o..o…Adam kadını dövecek mi?”
Gözleri doldu.
“Yardım etmeliyiz.”
Kaşlarımı çattım.
“Can öyle biri değil, merak etme. Zeynep onu dövmüştür.”
Garip garip bakıyordu.
“Kimse kimseyi dövmüyor. Sakin ol,” dedim, ellerimi havaya kaldırarak.
“Onların her zamanki hâli.”
“Anladım,” der gibi başını salladı ama anladığından şüpheliydim.
Birkaç adım daha atınca Mustafa hocanın evinin kapısı açıldı. İçeriden Elif olduğunu tahmin ettiğim biri çıktı. Asya o tarafa bakınca yine küçük bir çığlık attı. Kapıyı çalan kargocu dönüp bize bakınca, “Bir şey yok,” diye elimi salladım, gülümsedim.
“Asya, korkacak bir şey yok. Bak, o ev Mustafa Hoca’nın evi. Bizim caminin imamı.”
“Kapıyı açan da kızı Elif. Başörtüsünü bulamamıştır, o yüzden kafasına bir şey geçirmiştir.”
Kaşları havalandı.
“Elif çok iyi bir kızdır, seversin. Lisede kimya öğretmeni.”
Tebessüm etti. İlk kez tebessüm etti. Çok güzel gülüyormuş.
Ama kadın mahalleye adım atar atmaz neye uğradığını şaşırdı.
“Hadi bak, şurası bizim ev,” dedim, çaprazımızda kalan evi göstererek.
“Alt katında kalırsın.”
Başını salladı.
Tam çöpün yanından geçerken içinden çıkan boncuk bir aslan gibi Asya’nın üzerine saldırdı. Zavallı kız neye uğradığını şaşırıp çığlık attı; bu defa haklıydı.
Canım mahallem… Kedisi bile manyak. Bu ürkek ceylan ne yapacak burada acaba?
“Boncuk, bırak kızı!” diye bağırdım. Patilerinden tutup güçlükle ayırırken Asya hâlâ çığlık atıp çekiştiriyordu.
Neriman abla artık kesin duyacaktı bizi.
Güçlükle çektiğim Boncuğu yere bırakırken tek patisini elimde tuttum.
“Niye saldırıyorsun boncuk sen kıza?”
Gözüm karnına takıldı.
“Sen gene mi hamilesin kız? Ben sana demedim mi mahallenin erkek kedilerinden uzak dur diye?”
“Miyav!”
“Bana miyavlama, doğurup doğurup başımıza bırakıyorsun.”
“Miyyaaav”
Sanırım “patimi bırak” diyordu.
“Yürü git,” deyip bıraktım.
Koşarak uzaklaşan hamile Boncuğun arkasından baktım. Ardından Asya’ya döndüğümde bana garip garip bakıyordu. Kediyle konuştuğum için olabilirdi.
Yanına yaklaşıp elimi yanağına atacakken kaşlarını çatıp hızla geri çekildi.
“Sakin ol. Boncuk bayağı çizmiş.”
“Önemli değil,” dedi.
“Tamam. Hadi girelim eve.”
Alt katın kapısını tam açacakken karşı evden Neriman ablanın sesi geldi.
“Yiğit, bu kız da kim…”
Gözlerimi kapatıp şansıma bol bol küfür ettikten sonra açıp arkama döndüm.
“Komşu Neriman abla, bizim alt katta kalacak.” Henüz kalıp kalmayacağı da belli değil ama neyse artık.
Asya’yı inceledi.
“Ben de kendine gelin kaçırdın sandım.”
Gelin kaçırmak ne be… “Gelin değil o Neriman teyze, hadi girsen içeri.”
Neriman teyze elli yaşında, dul bir kadındı. Kimsesi yok, hep bizim mahalleliye takılır. Bazen öyle şeyler söyler ki eve kamera falan taktı sanırız. Bana zaten Asya’nın kim olduğunu o anlatacak olabilir. öğrenir hemen.
Kapıyı açıp Asya’ya elimle içeri girişi gösterdim.
“Gir…” Tuhaf baktı; gözlerinde onun da öfkeli, manyak bir yan vardı. Zaten normal olsa şaşardım. Bakalım bizi ne bekliyor diye düşünürken öfkeli bakışları kaymaya başladı. Neriman abla içeri girmiş miydi acaba? Derin bir “off” çekerek tuttum; yere düşmeden tek hamlede kucağıma aldım. Kirlenmiş gelinliğiyle kucağımdaydı. Ben ne yapacaktım şimdi… Başıma bela almışım gibi hissediyorum.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Bu yorum silinmiştir
Yorum
Yorum bulunamadı.