Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
Berke bileğimden tutup beni arabasına doğru sürüklemeye başladı. Arabaya biner binmez gaza köklendi ve kendi evine doğru sürmeye başladı. Bazen annem kavgalarına şahit olmayayım diye beni Berke’ye gönderirdi. Orada kaldığımdan dolayı ihtiyacım olan her şey burada vardı. Eve gelince Berke bana,
-“Sen odana geç, duşa girip üstünü değiştir. Bende sana su getireyim.”
Reddedecek halim yoktu o yüzden hemen kabul ettim. Odama çıktım ve birkaç parça bir şey alıp duşa girdim. Duştayken suyla beraber akan kırmızı kana bakarken düşüncelere daldım. Annemin o görüntüsü, babamı vurmam habire gözlerimin önüne geliyordu. Gözlerim dolup ağlamaya başladığımda göz yaşlarımı tepeden akan suyla gizlemeye çalıştım sanki biri görecekmiş gibi. Bir süre ağladıktan sonra kendime gelip çıktım duştan. Üstümü giyinip geri odama döndüm.
Saçlarımı taramaya başladım. Eskiden saçlarımı annem hem tarar hem de okşardı. Anıları hatırladıkça yine gözlerim doldu. Hızla kendime gelmeye çalışıp toparlandım. Berke’ye açıklama yapmam gerektiğini hissedip aşağıya indim. Berke salonda telefonda biriyle konuşuyordu. Ne dediğini anlamıyordum ya da kiminle konuştuğunu bilmiyordum. Yanına gittim beni görünce sohbeti sonlandırıp telefonu kapattı.
-“Kiminle konuşuyordun?”
Diye sordum. Bana bakıp,
-“Bir arkadaşımla.” dedi.
Başımla onaylayıp koltuğa oturdum, o da yanıma oturunca bugün olanları sakin kalmaya ve ağlamamaya çalışarak -başarılı olduğum söylenemez- anlatmaya başladım. Berke hiç konuşmadan elini sırtımda gezdirerek bana destek olduğunu belli edip beni dinliyordu. Berke’yle biraz bu konuyu konuştuktan sonra dinlenmem gerektiğini fark ettim. Bugün çok şey yaşamıştım ve yaşadıklarıma anlam veremiyordum. Berke’ye,
-“Ben biraz dinleneceğim.”
Diyerek odama çıktım, uyumak için yatağa uzandım. Uyumak istiyordum ama aklım o kadar doluydu ki uyuyamıyordum. Bende pencerenin yanına gidip oradaki koltuğa oturdum. Dışarısı aynı benim gibiydi. Karanlık. Bir süre daha dışarıyı izlerken sokak lambasının yanındaki ağacın altında bir silüet gördüm. Gözlerim dehşetle açılırken adeta olduğum yere çivilenmiş gibi hissettim. Bu imkânsız bir şeydi. O burada olamazdı.
Hâlâ gördüklerime inanamazken gözlerimi hayal olabilme ihtimaliyle ovuşturdum ve tekrar aynı yere baktım ama orada değildi. Banyoya gidip elimi yüzümü yıkadım ve geri odaya dönüp yatağa uzandım. Aynada yansımama bakarken yine onu görmemle arkamı dönmem bir oldu. Hayal görmüyordum, o buradaydı. Dudaklarımı araladım ama kelimeler boğazıma düğümlenmiş gibi tek kelime edemedim. Onunsa yüzünde bir sırıtış vardı.Bir anda bana doğru atılınca yere düştüm. O bana doğru yavaş yavaş gelirken ben de yerde geri geri gidiyordum. Sırtım dolaba değince gidecek yerim olmadığını anladım. Dibime girip eğildi ve bana hayal olmadığını kanıtlarcasına konuştu.
-“Sen beni öldürdün, şimdi de sen öleceksin Ayça.”
Ayağı kalkarken de ekledi.
-“Eğer biraz daha hızlı olsaydın anneni kurtarabilirdin.”
Bodrumdan nasıl çıktığını bilmiyordum ve öldüğüne emindim. Alnından vurduğum yerde kurşun deliği görünüyordu ve kanlar yüzünde kurumuştu. Ne yapacağımı bilmiyordum. Deli gibi korkuyordum. Bunun bir kâbus olmasını istiyordum. Ayağa kalktım ve kapıya doğru koşmaya başladım. Kapıya ulaştığımda açmaya çalıştım ama açılmamıştı. Kapının bir anahtarı yoktu. Arkadan yine sesini duyunca arkama dönüp kapıya dayandım. Hala yaklaşırken konuşmaya başladı.
-“Bunu görüyor musun Ayça?”
Alnındaki yarayı göstererek sormuştu.
-“Bunu sen yaptın. Ama merak etme ben sana aynısını yapmayacağım. Yani en azından seni ben değil sen öldüreceksin Ayça.”
Dediğinde ağlamaya başladım bile. Hızla yanından geçip pencerenin oraya gittim. Oysa bana yaklaşmaya devam ediyordu. Sesimin çıktığı kadar bağırdım.
-“YAKLAŞMA!!! UZAK DUR BENDEN. BEN BİR ŞEY YAPMADIM. BUNU BEN YAPMADIM, BEN KATİL DEĞİLİM.”
Ben bağırmaya devam ederken kapı hızla açıldı ve içeri Berke girdi.
-“Ayça lütfen sakin ol. Bir şey yok sadece bir kâbus. Lütfen sakin ol.”
Derken babam alayla gülüp konuştu.
-“Yazık hiçbir şey bilmiyor.”
Berke’ye dönüp,
-“Be-berke lü-lütfen gönder onu bu-buradan.” dedim.
Berke arkasına dönüp etrafına baktı sonra bana geri döndü.
-“Ayça kimi? Kimi göndereyim? Anlamıyorum.”
Dediğinde iyice korktum.
-“Görmüyor musun? Babamı görmüyor musun? Tam arkanda ve sen gerçekten görmüyor musun?” dedim.
Ne yapacağımı bilmiyordum. Berke bana korku dolu gözlerle bakıyordu. O sırada babam yine konuştu.
-“Ahh özür dilerim söylemeyi unuttum kusuruma bakma lütfen. O, beni görüp duyamaz Ayça.”
Kısa süreliğine Berke’ye bakıp babama geri döndüm ama orada değildi. Her yere baktım ama gitmişti. Hızla ayağa kalkıp pencereden dışarı baktım ama orada da yoktu. Berke’de ayağa kalkıp yanıma geldi.
-“Ayça neler oluyor?”
Diye sordu. Sesinden korktuğu anlaşılıyordu. Sakinleştikten sonra ona olanları anlatıp gözlerine baktım. Bana inanmaz gözlerle bakıyordu.
-“Bana inanmıyorsun?”
Dedim üzgün ve hayal kırıklığına uğramış bir ses tonuyla.
-“Ayça sana inanmak istiyorum ama söylediklerin gerçek dışı şeyler.” Dedi.
Bana inanmaması kırmıştı ama o da kendince haklıydı. Ben bile bu olanlara inanamıyordum, ondan inanmasını beklemek çok zordu. Yatağa doğru adımlamaya başladım. Yatağa oturdum ve Berke’ye dönüp,
-“Ben biraz uyumaya çalışayım, belki yarın kendimi daha iyi hissederim.” Dedim.
Berke’de çok üstelemeyip başını sallayarak çıktı odadan. Berke gittikten sonra bende yatağa uzanıp olanları düşünmeye başladım. Bir süre sonra dayanamayıp uykuya daldım. Uyandığımda saate baktım. Saat 07:33’tü. Bir kere uyandım mı bir daha uyuyamazdım. Yatakta oturur pozisyona geldim. Başım çok ağrıyordu. Ayağa kalkıp banyoya girdim. Aynaya bakmak istemiyordum bu yüzden hızlıca elimi yüzümü yıkayıp geri odaya döndüm. Dolaptan elime ilk geçenleri alıp giyindim ve aşağıya indim. Aşağıda Berke’nin telefonda Miraç diye biriyle konuştuğunu duydum. Çok üstelemedim. Yanına yaklaştığımda Berke beni gördü ve sohbeti sonlandırıp telefonu kapattı. Bana dönünce;
-“Hadi kahvaltı yapalım, sonra çıkacağız.”
Dedi.
-“Nereye gideceğiz?”
Diye sorduğumda,
-“Bir arkadaşımın yanına.”
Diye hızlıca cevapladı beni. Emin değildim ama sanırım telefondaki çocukla buluşacaktık. Kahvaltımızı yaptıktan -daha çok Berke yaptı, iştahım olmadığı için ben bir şey yememiştim- sonra odama gidip hazırlandım. Hazır olduğumda geri aşağı indim ve evden çıktık. Arabayla yaklaşık on beş dakikalık yoldan sonra beyaz, orta yükseklikteki bir binanın önünde durduk. Arabadan indiğimde gözüm binanın üstündeki tabelaya takıldı. Yazıyı okuduğumda hayal kırıklığı ve inanamaz gözlerle Berke’ye baktım.
-“Bana, beni hastaneye getirecek kadar mı inanmıyorsun? Tamam biliyorum, bende inanamıyorum bu olanlara. Her şey çok karışık ama ben deli değilim Berke. Ben ne gördüğümü biliyorum. Ben oraya asla girmem.”
Dedim hastaneyi gösterirken. Gözlerim dolmaya başlamıştı. Çok kırılmıştım ona. Bana inanmadığı için değil, beni deli sandığı içindi bu kırgınlığım. Ben deli değildim. Bir günde çok karmaşık şeyler yaşamıştım ama deli değildim işte ben. Bunları düşünürken aynı zamanda oradan hızla uzaklaşıyordum. Berke arkamdan seslenip bana yetişmeye çalışıyordu. Bir an kolumdan tutulmamla Berke’ye dönmem bir oldu. Bana üzgün gözlerle bakıyordu. Ahh lanet olsun bana acıyordu. Bana acınmasından nefret ediyordum ve o bunu bilmesine rağmen bana acıyordu.
Berke diğer kolumdan da tutup konuşmaya başladı.
-“Ayça izin ver açıklayayım.”
Sinirlenmiştim.
-“Ya neyi açıklayacaksın ha!? Beni nasıl deli sandığını mı? Nasıl hastaneye yatıracağını mı? Tamam bana inanmıyor olabilirsin ama ben deli değilim Berke anladın mı? BEN DELİ DEĞİLİM!!”
Sona doğru sesim iyicene yükselmişti ama umurumda değildi. Beni çok kırmıştı. Bana inanmıyordu ve beni akıl hastanesine getirmişti. Zaten beni en çok kıran şeyde buydu.
-“Ayça yemin ederim seni hastaneye yatırmak gibi bir düşüncem yok. Sadece burada çalışan psikolog bir arkadaşım var. Ona durumunu anlattım, o da sana yardımcı olabileceğini söyledi. Lütfen Ayça… sadece konuşacaksınız. Ben sana yardım edemiyorum ama belki o edebilir. Lütfen, en azından benim için sadece bir kere konuş.”
Bu bölümü beğendin mi?
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Çok güzel yazmışsın ama lütfen bölümler daha sık gelsinn
Bu yorum silinmiştir
Bu yorum silinmiştir
Yorum
Yorum bulunamadı.