Son Süvari

Her şey bir gecede değişmeye başlamıştı. O geceden sonra herkesin hayatı eskisi gibi olmayacaktı. Bunu iliklerine kadar hissediyordu. Korkuyordu, biliyordu. Bazı şeylere mecbur kaldığı için, kendi adına kararlar verildiği için isyan etmek istiyordu. Yapamayacağını da biliyordu. Elleri kolları bağlıydı. Gerçek manada değildi bu. Görülmez bir ip varmış gibi hissediyordu.

Kimden bahsedildiğini merak mı ediyorsunuz? Etmelisiniz, çünkü bende merak ediyorum. Onun kim olduğunu? Yolculuğunu? Nelerden vazgeçtiğini? Neler yaşadığını? Bunu birlikte öğreneceğiz. Ama önce o gece neler olduğunu, neler değişti onu öğrenelim.

Rüzgar bir farklı esiyordu o akşam. Sanki olacakları fısıldıyor, önüne geçmek için uğraşıyordu. Düşman pusuda bekliyordu. Casuslarından bekledikleri kişinin bu yolu kullanacağını öğrenmişlerdi. Yanında ise çok değerli bir şey vardı. Ele geçirilmesi gereken bir şey.

İkisini de ele geçirmeden dönerlerse öleceklerini biliyorlardı. Efendileri acımazdı. Açık ve net bir şekilde ifade etmişti bunu onlara. Ya ele geçirecekler ya da oracıkta öleceklerdi. Her iki şekilde de o değerli eşyayı alıp efendilerine götürmeleri şarttı.

Kıpkırmızı saçları ve kırmızının en koyu tonunu taşıyan gözleri vardı. Boyu ortaydı. Çirkin bir görüntüsü vardı. Onu gören ikinciye dönüp bakmazdı. Herkes ona Zargoth diyordu. İsmi gibi karanlığın efendisiydi, gölgelerin içinden geliyordu.

Elinde tuttuğu uzun kılıç oldukça solgun duruyordu. İki omurganın arasına girecek kadar keskin, en sağlam zırha çentik atacak kadar güçlüydü. Sinsi bir avcı gibi avını bekliyordu.

Rüzgar bir kez daha esti. Bu kez şiddetliydi. Yaşanacak her şeye şahitlik etmek ister gibiydi. Rüzgarla beraber bir koku duydu Zargoth. Bunlar beklediği kişilerdi. Casusları doğru söylemişti. Diğerlerine işaret verdi saklanmaları, ondan bir işaret beklemeleri için.

Yavaş ve sessiz adımlarla kalın ağaçlarının arkasına geçmişlerdi. Görünüşleri her ne kadar insan gibi olsa da aslında değillerdi. Çarpık görüntüleri vardı. Derileri insanlara göre biraz kalındı. Güç bakımından üstünlerdi. Başların da çok belli olmayan boynuzları vardı. Tek başlarına bir danayı rahatlıkla devirip yiyebilirlerdi. Öldürme ya da köle işlerinde kullanılmak için idealdi Zargoth’a göre.

Kısa bir süre bekledikten sonra at sesleri gelmeye başladı. Hedef yaklaşıyordu. Zargoth elini kaldırdı, bunu gören urgallar ellerinde tuttukları kılıcı sıkıca kavradılar. İkinci bir işaretler saldıracaklarını biliyorlardı.

Bekledikleri hedef görünmüştü. Üç beyaz at ve biniciler. Atlar narin göründükleri kadar asillerdi. Tıpkı binicileri gibi. Üçü de erkekti. İçlerinden bir tanesi önden ilerliyor, liderlik yapıyor gibi görünüyordu. İki erkek de simsiyah saçlı, kahverengi gözlüydü. Diğeri altın sarısı saçlarıyla dikkat çekiyordu. Mavinin en koyu tonunu taşıyan gözleri vardı. Oldukça kalıplı duruyorlardı. Tıpkı yıkılmaz bir duvar gibiydiler. Üçü de atın üstünde olmalarına rağmen uzun boylu oldukları anlaşılıyordu.

Zargoth komutu vermişti. “Saldırın! Sarı saçlı olanı bana bırakın.”

Saldırı emri alan urgallar harekete geçmişti. Bu ani saldırı beklemeyen biniciler, kendilerini savunma fırsatı bulamadan saldırıya uğramışlardı. İki binici hemen ölürken, diğeri yaralı bir halde kendisini savunmaya çalışıyordu.

“Yanında taşıdığın o emaneti bana ver süvari! Bende hayatını bağışlayayım.”

“Onu sana vereceğimi düşündüren şey nedir?” dedi Süvari.

“Çünkü o efendimize ait. Ve siz onu bizden çaldınız.”

“Hiç kimseye ait değil. Size vererek masumların hayatını hiçe sayamam.”

Süvari biliyordu ki, o emaneti verirse her şey biterdi. Bahsettikleri kişi, onu kullanıp tüm herkesi kendisine köle yapacaktı. Ona karşı olan herkesi tek tek öldürecekti. Özellikle ona karşı isyan edenleri.

“Şansını fazla zorluyorsun!”

Süvari giydiği siyah pelerinin içinden bir şey çıkardı. Koyu mavi pürüzsüz bir taştı. Elin de tutuyordu. Mırıltı şeklinde bir şeyler söylemeye başladı. Hiçbir şey anlaşılmıyordu. Zargoth ve diğerleri tetikte bekliyor, süvarinin ne yaptığını anlamaya çalışıyordu.

Taşın etrafı ışık huzmesiyle kaplanmaya başlamıştı. Süvari yavaş yavaş taşı tuttuğu eli yukarıya kaldırmaya başladı. Son bir mırıltıyla beraber ışık huzmesi yok oldu. Ne taş vardı ortada ne de ışık huzmesi.

Şaşkın bir şekilde süvariye bakıyorlardı. Bunu beklemedikleri aşikardı. Urgallar ne yapacaklarını bilmez bir şekilde efendilerine bakıyorlardı. Zargoth sinirden yüzü kıpkırmızı olmuştu. Yavaş adımlarla süvarinin yanına geldi. Pelerinin yakasından tuttuğu gibi ayağa kaldırdı.

“Ne yaptığını sanıyorsun sen?! Onu nereye? Kime gönderdin çabuk söylüyorsun? Aksi takdirde olacaklardan ben sorumlu değilim.”

“Ağzımdan hiçbir şekilde laf alamayacaksın. İstersen öldür, işkence yap.”

“Alın şunu gidiyoruz. Elbet konuşacak.”

Urgallar, efendilerinin dediklerini yapmış, süvariyi yaka paça olmak üzere götürmüşlerdi. Zargoth, ne yapacağını düşünüyordu. Efendisine bunu nasıl söyleyecekti