Son Viraj(Aşk'ın karanlık yüzü)
Bölüm 4•
4. Bölüm
Tema:
Oturduğum yerse bacaklarımı kendime doğru çekerek kollarımı sarıp çenemi dizlerime dayadım. Şuan ne hissedeceğimi, nasıl davranmam gerektiğini bile bilmiyordum. Ayrılık, böyle acıtıyor muydu?
Sevmiyordum Emre'yi, yani artık sevmiyordum. Ama ayrılığın beni bu kadar etkileyeceğini tahmin etmemiştim.
Bugüne kadar aldığım hiçbir karardan pişman olmamıştım, pişman olacağım kararlar almamıştım. Bu kararımdan da pişman değildim ama insan ister istemez etkileniyordu. İki sene sonuçta ilişkimiz vardı, onun dışında altı yaşından beri bir arkadaşlığımız vardı. Bunun bozulacak olması üzüyordu sadece.
Işıl'ın hareketlenmesi ile bakışlarımı simsiyah olan saçlarına indirdim. Heryerimiz uyuşacaktı hepimizin, belliydi. Bakışlarım bu sefer de Emre'yi bulduğunda gözünü bile kırpmadan karşısındaki duvara baktığını gördüm. Belki de bir şeyleri kabullenmenin zamanı gelmişti onun için. Tanımasam bu ayrılık onu derinden sarstı sanırdım. Ama öyle değildi, şuan kaybetmişliğin üzüntüsünü yaşıyordu.
Onun için önemli olan tek şey kazanmaktı, kaybetmek nedir bilmezdi ki zaten...
"Günaydın." Bakışlarımı Emre'dem çekerek hâlâ uyku mahmuru olan yeşillere döndü. "Günaydın." Diyerek gülümsemeye çalıştım. Işıl sandalyesinde doğrularak diğerlerine taraf döndü. "Burada mı uyuduk ? "
"Burada uyudunuz, üçünüz. Uyuyamadım ben, gözüme uyku girmedi ki aynı şey Emre için de geçerli. " Emre'yi işaret etmemle bakışları kısa bir anlığına ona değdi. "Emre'nin sevgisi de gerçekti anlaşılan. " Diyerek bana doğu döndü. Başımı hızla iki yana doğru salladım. "Hayır, o ilk defa yenildi, o yüzden böyle." Buruk bir şekilde gülmsemekle yetinmişti sadece. "Neyse, önce kahvaltıyı hazırlayalım sonra da onları uyandırırız. Bugün son günümüz neticede değil mi? Dolu dolu geçirmemiz lazım."
Ayaklanmamla Işıl'ın da kalkıp sarılması ve "Kızım ben sensiz ne yapacağım ya." diyerek ağlamaya başlamadı bir oldu. Ağlamaları geceden beri durmamıştı ki. Yeşil gözleri kıpkırmızı olmuş, uykusuzluktan da göz altları şişmişti. Hoş, benim de bir farkım yok gibi geliyordu. "Şş, sessiz. "
Emre'yi işaret ederek sessiz olması için uyardım onu. Hoş, Emre"de duyacak gibi değildi. "Mutfağa gidelim, rahat konuşuruz. " Başını onaylar şekilde sallayarak balkon kapısına doğru ilerledi. Tam önünden geçerken Emre'ye kısa bir bakış attım, sanki bir hayaletmişim gibi beni görmüyor, bir ölüden farksız gözlerini duvara dikmiş öylece bekliyordu.
Orada fazla oyalanmadan odaya girip balkon kapısını kapattım. Anneme gitmek istediğimi nasıl açıklayacağım da bir sorundu. Derin bir iç çekerek odadan çıkıp mutfağa doğru ilerledim. Eve gidince anneme bir şekilde açıklayacaktım durumu. Anlardı, umarım...
Mutfağa girdiğimde Işıl'ın çayı demlediğini gördüm. Ben de diğerlerini hazırlamak için dolaptan malzemeleri çıkararak tezgahın üzerine dizdim. Alt dolaptan tavayı da çıkararak ocağın üzerine bıraktım. "Işıl? "
"Hmm." Bana bakmamak için büyük çaba sarf ediyordu çünkü bakarsa tekrardan ağlayacaktı. "Ne yapalım bugün?" Sorumla elindeki işi bırakarak birkaç saniyeliğine düşündü. "Bilmem." Ardından ekledi. "Bu zamana kadar yapmadığınız bir şey kalmadı ki, herşeyi yaptık, Cenk ile beraber." Onun ismini duymak, yeniden gözlerimi doldurmuştu. Akmamaları için tavana diktim bakışlarımı.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 12 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Emeğine sağlık yazar hanımmm
Ellerine sağlık yazarım ♥️
Ellerine kalemine sağlık yazarım 💕
Bölüm güzeldii eline sağlık yazarım
Yorum
Yorum bulunamadı.