Son Viraj(Aşk'ın karanlık yüzü)

Bölüm 11•

11.Bölüm

Tema:

Yorulunca değil,

Değmeyince yanar insanın içi... 
#######################################
KAYLA'dan
Kafamın içi çok karışıktı. Bazen öyle bir noktaya geliyordum ki, ben bile sorgularken buluyordum kendimi. Tüm bu yaşananlar benim yüzümden miydi acaba? Cenk'in ölmesi benim yüzümden miydi? Emre'nin bu hali benim yüzümden miydi? 
Belki ben hayatlarına girmeseydim şuan hayatları daha farklı olacaktı, en azından Cenk yanlarında olacaktı. Keşke diyorum, keşke çocukken onlarla hiç tanışmasaydım. Ama bazrn de iyi ki tanımışım onları diyorum. En azından çocukluğuma dair güzel anılarım oluşmuştu onlar sayesnde. 
Şimdi ise bir  kaza, çocukluğumuzun üzerini bir kalemle çizmişti... 
Elimdeki fotoğrafı anı kutusunun içine yerleştirdim. Bizden geriye hiçbir zaman tamamlanmayacak bir çocukluk kalmıştı.  
Gözyaşlarımı silerek yatağımın üzerindeki yara bandını elime aldım. O günden kalmıştı, iki gün öncesinden. Atmamıştım daha doğrusu atamamıştım. Bir kağıt parçasıydı belki ama benim için anlamı büyüktü. Tanımadığım biri, belki de bir daha hiç görmeyecdğim bir çocuk, yaralarımı görmüştü, ortak olmuştu. Dostlarım bile yaralarımı görmekten kaçınırken o  sadece görmemiş,  yaralarımı sarmayı bile düşünmüştü. 
Yara bandını da kutunun içerisine koyarak çekmecenin içerisine yerleştirdim. Neden takmıştım ki bu çocuğu bu kadar. Alt tarafı bir yara bandı vermişti niye bu kadar büyütmüştüm? 
Niye aklımı karıştıtmasına izin veriyordum? 
Yatağıımın üzerinden kalkararak dolabımın kapağını açtım. Bugün üniversitenin ilk günüydü, yeni hayatımın ilk günü. Herşeyi geride bırakarak sadece derslerime odaklanmak istiyordum. Açık mavi, bol paça yüksek bel jean pantolonu yatağın üzerine bıraktım. Pijamalarımı çıkaradak pantolonu giyindim. Üzerine beyaz, sade crop atlet giyinip üzerine de siyah oversize kesim blazer ceket aldım. Takı takma gibi bir düşüncem yoktu, koluem yeterdi. 
Saçımı düzleştirerek serbest bıraktım. Belime kadar uzanan saçlarımı omuzlarımda kesmiştim. Bir saç kesimi bile çoğu şeyi değiştirirdi hayatında. Hayatındaki prüzlerden kurtulmak isterdin, eski benliğimi geride bırakarak hayatımın kontrolünü tekrardan elime almak isterdin, özgürlüğünü geri kazanmak için keserdin saçını. 
Gözlerimi saçlarımdan çeksrek aynadna yansıyan mavi harelerime diktim. Gözler yalan söylemezdi, hiçbir şey olmamış gibi devam etmeye çalışsan da  gözler seni ele verirdi. Gözlerimdeki bitkinliği saklamak için hafif bir makyaj yaptım. Yüzüm şimdi daha canlı görünmeye başlamıştı. 
Aynadan kendime son kez baktım. Daha iyi görünüyordum, en azından kaçınmak istediğim geçmişin yüzüme yansımasını saklayabilmiştim. 
Krem rengi bez çantanın içine okulda lazım olacak şeyleri koyarak telefon ve kulaklığı alarak çıktım odadan. Telefonumun sesiyle asımladımı duraklatım arayana baktım, annemdi. "Annemm." Telefonu açarak hoparlöre aldım bir yandan da sporlarımı giyiniyordum. "Bir tanem, nasılsın, yerleşsbildin mi? Alışabildin mi? "
"Evet annem alıştım, çıkıyordum ben de şimdi zaten. Okulun ilk günü, biliyorsun." Birkaç hışırtı sesinddn sonra  annenin özlediğim sesi doldu yine kulaklarıma. "Biliyorum bir tanem, Allah zihin açıklığı versin güzel gözlüm. "

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 17 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

hafnur-write
@hafnur-write•2 ay önce

♥️♥️