Tuzak

"Hayır, hayır, hayır. Emir bu saçmalık"

Lila odanın bir o tarafında bi bu tarafında dolanıyordu. Emir en sonunda dayanamayıp oturduğu koltuktan ayağa kalktı ve Lila'nın elini tuttu. "Sevgilim biliyorum korkuyorsun. Ama sana söz veriyorum hiçbir şey olmayacak. Oyuna katılabilmem için yanıma birini daha getirmem gerekiyor. İkimizin de parası yok Lila. Annemin hastane masraflarını karşılayamayacak kadar zor durumdayım. İşlerim yolunda gitmiyor! Lila lütfen, bana güvenmelisin"

"Ya verdikleri isim bizim isimlerimiz olursa? Ya ölürsek? " dedi Lila. Emir Lila'nın omuzlarını tuttu. Genç kızı sakinleştirmek istediği için olabildiğince ses tonunu yumuşatıyordu. "Sevgilim, söz veriyorum. Ölmeyeceğiz. Sadece birkaç tur. Sana birşey olmayacak."

... 

İki slüet, karanlık sokağa girdi. Bu sokağın duvarlarının renkleri bu gece fazla mı soluktu sanki? Emir, Lila'nın elini tuttu ve bir kapıdan geçip odaya girdiler. Bembeyaz oda epey kalabalıktı. Lila içeri girer girmez bir öksürük sesi duydu. Yaşlı bir kadın sanki ölecekmiş gibi öksürüyordu. Yanında duran otuzlu yaşların başındaki adam, kadının elllerini tutuyordu. "Anne, lütfen iyiyim de! "

Lila kadının yanına koştu. "Hanımefendi iyi misiniz? " dedi ama kadın cevap vermedi. Lila kadının yere düşmüş çantasına baktı. İlaç kutusunun içinde son bir hap kalmıştı. Kadın ilaç kutusunu görünce kafasını salladı. Lila hemen hapı ve elindeki su şişesini kadına verdi. Zavallı kadın, öksürüklerin arasında hapı yutmuştu.

Lila'nın arkasındaki genç kız sinirle gözlüklü adama bakarak konuştu. "Sen nasıl bir evlatsın? Annenin ilaç kullandığından haberin yok mu? " Adam ayağa kalktı. "Hayır, ben... Ben biliyordum. Sadece ilaç kaldığını görmedim. Ben uzun süredir ilaçları alamıyorum" dedi. Lila o an kendini çok kötü hissetmişti. Kadın Lila'nın elini tuttu. "Teşekkür ederim canım. İsmin ne? " dediğinde Lila gülümsedi. "Adım Lila"

Kadın cebinden yeşil bir bilezik uzattı. "Benim adım da Suzan. Bu da oğlum Burhan. Bu hediyeyi kabul et canım" dedi. Lila bilekliği aldı ve gözlüklü adama baktı. "Tanıştığıma memnun oldum abi" dedi. Gözlüklü adam gülümsedi. "Bende memnun oldum. Annemin hayatını kurtardın. Aptal gibi çantaya bakmayı akıl edemedim" dediğinde arkadaki bir ses "bu senin hatan değil" dedi. Az önce Burhan'a bağıran genç kız gülümsedi. "Adım Rabia. Burhan abi korkmuş olabilirsin. Sana kızdığım için özür dilerim" dedi.

Burhan anlayışla gülümsedi ve Suzan Teyze ortamı yumuşatmak için konu açmaya çalıştı. "Ben çok güzel yemekler yaparım. Bir gün bana gelmelisiniz" dedi. Ardından Rabia "bende sarma çok güzel sararım" dedi ve konu böylece uzayıp gitti. Bu güzel sohbet biraz olsun herşey normal gidiyormuş gibi hissettiriyordu. Tabii bir platformun üstüne takım elbiseli siyah maskeli bir adam çıkana kadar.

"Hepiniz hoşgeldiniz. Burada bildiğiniz üzere oyunlar oynayacağız. Haftada 3 kez sizden birilerinin isimlerini seçeceğiz. Bu seçilenleri öldürenler para kazanacak. Eğer polise giderseniz ekibimiz tarafından öldürüleceksiniz. Bunlar sözleşme kağıtları" adam,gayet sade bir şekilde anlatmıştı bunları. Ardından adam bir masaya oturdu ve kağıtları masanın kenarına koydu. Ardından başka maskeli adamlar da geldi ve hepsi önceki adamın yaptığı gibi kağıtları masanın kenarına koydu. 

İnsanlar korkuyla birbirine bakıyor ne yapacaklarına karar veremiyorlardı. Birkaç kişi tek sıra halinde masaların yanına gitti ve kağıtları imzalamaya başladı. Suzan teyze, Burhan abi, Rabia ve Lila korkuyla birbirlerine baktı. Sonra odadaki herkes tek sıra olup kağıtları imzalamaya başladılar.

Lila etrafına bakıyordu ama hiçbir yerde Emir yoktu. Suzan teyze'nin öksürüğünü duyunca Emir'in elini bırakmıştı. Önündeki sözleşme kağıdına baktı. Emir onu bu oyuna zorlayıp gitmiş olamazdı,değil mi? "İmzalayacaksan imzala" dedi önündeki maskeli adam. Lila tereddüt etse de sözleşmeyi imzaladı.

Lila çıkış kapısına yöneldiğinde arkasından bir ses duydu. "Lila! " Lila arkasını döndü. Emir, Lila'nın elini tuttu. "İmzaladım sevgilim. Sen de imzaladın mı? " dediğinde Lila evet anlamında başını salladı.

Ertesi gün Lila ve Emir bilinmedik bir uygulamada bilinmedik bir gruba girmişlerdi. Lila da bu sırada iş arıyordu. Sokakta bir yandan korkuyla gruba bakıyor bir yandan iş arıyordu. En sonunda restoran da bulaşık için iş bulabilmişti. Lila yarın işe başlayacaktı. Bu sevinçli haberi Emir'e mesaj atmıştı. Emir sadece tek bir cümle ile cevap verdi. "Konumu at"