GECENİN ESERİ

Ünivellsiteli bir ögrenciyim edebiyat bölümü okuyorum , zehra benim ev arkadaşım yine bagırmasıyla uyandım"hazal kalk artık geç kalıyoruz" dedi sesi bıkmış gibi geliyordu haklıydı da ben son zamanlarda baya değişmiştim zar zor yatakta doğruldum "Geldim ya patlama " diye haykırdım ve ayağa kalktım saate baktıgımda daha on bilene olmamıştı hızla aşağıya indim zehra mutfakta oturmuş kahvesini içiyordu o an sinirle "Ben okulu bırakıyorum yeter artık " dedim zehra kahka atmaya başladı " ay hazal yeter hep aynı konu ikimizde çok iyi biliyoruz bırakmıcanı "dedi eskiden birkaç kere bu konu hakkında konuşmuştuk ama hiç gerçekleştirmedim bu kez kendimden emindim ailemin ne diyiceği de umrumda degildi , zehrayı takmadan yukarı çıktım ve telefonuma baktıgımda miran'dan mesaj geldiğini gördüm son zamanlarda en çok konuştuğum kişiydi Kara harp okulunda okuyordu yapılı, uzun, sarışın, mavi gözlü bir çoçuktu, yakın arkadaşımdı hata en yakın arkadaşım hemen mirana akşam buluşabilirmiyiz diye sordum hemen kabul etti o sıra kapı çarpma sesi geldi zehranın gittiğini anladım ve kafamı dagıtmak için sahilde yürüyüşe çıktım hava serindi arkamdan bir ses geldi " hazal bekle " diyordu baktıgımda aynı bölümde olduğum furkandı yanıma gelmesi için bekledim ve " ne oldu sen neden okulda değilsin " dedim " seni almaya geldim" ded bende şaşkınlıkla "neden ki " dedim o da " zehra senın yine delirdini söyledi bende çıktım geldim " dedi göz devirerek " o delirdi ve senin gelmene gerek yoktu " dedim o da " boş ver hadi gidelim " dedi bunu duyunca kahka atım istemsiz bir şekilde "ne oldu neden öyle gülüyorsun " dedi bende " furkan sen git ben gelmiyorum " dedim " neden " dedi "boş ver " diyip sustum benim daha fazla konuşmicamı fark edince giti hayatıma kimseyi alamıyorum, korkuyorum onlara zarar gelicek diye, yarım saaten fazladır yürüyordum ayaklarım agrımaya başladı ve ileride olan kafeye gitim tam kapıdan giriceken birine çarptım normalde özür dilerim derdim ve giderdim ama bu sefer " önüne baksana görmüyor musun " diye bagırdım o an baktıgımda iri yapılı biryle çarpıştımı fark ettim " asıl sen önüne bak " dedi kısı bir sesle sesi kısık olmasına rağmen çok gürdü bu da tüylerimi diken diken etmişti etrafıma baktigimda herkesin bize baktıgını gördüm kafamı kaldırdıgımda adamın gözlerinden resmen ateş çıktıgını gördüm ve hemen ilerledim masaya oturduğum kafeden içeriye giren sedayı gördüm yanıma geldi ve sadece bir zarf uzatı anlamsız gözlerimle ona bakınca " bunu al ve kimseye bahsetme " dedi o sıra garson geldi ve seda koşar adımlarla giti garsona sipariş verdikten sonra zarfı elime aldım içine bir kolye iki,fotoraf ve bir zarf çıktı kolyeyi elime aldıgımda kendimi farklı hissetim ve hemen bıraktım fotoğraflara baktıgımda kendi küçüklük fotorafımı gördüm ikisinde de parkta oyun oynuyordum çok güzeldim o sıralar şu an kendimi hiç beğenmiyordum zarfa baktıgımda büyük harflerle" kim olduğunu biliyor musun " yazıyordu yazıyı defalarca kez okudum anlama veremedim ama hemen sedayı aramak için telefonumu aldım ama seda açmıyordu belki beş belki on kere aradım ama acmadı bu kez kolye dikkatimi çekti bir elimde kolye diyer elimde zarf kala kaldım garsonluk gelmesiyle kendime geldim hemen kalktım ve çıktım nereye gidecektim bilmiyordum ama gitmem lazımdı o masadan o mekandan uzaklaşmak lazımdı eve geldim ve hemen yukarı çıkıp fotoraf albümümü karıştırdım bom boştu neden yoktu hiçbiri normalde çocukluk fotaraflarım vardı sinirle albümü aldıgım gibi yere vurmaya başladım sinirden gözüm dönmüştü masanın üzerinde ne vazo nede kitap kaşmıştı vazoyu duvara vurunca ellerim full kan oldu o sıra bagırma sesleri geldi ve içeri giren miranı gördüm zar zor beni tutu arkasından da zehra girdi miran telaşla " ne oluyor " dedi bense sadece aglıyordum dayanamıyarak yere oturdum zehra da yanıma oturdu ve elimi tutu " hazal iyi misin bak bizi korkutuyorsun " dedi hiçbir cevap vermedim sadece elerimdeki kana bakıyordum o sıra miran " hazal neler oluyor anlatırmısın " dedi tam cevap vericekken gözlerim kanadı...