Sığındığım sokak
Bölüm 2•
Yaralı Serçe
Tema:
Kucağımdaki kadınla içeriye girdim. Bir tek iki kişilik koltuk vardı zaten, oraya yatırdım. Etraf biraz dağınıktı, depo gibi kullanıyorduk burayı. Mahalleliye göre bizim durumumuz daha iyiydi, buranın kirasına ihtiyacımız yoktu çok şükür. Kendi tamirci dükkânımda çalışıyordum. Aslında işletme mezunuyum ama tamir işlerini çok severim, hobim gibidir. Dedemden kalma birkaç tane tamirci dükkânımız var, oralarda çalışıyorum, evrak işleriyle de yine ben ilgileniyorum.
Etrafa bakındım. Aslında biraz bakım, toparlansa kalınacak bir hâle gelir ama fazlaca eşya var, hepsini bir odaya koyarız. Bakışımı koltukta masum masum uyuyan kadına çevirdim. Ayaklarım benden bağımsız biraz yaklaştı. Hâlâ ıslak olan saçlarını düzelttim. Yüzü açıldı. Boncuk sağ yanağını çizmiş, ince ama derin bir çizik var. Ne kadar güzel bir kadın bu böyle. Burnunun üzerinden yanaklarına doğru biraz çilleri var. Küçük burnu, orantılı bir yüzü. Telefonumu çıkardım. Benim cadıyı arayacaktım ama geç kalmıştım sanırım. “Abii doğru mu bu, bu kadın kim” diye içine Neriman teyze kaçmış bir cadı koşarak içeri girdi. Dönüp kaşlarımı çatıp, baktım.
“Masal başlama yine Neriman teyze gibi, ne duydun da doğru mu diye koşarak geldin.”
Gözünü Asya’dan ayırmadan konuştu.
“Neriman teyze annemi aradı, oğlun kendine gelin kaçırmış dedi.”
Sertçe yüzümü ovuşturdum.
“Masal neyse ne, ben de seni arayacaktım gerçi. Sen ne yapacaksan ara Naz’ı, gelip baksın şu kıza, bayılıp kaldı.”
Hâlâ Asya’ya bakan Masal’ın önüne geçtim, elimi gözlerinin önünde salladım.
“Hadi.”
Masal benden iki yaş küçük kardeşim. Deli doludur ama merhametli bir kızdır. Üniversite okuyor, üçüncü sınıf. Kardeşim Emre gibi matematik öğretmeni olacak. “Dur arayayım, izinliydi bugün zaten” diyerek telefonu çıkardı. “Sen niye okula gitmedin kız” diye sordum. Eliyle bir dakika yapıp arkasını dönerek telefona odaklandı. Neyse, bunu sonra düşünecektim.
Etrafa biraz daha baktım. Annemin kaldırdığı battaniyeleri görünce oraya gittim, bir tane alıp Asya’nın üzerine örttüm. Ateşi var mı diye bakmak için iki parmağımı alnına dokundurdum, yoktu. Demek ki hasta değil. Ne kadar masum görünüyordu bu kadın böyle. İnsan baktıkça bakası geliyor sanki. Yaralı bir serçeymiş de insanın kanadının altına alası geliyordu. Az önce düşündüklerimle kaşlarım çatıldı, “Ne saçmalıyorum ben” diye içimden geçirdim. Bakışımı yaralı serçeden kaldırdığımda şok oldum. Annem, babam, Masal, Naz ve Neriman teyze pür dikkat benim ve Asya’nın üzerinde gözlerini gezdiriyorlardı. Kaşlarımı şokla havaya dikip başımı “Ne oldu” der gibi salladım. Hepsi aynı anda kaşlarıyla Asya’yı gösterdi. Sanki konuşma bilmiyormuşuz gibi.
Devam etmemek için ben konuşmaya başladım. Önce Naz’a baktım.
“Naz muayene et şu kızı, bayıldı az önce.”
Ardından annemle babama baktım.
“Anne baba siz ne ara girdiniz.”
En son Neriman teyzeye baktım.
“Neriman teyze, ben sana içeri gir dedim, kendi evinden bahsettim, niye geldin sen.”
Neriman teyze gözlerini devirirken Naz sitem etti.
“Yiğit beni özel doktorun gibi kullanma, hemşireyim ben, hemşire.”
Söylenerek Asya’nın yanına gidip onunla ilgilenirken babam sordu.
“Yiğit kim bu kız.”
Neriman teyzeye baktım.
“Kiralık ev arıyormuş baba, burası uygun olur diye düşündüm. İhtiyacı olan tek başına bir kadın. Benimle bir ilgisi yok, tesadüfen karşılaştık.” Neriman teyzenin azıcık üstüne yürümüş olabilirim. “Ben gelin falan kaçırmadım. Mahallede kimse de bunu böyle bilmeyecek. Birinden duyarsam senden bilirim.”
Başını hızla salladı.
“Tamam ben bir şey mi dedim sanki deli oğlan” diye söylenerek çıktı evden. Masal arkasından gülerken ben Asya ve Naz’a döndüm. Naz benim çocukluk arkadaşım. Bizim evin arkasındaki evde oturuyorlar. Ailesi yaşlı insanlar, pek sesleri çıkmaz. Naz bizim sağlık ocağında hemşire. Benim gibi yirmi yedi yaşında. Hiç evlenmedi. Evlilikle ilgili bir derdi olduğuna inanmaya başladım çünkü yanında hiç erkek de görmedim. Gayet de güzel kız aslında. Kıvırcık siyah uzun saçları, beyaz teni, güzel yüz hatları var. Kısa boylu bir kız da değil. Elindeki tansiyon aletiyle Asya’nın tansiyonunu ölçtü.
“Tansiyonu düşmüş, birazdan kendine gelir.” Diyerek makineyi topladı.
“Kim bu kadın, niye getirdin buraya.” diye sorunca da Olanları anlattım. Babam,
“İyi yapmışsın oğlum, uyanınca konuşuruz zaten,” dedi.
Annem Asya’yı inceliyordu. Ardından Masal’a döndü.
“Masal gidip bizden kıyafet getir, burada yastık yok, yastık da getir.”
Masal başıyla onaylayıp bizim eve çıkarken babam da arka odadan elektrikli sobayı getirdi.
“Bugün böyle idare etsin, duruma göre bakarız. Buranın doğalgazında sıkıntı vardı, yaptırırız sonra.”
Ben de başımla onaylarken Naz da kıza garip garip bakıyordu. Kapı çalınca,
“Masal niye kapattın,” diye söylenerek kapıyı açınca karşımda Elif’i görmeyi hiç beklemiyordum. Çatık kaşları, meraklı bakışlarıyla beni süzdü.
“Sen gelin mi kaçırdın Yiğit.”
“Haydaa sen nereden duydun.”
Kaşlarını daha da çatıp gözlerini kıstı.
“Doğru yani.”
Elif de bizim çocukluk arkadaşımız. O da benden iki yaş küçük, yirmi beş yaşında. Mustafa hocanın kızı. Çocukken hep beraber oynardık. Ergenlikten sonra biraz uzaklaşsak da yine de hiç kopmadık. “Doğru falan değil Elif, geç içeriye. Anlatırlar sana da. Bunu şimdi beş mahalle öteye kadar yaymıştır Neriman teyze.”
Ah Neriman teyze ya.
O da içeri girerken Masal da gelmişti. Dönüp arkaya baktım, başka kimse var mıydı acaba diye. Ardından içeri girdim. Naz Elif’e her şeyi anlatmıştı. Elif çok değişik bir kızdı. Biraz erkek sevmezdi. Şuan kesin kızın bu durumda olmasından bir erkeği sorumlu tutuyor ki ben de öyle düşünüyorum. Eline de geçirirse bana, hatta kimseye bakmadan tek başına halledebilir yani. Çocukluktan böyleydi bu kız. Naz’la beraber karate ve aikido kurslarına gitmişlerdi. Siyah kuşakları vardı. Neyse ki Mustafa hoca bir şey demiyordu. Bazen bizimle beraber gezmesine takılıp kızıyordu ama Aylin teyze hallediyordu hemen.
Hepimiz kızın başında öyle duruyorduk. Naz, Elif ve Masal bir şeyler konuşurken babamla annem de ayrı konuşuyorlardı. Sıkıntıyla nefesimi verdim.
“Anne baba ben gidiyorum, işim var.”
Kaşları çatıldı.
“Nereye oğlum, kız uyansa bir tek seni tanıyor, korkabilir,” dedi annem.
Kaşlarımı çattım.
“Anne ben de tanımıyorum, o da beni tanımıyor. İşlerim var, çıkmam lazım.”
Kapıya yönelince babam kolumdan tuttu.
“Kal, uyanınca bir konuşalım sonra gidersin.”
Kızlar fısıldaşarak dışarı doğru çıkarken annem de babama başıyla işaret verdi. “Ne konuşacaksınız da hepiniz kaçıyorsunuz acaba” diye söylendim arkalarından. Dönüp hâlâ baygın olan çilli kıza baktım. “Niye uyanmadı bu hâlâ, bir doktora mı götürseydim acaba, ben niye başıma bela almışım gibi hissediyorum şu an” diye düşündüm. Tam Asya’ya bakarken o hafifçe kıpırdanmaya başladı. Dikkatle ona bakarken koca yeşil gözlerini yavaş yavaş açtı. Birkaç kez kırpıştırdı, ardından kocaman açtı ve hızla doğruldu. Bana beni öldürecek gibi baktı, ardından hızla ayağa kalktı.
“Sakin ol, sadece bayıldın, bir şey yok,” dedim.
Etrafına baktı. Eline geçirdiği koca çiçek vazosuyla bana baktı. Ben de gözlerimi şokla açtım.
“Manyak mısın kızım, ne yapıyorsun.”
“Yaklaşma bana, öldürürüm seni.”
Kaşlarımı çattım.
“Ne yaklaşacağım be sana, ıslak sıçan.”
Kaşlarını daha da çattı.
“Bana bak, yardım ettim seni buraya getirdim, bana düzgün davran.”
“Niye hâlâ buradasın o zaman, niye biz tek başımızayız burada,” diye sordu.
Ne sanıyordu bu kadın beni. Üzerine yürüdüm, “Seni daha iyi kesebilmek için.” Korku ve şaşkınlıkla bakıyordu.
“Ne.”
diye kısık bir ses çıktı ağzından. Gülmemek için kendimi zor tuttum bu saf masum hâline. Başımı salladım.
“Evet seni kesip organlarını alacağım, onun için de uyanmanı bekledim başında.”
Üzerine yürüyünce geri geri kaçtı. Gelinliğinin eteğine basınca yere düştü. Elindeki vazo kırılınca elini kesti. Hızla yanında diz çökünce,
“Yaklaşma.”
diye bağırıp kırık vazonun bir parçasını eline aldı. Aldığı parça da elini keserken bana beni tehdit eder gibi tuttu.
“Ya manyak mısın kızım sen, şaka yaptım, ne keseceğim ben seni. Kesecek olsam uyanmanı mı beklerim.”
diye sinirlendim.
“Saf mısın salak mı.”
diye de ekledim. Seslerimize az önce çıkan herkes içeri girdi. Elif hızla Asya’nın yanına diz çöktü.
“İyi misin sen, ne oldu böyle.”
Asya şaşkınca bakıyordu içeri giren herkese. Başını onaylar gibi sallarken Elif’in kendisine dokunmasına izin vermedi. Naz da yanına oturup elini uzatınca çekti elini. Naz sakin bir sesle,
“Sakin ol, sadece eline bakacağım.”
diyerek tekrar elini uzattı. Elif de yerden kalkmasına yardım etti. Asya tereddüt etse de izin verdi. Gevip az önceki koltuğa oturdu.
Masal da karşılarında durup onlara bakarken annem ve babam da yaklaştı. Naz Asya’nın elini temizlemeye başladı. Asya ise ürkek bir kuş gibi korkudan titriyordu, bize güvenip güvenmeme konusunda düşündüğünü sanıyordum. Aklından geçenleri bilmeyi çok istedim. Annem, “hoş geldin kızım” diyerek Masal’ın getirdiği kıyafetleri gösterdi.
“Bunları sana getirdik, belli ki zor durumdasın. Bir süre burada kalabilirsin.”
Yumuşak sesiyle konuştu. O emekli öğretmendi, öğrencilerine de hep yumuşak konuşurmuş. Asya bir anneme bir kıyafetlere baktı. Bir şey demedi. Hâlâ düşünüyordu. Masal yukarıdan ilk yardım çantasını getirdi, Naz eline iki dikiş attı. Yarasını temizledi, yüzündekini de temizledi. Ağlamaktan sanırım kızaran yeşil gözleriyle ürkekçe bakmaya devam ediyordu.
Biraz zaman geçince Tabiki kızlar ve annem dayanamayarak sormaya başladılar.
Annem “İyi misin kızım, nereden geliyorsun böyle?”
Naz araya girdi.
“Düğünden mi kaçtın?”
Masal da ekledi.
“Kocandan mı kaçıyorsun?”
Herkesin sorusuyla Asya soruyu soran kişiye bakıyordu. En son babam,
“Polise haber vermemizi ister misin?”
diye sorunca ona bakıp ayağa kalktı. Kendine gelmişti sonunda.
“Gerek yok, polise falan. İyiyim ben, kimseden de kaçmıyorum.”
Hepimiz ona inanmaz bir şekilde bakarken o da dönüp kendine baktı. Üzerindeki gelinliği de unutmuştu bu şaşkın kız. Sonra bize döndü, gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. Ardından konuşmaya başladı.
“Tamam, düğünümden kaçtım ama polislik bir şey yok.”
Kesin konuşmuştu. Gözlerimi kıstım.
Başımıza bir bela açmasın da. “Biz yine de bir gidelim istersen ya da arayalım.”
Koca yeşil gözleri daha da büyüdü.
“Gerek yok.”
dedi. Hızla kapıya doğru yürüdü.
“Her şey için teşekkür ederim ama ben gideyim.”
Kaşlarımı çattım. Nereye gitmeyi düşünüyordu acaba. Kolunu tuttum. Arkasını hızla dönüp çok sert bir şekilde kolunu çekti.
“Bırak!”
Ellerimi havaya kaldırdım.
“Ne bağırıyorsun be manyak mısın. Çok da meraklıydım sana. Yardım eden de kabahat zaten. Git hadi nereye gidiyorsan.”
diye tersledim. Sanki çok meraklıydım bu çilliye dokunmaya. Bir şey demeden arkasını dönüp gidecekken Elif, Naz ve Masal önüne geçti. Onlara da ters baktı. Vahşi bu, vahşi. İnsan hiç kendisine yardım etmiş birine böyle bakar mı.
“Nereye gideceksin bu hâlde?”
dedi Elif. Ben de kollarımı bağladım, arkamdaki duvara yaslanarak merakla dinledim. Nereye gidecekti acaba.
“Size ne, gidecek yerim var ki benim.”
dedi, minik burnunu dikti. Kaşlarım havalandı.
“Var mış mış, küçük yalancı.”
diye söylendim. Bana ters bir bakış atıp kızlara geri döndü.
“Emin misin?”
diye sordu Naz, Asya’yı inceleyerek. O da başını onaylar gibi salladı.
“Bak tamam, gidecek yerin yok. Kimse polise gitmiyor, sakin ol.”
dedi babam. Ardından annem konuştu.
“Burada kalabilirsin bir süre.”
Düşündü, uzun uzun. Biraz fazla uzun sürünce Masal dayanamadı.
“Bak biz de yukarıda kalıyoruz zaten.”
Etrafa baktı.
“Şimdi hep birlikte temizleriz, düzeltiriz. Kalırsın burada, bizden sana zarar gelmez.”
Öyle masum masum baktı ki, yavru bir kedi gibi. Bu kadın isterse çok güzel bakabiliyordu. Kollarımı çözdüm.
“Gidecek yerin yok, bu belli. Eğer gidersen başına neler gelir bilmiyoruz. Biz misafiri severiz, bir müddet kal, sonrasında sonra bakarız.”
Hâlâ düşünüyordu. Ya sabır. Masal kıyafetleri alıp kucağına bıraktı.
“Gel bize çıkalım, bir duş al, giyin. Sonrasında burayı temizleriz. Burası soğuk, sıcak su da yok.”
Gözleri yine karardı.
“Gerek yok, ben temizim. Banyo yapmaya gerek yok.”
Hepimiz aynı anda üzerine baktık. Makyajı akmıştı, yüzü güzel olsa da pis, elbisesi tamamen kir içindeydi. Yine bizim bakışımızla o da kendine baktı. Utandı bu defa. Başını eğdi, bir şey demedi. Annem omzuna hafifçe dokundu.
“Hadi biz kız kız çıkalım, bize. Erkekler buraları toparlasın.”
Bir müddet anneme baktı, sonra başıyla onayladı. Hayret, onaylamayı biliyormuş. Asya kızlarla yukarı doğru çıkarken ben anneme söylendim.
“İşe gideceğim ben anne. İnince toplasın kendisi. Ben niye toparlıyormuşum.”
Her zamanki gibi kaşlarını çattı.
“Yiğit iş yerinde bekleyenin mi var oğlum. Kendi dükkânın zaten. Sus da toparla.”
Etrafı gösterdi.
“Bu bütün eşyaları kız nasıl taşısın, arkadaki odaya taşı hepsini.”
Baktım, evet ağır görünüyordu.
“Emre nerede anne, gelsin yardım etsin.”
Kaşlarını çattı.
“Okulda oğlum, öğretmen ya kendisi.”
O da yukarı çıkarken babam da,
“Benim işlerim var, siz halledin.”
diyerek çıktı. Kesin yardım et derim diye korkup kaçtı bu adam. Herkes gidince ben de etrafı toparlamaya başladım. Tüm kutuları, ıvır zıvırları arkadaki odaya tek tek taşıdım. Yerdeki camları temizledim. Arka odadaki koltuğu zorlukla getirip diğerinin yanına koydum. Mutfağa baktım, pek eşya yoktu burada. Birkaç tabak, bardak. Başka bir şey yok. Ne yapacak bu kız burada, kimden kaçıyordu acaba. Evlenip mi kaçmıştı, evlenmeden mi. Kocası var mıydı, gelse verin karımı dese… Yok yok, bu kız benim başıma bela. Salihi yollarken baş belamı bulup bir de alıp eve getirdim ben.
İşimi bitirince eve çıktım. Kapının önünde kaldım. Öyle girsem kızar mıydı. Ulan kendi evime girerken tedirgin oluyorum. Kapıyı çaldım. Annem kapıyı açtı.
“Benim işim bitti aşağıda.”
Saatte geçmişti, neredeyse akşam olacaktı. İşe gitmeyecektim bugün. Telefonda arayıp elemanlara da erken kapatın demiştim.
“Anne, evime girebilir miyim?”
diye sordum. Kaşlarını çattı.
“Dalga geçme Yiğit. Gir çıktı banyodan, birazcık nazik ol. Ben seni böyle mi yetiştirdim.”
Kaşlarımı çatarken ayakkabılarımı çıkardım.
“Anne daha nasıl nazik olabilirim. Bak sokakta buldum, alıp getirdim. Bırakabilirdim.”
Eliyle sert bir şekilde koluma vurdu.
“Yavru kediden mi bahsediyorsun sen öküz.”
“Anne bir saatlik kız için bana bağırma.”
diye söylendim. Terliklerimi giyip oturma odasına gittim. Kızlar yine fısır fısır, Asya’yı da almışlar aralarına. O da şaşkın ördek gibi bakıyordu. Bu kız güzel mi demiştim ben. Yok, bu kız çok güzelmiş. Yüzü açılmıştı, saçları hâlâ ıslaktı. Masal’ın siyah eşofman takımlarının içinde çok güzel görünüyordu. Beni görünce çattı yine kaşlarını. Şimdi güzel görünmüyor. Psikopat mı aldım evime, sosyopat mı belli değil. Masal’a baktım.
“Aşağıyı toparladım, siz de temizlersiniz.”
Anneme döndüm.
“Eksik mutfak eşyası falan var, bakarsınız siz.”
Annem başıyla onayladı.
“Ben odamdayım, bir şey olursa seslenirsiniz.”
diyerek odama gittim. Giderken göz ucuyla Asya’ya baktım. Bakışları değişmeye başlamış gibi. Emin de olamıyorum. Ama bizden zarar gelmeyeceğine ikna olmak üzereydi sanırım. Bizden ona zarar gelmez de, bakalım ondan bize gelecek mi…
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları