Yıl 2019...
Bilge, başarısıyla adını duyurmuş ünlü bir doktordu; Ateş ise yeraltı dünyasında "Gece Lordu" lakabıyla anılan, acımasızlığı ile tanınan bir mafya lideri ve CEO'ydu.
10 Kasım 2019 yılında Ateş'e hain bir suikast düzenlendi ve ağır yaralandı. Adamları, kanlar içindeki Ateş'i apar topar Bilge'nin çalıştığı hastaneye götürdüler. O sırada Bilge, hastanedeki arkadaşlarıyla birlikte hayatında ilk defa doğum gününü kutluyordu. Ancak Ateş'in durumu çok ciddiydi ve acil ameliyat edilmesi gerekiyordu. Hastanede bu ameliyatı gerçekleştirebilecek yetkinliğe sahip tek kişi Bilge'ydi.
Bilge, kutlamayı yarım bırakarak hemen ameliyata girdi. Zorlu geçen saatlerin ardından Ateş'in durumu stabilize edilmişti. Bilge, kurtardığı bu adamın hayatını tamamen değiştireceğinden henüz habersizdi... Ateş, başarılı geçen ameliyatın ardından normal odaya alınmıştı. Bilge, saatler süren mücadelenin yorgunluğuyla ameliyathaneden çıktığında mesai arkadaşları yanına geldi. Doğum günü kutlamasına kaldıkları yerden devam etmek istiyorlardı ancak Bilge’nin ayakta duracak hali kalmamıştı. Çok yorgun olduğunu söyleyerek nazikçe yanlarından uzaklaştı ve dinlenmeye çekildi.
Sabahın ilk ışıkları hastane odalarını aydınlatırken, Bilge gecenin yorgunluğunu üzerinden atmış olarak işinin başına döndü. İlk işi, gece hayatını kurtardığı o gizemli adamı kontrol etmekti.
Sessizce Ateş'in hasta odasına girdi. Yanına yaklaşıp durumunu ve hayati belirtilerini kontrol ettiği sırada, Ateş yavaşça gözlerini araladı. Bilge daha ne olduğunu anlayamadan, Ateş beklenmedik bir refleksle, ani ama güçlü bir hamleyle Bilge'nin elini tuttu.
Gözlerinde yeraltının o soğuk, sert bakışları vardı. Bilge’nin elini bırakmadan, kısık ve pürüzlü bir sesle sordu:
— Ne yapıyorsun? Burası neresi?
Bilge, bileğini sıkan bu güçlü elin karşısında irkildi. Biraz korkmuş ama profesyonelliğini korumaya çalışan bir sesle cevap verdi:
— Durumunu kontrol ediyorum. Hastanedeyiz, ameliyattan çıktın.
Tam o sırada Bilge, odanın kapısını aralayarak dışarıda gergin bir şekilde bekleyen adamlara Ateş'in gözlerini açtığını haber verdi. Haber jet hızıyla yayıldı ve saniyeler içinde kapı sertçe açıldı. Ateş'in sağ kolu olarak bilinen, yeraltı dünyasındaki en sadık adamı Baran endişeyle içeri girdi.
Ateş, Baran'a sakin ve soğuk bir ses tonu ile sordu:
"Bana suikast düzenleyen kişiyi buldun mu?"
Baran, başını öne eğerek yutkundu. "Babanız düzenlemiş patron," dedi.
Ateş'in gözlerinde şok dalgası yerini buz gibi bir öfkeye bıraktı. Kendi kanından olan adam onu sırtından bıçaklamıştı. Derin bir nefes alıp Baran'a döndü:
"Beni ameliyat eden kızın bilgilerini bul."
...
Bu sırada Bilge, ameliyatın ve hastanedeki o gergin anların yorgunluğuyla kendi odasına geçmişti. Başını ellerinin arasına almış, bu tehlikeli insanların arasında ne yapacağını düşünüyordu. Zaten hayatta sığınacak tek bir tanıdığı, ailesi bile yoktu.
Tam o sırada, Bilge'nin nöbet tuttuğu odanın kapısı birden açıldı. İçeriye nefes nefese, yıllar önce Bilge'yi bir metres uğruna acımasızca terk edip giden babası girdi. Bilge, karşısında onu yapayalnız bırakan bu adamı görünce donakaldı.
Adam yüzsüzce ellerine sarılmaya çalışarak, "Bilge... Kızım, bana yardım etmek zorundasın. O kadından olan çocuğum, yani kardeşin çok hasta. Onu kurtarabilecek tek doktor sensin!" diye yalvarmaya başladı.
Bilge ellerini hızla geri çekip, "Beni o kadın için terk ederken hiç kızım demiyordun!" diye bağırdı. Gözleri dolmuştu ama dik durmaya çalışıyordu.
Tam o sırada içeriye, Bilge'nin bu hayatta tutunacak tek dalı olarak gördüğü sevgilisi Can girdi. Bilge, Can'ı karşısında görünce sanki sığınacak bir liman bulmuş gibi rahat nefes almaya çalıştı.
Can, Bilge'nin elini tutarak sert bir bakışla Bilge'nin babasına döndü:
"Sen bir kadın uğruna kızını terk etmiş bir canavarsın! Nasıl olur da burada yüzsüz bir şekilde o kadının kızını kurtarması için yalvarırsın?!"
Bilge'nin babası öfkeyle homurdansa da Can'ın bu dik duruşu karşısında geri adım atmak zorunda kaldı. Bilge ise o sırada Can’ın sımsıkı tuttuğu eline bakıyordu. İçindeki acı o kadar büyüktü ki, zihni bir anlığına geçmişe, Can ile ilk tanıştıkları o güne gitti...
Bilge, Can ile hayatının en karanlık gününde tanışmıştı. Annesini kaybettiği o buz gibi sonbahar gününde, mezarlıkta herkes dağıldıktan sonra tek başına kalmıştı. Toprağa sımsıkı sarılmış, gözyaşları içinde annesine fısıldamıştı:
"Söz veriyorum anne... Ne olursa olsun pes etmeyeceğim. Okulumu bitireceğim, o çok istediğin gibi harika bir doktor olacağım. Kimsesizliğime inat, tek başıma başaracağım..."
Tam o sırada omzuna sıcak bir ceket bırakılmıştı. Başını kaldırdığında, gözlerinde derin bir üzüntüyle ona bakan Can’ı görmüştü. Can onun ellerini tutup yerden kaldırırken, "Sözünü tutacaksın, ben senin ne kadar güçlü bir doktor olacağını şimdiden görebiliyorum. Ama artık yalnız değilsin, ben varım," demişti.
Bilge, annesinin mezarı başında o büyük sözü verirken Can’ı bu hayatta tutunacağı tek dal sanmıştı. Can’ın o gün gözlerinde parlayan şeyin merhamet değil, ileride yapacağı o büyük aldatmanın ve sinsi planların ilk adımı olduğunu o zamanlar nereden bilebilirdi ki...
"Bilge... Beni duyuyor musun sevgilim?"
Can'ın sesiyle Bilge bir anda geçmişten bugüne, nöbet odasının soğuk gerçekliğine döndü. Can ona sanki dünyanın en büyük kahramanıymış gibi bakıyordu. Bilge, gözündeki bir damla yaşı silip Can'a minnetle gülümsedi. Onun bu sert ve korumacı tavrı, Bilge’nin kalbindeki tüm korkuları eritmişti. Ne olursa olsun arkasında duracak, onu her şeyden koruyacak bir adamın olduğunu bilmek ona derin bir nefes aldırdı.
Babası ise Can'ın bu sert çıkışı karşısında sinirle dişlerini sıktı. Can'ın üzerine yürümek ister gibi bir adım attı ama onun o taviz vermez, dik duruşunu görünce duraksadı.
"Bakıyorum da hemen arkana birini bulmuşsun Bilge," dedi babası alaycı ve öfkeli bir ses tonuyla. "Ama unutma; senin bu kadar önemsediğin Can da seni bir gün terk edecek. Çünkü sen terk edilmeye mahkumsun!"
Babası arkasını dönüp nöbet odasının kapısını sertçe vurarak dışarı çıktı. Onun arkasında bıraktığı bu zehirli sözler, odanın duvarlarında adeta yankılanıyordu. Odada sadece Can ve Bilge'nin ağır nefes sesleri kalmıştı.
Bilge, babasının gidişiyle ve işittiği o ağır hakaretle birlikte daha fazla dayanamadı; kendini Can'ın güvenli kollarına bıraktı. Hıçkıra hıçkıra ağlarken, Can onu sımsıkı sarıp sarmaladı, saçlarını okşayarak kulağına sakinleştirici sözler fısıldadı:
"Şşş... Geçti sevgilim. Ben yanındayım, o adamın seni daha fazla üzmesine asla izin vermeyeceğim. Sen yalnız değilsin."
Bilge, babasının o karanlık kehanetinin ağırlığı altında ezilirken, hayatta tutunduğu bu son dalın ona verdiği huzurla sevgilisinin göğsünde ağlamaya devam etti. Dünyadaki tüm kötülüklere karşı Can'ın aşkının onu her zaman koruyacağına tüm kalbiyle inanıyordu.
Ateş, yatağında dik bir şekilde oturmuş, pencereden dışarıdaki karanlık İstanbul manzarasını izliyordu. Bakışlarındaki o buz gibi öfke, odadaki havayı bile ağırlaştırıyordu. Kendi kanından olan adamın, öz babasının ona suikast düzenlettiğini öğrenmenin yarattığı o derin ihanet acısı, sırtındaki kurşun yarasından çok daha fazla canını yakıyordu.
O sırada kapı yavaşça açıldı ve içeriye Baran girdi. Başını saygıyla eğerek, "Patron, emrettiğiniz gibi sizi ameliyat eden kızın tüm bilgilerini buldum," dedi ve elindeki ince, şeffaf dosyayı Ateş’e uzattı.
Ateş dosyayı aldı, kapağını açtı ve Bilge’nin vesikalık fotoğrafıyla karşılaştı. Narkozun etkisinden kurtulmaya çalışırken gördüğü o ürkek ama dirençli gözler, şimdi fotoğraftan ona bakıyordu. Sayfayı çevirip kızın hayat hikayesini okumaya başladı.
"Annesi yıllar önce vefat etmiş. Babası ise onu bir metres uğruna acımasızca terk edip gitmiş. Hayatta yapayalnız, tek başına mücadele ederek bu noktaya gelmiş..."
Ateş okuduğu satırlarla birlikte aniden duraksadı. Göğsüne sert bir yumruk yemiş gibi hissetti. Dosyadaki satırlara bakarken, aslında Bilge’yi değil, kendisini görüyordu. Kendi geçmişini, kendi kimsesizliğini... O da hayatta en güvendiği insanlar tarafından terk edilmiş, sırtından bıçaklanmış ve bu acımasız dünyada tek başına ayakta kalmak zorunda kalmıştı. Bilge’nin şu an hissettiği o kimsesizlik duygusunu, dünyada Ateş’ten daha iyi anlayabilecek ikinci bir insan yoktu. Kızın acısı, Ateş'in ruhundaki eski yaraları kanatmıştı.
Ateş, dosyayı yavaşça kapattı. Bakışları her zamankinden daha derin ve korumacı bir hal almıştı. Başını kaldırıp Baran’a döndü:
"Gidip onu buraya getir Baran. Onunla bizzat konuşacağım. Hem hayatımı kurtarmasının bedelini ödeyeceğim hem de... bu hastanede ona kimsenin zarar veremeyeceğini herkes öğrenecek."
Baran başını salladı: "Emredersiniz patron."
...
Bu sırada Bilge’nin nöbet odasında, babasının gidişinin üzerinden yarım saat geçmişti. Bilge, Can'ın göğsünde ağlamaktan bitkin düşmüş, gözyaşlarını yeni yeni kurutmuştu. Can, onun saçlarını okşayarak, "Sakinleştin mi güzelim? Bak, ben yanındayım. O adamın sözlerini hiç düşünme, sen terk edilmeye mahkum falan değilsin," diyerek onu teselli etmeye devam ediyordu. Bilge, sevgilisinin bu huzurlu kollarında dünyadaki tüm kötülüklerden uzak olduğunu sanıyordu.
Tam o sırada odanın kapısı hiç vurulmadan, büyük bir gürültüyle ardına kadar açıldı. İçeriye iri cüssesi, jilet gibi takım elbisesi ve yüzündeki o ölümcül ciddiyetiyle Baran girdi. Arkasında beliren iki iri yarı koruma da kapının önünde adeta birer duvar gibi dikildi. Odadaki o duygusal ve sakin hava bir saniyede darmadağın olmuş, yerini buz gibi bir korkuya bırakmıştı.
Baran'ın odaya girmesinden sonra Can, karşısındaki bu tehlikeli adamları görünce büyük bir panikle oturduğu yerden ayağa kalktı. Ne yapacağını bilemez halde bir adım geri çekilmişti.
Bilge ise korksa da geri adım atmadı. Can’ın arkasına sığınmak yerine, oturduğu yerden hızla kalktı ve Baran’a doğru sert bir tavırla bağırdı:
"Ne yaptığınızı sanıyorsunuz siz?! Odama böyle izin almadan nasıl dalarsınız?"
Baran, Bilge'nin bu öfkeli çıkışı karşısında yüzündeki o ciddi ifadeyi hiç bozmadı. Sert ama son derece sakin bir ses tonuyla konuştu:
"Patron sizi bekliyor, Doktor Hanım."
Bilge içinde bulunduğu durumu hâlâ tam olarak anlayamamıştı. Kaşlarını çatarak, "Patron kim?" diye sordu.
Baran, gözlerini Bilge’ye dikerek yine aynı sert ve net sesle cevap verdi:
"Ateş Bey."
"Ateş" ismini duyar duymaz Can’ın gözleri korkuyla büyüdü. Az önceki o kendinden emin, Bilge’yi koruyan adam gitmiş, yerine korkudan titreyen biri gelmişti. Can, hemen kekeleyerek araya girdi:
"G-Gece Lordu mu?.."
Bilge, Can’ın bu aşırı korkmuş halini ve söylediği lakabı duyunca şaşkınlıkla başını ona doğru döndürdü. "Gece Lordu kim, Can? Ne saçmalıyorsun?" diye sordu.
Baran ise bu konuşmalarla vakit kaybetmek istemiyordu. Saatine kısa bir bakış atıp tekrar Bilge'ye döndü ve soğuk sesiyle uyardı:
"Patron bekletilmeyi sevmez."
Can, Ateş’in adını duymanın verdiği panikle Bilge’nin kolunu hafifçe dürttü. Az önce Bilge'nin babasına karşı aslan kesilen adam, şimdi korkudan ne yapacağını şaşırmış bir halde Bilge’ye döndü:
"Sevgilim... Hadi git. Bekletme adamı, hadi..."
Bilge, Can’ın bu ani değişimine, korkudan bembeyaz kesilmesine anlam veremiyordu. Neler olup bittiğini, nasıl bir tehlikenin içine çekildiğini henüz tam olarak kavramadan, Baran’ın ve arkasındaki korumaların baskısıyla ağır adımlarla odadan çıktı. Şimdi önündeki koridorda, hayatını tamamen değiştirecek olan o gizemli adama, Ateş'e doğru yürüyordu...
Baran ve arkasındaki korumalar, Bilge’nin etrafını adeta bir etten duvar gibi sararak onu koridor boyunca ilerletti. Hastanedeki diğer doktorlar ve hemşireler, yeraltı dünyasının bu tehlikeli adamlarının arasındaki genç cerraha korku dolu gözlerle bakıyordu. Bilge ise etrafındaki fısıltılara aldırmadan, kalbinin deli gibi çarpmasına inat dik yürümeye çalışıyordu.
Sonunda koridorun sonundaki lüks VIP odanın önüne geldiler. Baran kapıyı yavaşça açtı ve Bilge’ye geçmesi için yol verdi.
Bilge içeriye adımını attığı an, odanın o ağır ve kasvetli havası yüzüne çarptı. Bakışları doğrudan yatakta oturan adama kenetlendi. Karşısında sıradan bir hasta yoktu; tüm İstanbul’un adını duyduğunda titrediği Gece Lordu, yani Ateş duruyordu. Bilge, bu adamın ne kadar tehlikeli olduğunu Can'ın korkusundan ve Baran’ın heybetinden çok iyi anlamıştı. Ama yine de onun gücünün karşısında ezilmeyi reddetti. Gözlerinin içine bakarak, yüzündeki tüm duyguları sildi ve Ateş'e tamamen meydan okuyan, meydan okuduğu kadar da boş ve soğuk bir bakış attı.
Ateş, kapının açılmasıyla birlikte bakışlarını pencereden çekip gelen kıza çevirdi. Bilge'nin o korkusuz, hiçbir duygu barındırmayan boş bakışlarını gördüğünde içindeki o duvarların hafifçe sarsıldığını hissetti. Genelde insanlar onun karşısında tir tir titrerken, bu minyon kız ona resmen kafa tutuyordu. Dosyasında okuduğu o yapayalnız ama tek başına dünyayla savaşan kız, tam da tahmin ettiği gibiydi.
Odadaki korumalar Bilge’nin bu gözü kara çıkışı karşısında şaşkınlıkla birbirine bakarken, Ateş’in gözlerindeki o koyu renk daha da derinleşti. Hayatında ilk defa biri ona sıradan bir insanmış gibi konuşuyordu. Bilge’nin bu korkusuzca diklenişi, Ateş'in içindeki o avcı ruhunu tamamen harekete geçirmişti.
Ateş, sırtındaki keskin sızıyı tamamen yok sayarak yatağın kenarına doğru hafifçe doğruldu ve Bilge’ye doğru yaklaştı. Aralarındaki mesafe azaldıkça, odadaki gerilim de tavan yapıyordu.
"Bir ayrıcalık olup olmadığına ben karar veririm, Doktor Hanım. Ama bu cesaretin... Gerçekten etkileyici."
Ateş, gözlerini Bilge’nin gözlerinden ayırmadan saniyelerce ona baktı. Hafifçe arkasına yaslanırken ses tonunu biraz daha alçalttı ama kelimeleri odaya birer kurşun gibi döküldü:
"Beni etkiledi doğrusu... Peki, az önce odanda seni darmadağın eden o adama, öz babana neden böyle karşılık veremedin Doktor Hanım?"
Bilge, duyduğu kelimelerle birlikte adeta buz kesti. Başından aşağı kaynar sular dökülmüş gibiydi. Karşısındaki bu adam onun en derin yarasını, az önce odada yaşanan o gizli ve acı dolu yüzleşmeyi biliyordu. Gözlerinin içinin yandığını hissetti. Boğazına koca bir düğüm oturmuştu ama zayıf görünmek istemiyordu.
Sesinin titremesini engellemeye çalışarak ama içindeki o kırgın öfkeyi saklamadan konuştu:
"Ateş Bey, benim hayatım sizi neden bu kadar ilgilendiriyor? Ve neden beni buraya çağırdınız?"
Bu sözleri söylerken Bilge’nin gözleri dolmaya başlamıştı. Gözlerinde biriken o parlak yaşlar, az önceki o buz gibi bakışların ardındaki kimsesiz ve yaralı kızı tamamen ortaya çıkarmıştı. Ateş, Bilge’nin gözlerindeki o ıslaklığı gördüğü an kalbinde tarif edemediği bir sızı hissetti. Sesi, odadaki herkesin kanını donduracak bir yumuşaklıkla döküldü dudaklarından:
"Ağlama lütfen..."
Bu iki kelime, odanın köşesinde bekleyen Baran’ı kelimenin tam anlamıyla şoka uğratmıştı. Acımasızlığıyla nam salmış Ateş, bugün ilk defa bir kadına karşı şefkat gösteriyordu. Baran gözlerine inanamayarak patronuna baktı.
Bilge ise bu şefkatli tavra sığınmak yerine, içindeki o yaralı öfkeyle sert tonunu korudu:
"Ateş Bey, beni neden çağırdınız? Eğer önemli bir şey söylemeyecekseniz, ben sevgilimin yanına döneceğim."
"Sevgili" kelimesi odada buz gibi bir rüzgar estirdi. Ateş’in yüzündeki o yumuşak ifade bir anda silindi; yerini şaşkın ve yoğun bir kıskançlığın sardığı sert bakışlar aldı:
"Ne sevgilisi?.. Sevgilin mi var senin?"
Bilge, adamın bu aşırı tepkisine karşılık acı bir tebessümle sordu:
"Beni araştırmadınız mı Ateş Bey? Yoksa... Siz de babam gibi benim sevilmeye layık olmadığımı mı düşünüyorsunuz?"
Bu soru, Ateş’in göğsüne kurşundan daha ağır saplandı. Koskoca adam, karşısındaki genç doktorun sorusuyla kekelemeye başladı:
"Hayır... Hayır, öyle demek istemedim. Sadece... şaşırdım. Sevgilini... çok mu seviyorsun?"
Bilge, Can'ın aslında nasıl biri olduğunu henüz bilmeden, ona olan inancıyla dimdik durdu:
"Canımdan bile çok seviyorum! Ama bu durum sizi hiç alakadar etmez Ateş Bey. Başka bir şey yoksa, ben gidiyorum."
Ateş, duyduğu bu "canımdan bile çok" sözüyle sarsılsa da daha fazla üstelemedi. Bakışlarını Bilge’den kaçırıp kapıdaki Baran’a döndü:
"Baran... Bilge Hanım'ı odasına kadar geçirin."
Bilge, arkasını dönüp kapıya doğru yürürken son kez Ateş’e baktı ve o mesafeli tavrıyla ekledi:
"Gerek yok, ben kendim giderim."
Bilge, odanın kapısını arkasından kapatıp hızlı adımlarla koridorda gözden kayboldu. O kapının kapanma sesiyle birlikte odada ölümcül bir sessizlik oldu.
Ateş, yatağından fırlarcasına kalktı. Sırtındaki dikişlerin zorlanmasını, kurşun yarasından sızan o keskin acıyı zerre kadar umursamadı. İçini öyle dehşet verici, öyle yabancı bir kıskançlık krizi kaplamıştı ki nefes alamadığını hissetti. Başkasını canından çok sevdiğini söyleyen o kadının sözleri zihninde yankılandıkça gözü döndü.
Daha fazla dayanamayarak öfkeyle ileri doğru bir adım attı ve sağ yumruğunu tüm gücüyle odanın beton duvarına geçirdi!
GÜM!
Yumruğun şiddetiyle duvardaki sıvalar çatlayıp yere dökülürken, Ateş'in eklemlerinden hemen kan sızmaya başladı. Baran yutkunarak bir adım geri çekildi; patronunu daha önce hiç böyle, bir kadına duyduğu kıskançlık yüzünden kontrolünü kaybetmiş halde görmemişti.
Ateş, kanayan elini duvardan çekmeden, dişlerinin arasından adeta kükrer gibi mırıldandı:
"Canından çok, öyle mi... Göreceğiz doktor hanım, göreceğiz."
Baran, Ateş’in gözlerinde peydah olan o ölümcül parıltıyı gördüğünde korkuyla bir adım geri çekildi. Ateş’in sabrı tükenmek üzereydi. Odanın duvarlarını titreten, buz gibi ama bir o kadar sert sesiyle adamlarına kükredi:
"Çıkın odadan! Herkes dışarı çıksın!"
Adamlar tek bir kelime bile etmeye cesaret edemeden, başlarını öne eğerek hızla odayı terk ettiler. Kapı kapandığında odada sadece Ateş ve onun dinmek bilmeyen öfkesi kalmıştı. Derin derin nefes alarak sakinleşmeye, göğsündeki o yangını bastırmaya çalıştı. Adımları ağır ağır cam kenarına yöneldi. Oraya oturdu ve simsiyah gözlerini dışarıdaki zifiri karanlığa dikti; uzun uzun, sanki kendi geçmişinin karanlığını izler gibi dışarıyı seyretti.
Bir süre sonra kapı hafifçe tıklandı ve Baran sessiz adımlarla içeri süzüldü. Patronunun o mesafeli, düşünceli halini bozmaktan çekinerek kısık bir sesle sordu:
"Patron... Doktor çağırıyım mı? Yarana baksınlar."
Ateş’in çene hatları gerildi. Tam arkasını dönüp her zamanki acımasızlığıyla, "Hayır, çık odadan!" diye bağıracakken... Zihninde aniden beliren o duru yüz, o meydan okuyan ela gözler öfkesini bir anlığına durdurdu. Akıl hastanesinde karşılaştığı o inatçı kadın, Bilge... Dudakları hafifçe kıvrılır gibi oldu ama bakışlarındaki ciddiyetini koruyarak Baran’a döndü:
"Bana sadece bir doktor bakabilir..." dedi, sesi mırıldanır gibi ama emir doluydu. "Sadece o bakacak."
O sırada hastanenin diğer ucunda, bambaşka bir fırtına kopuyordu. Bilge, Ateş’in adamlarının gidişinin ardından öfkeden deliye dönmüştü. Can'a hesap sormak için bilge kendi odasına doğru sert ve emin adımlarla yürüdü.
Kendi odasının kapısını açıp içeri girdiğinde, öfkesi adeta tüm odayı kaplamıştı. Gözlerinden alevler fışkırarak tam Can'ın karşısına dikildi. Sırf o mafya tipli adamlar istedi diye neden her şeyi yarıda bıraktığını, neden canını hiçe sayıp onlarla gitmek istediğini anlayamıyordu. Sinirli bir şekilde sordu:
"Neden?" diye sordu Bilge, sesindeki o saf öfkeyi gizlemeyerek. "Neden onlarla gitmek istedin Can? Onlardan neden bu kadar çok korkuyorsun, anlat bana!"
Can, karşısında dimdik duran öfkeli kadına baktı. Köşeye sıkıştığını, bu sefer kolayca kurtulamayacağını anlamıştı. Tam o anda, Bilge'nin o güçlü duvarını yıkmak için en tehlikeli silahına, yani geçmişe ve duygusal manipülasyona başvurdu. Yüzüne sahte bir kırgınlık ve acı maskesi takarak Bilge’ye doğru bir adım attı. Sesi, Bilge'nin vicdanına oynayan derin, sarsıcı bir tona büründü:
"Ben seni nasıl ölüme terk ederim Bilge?" diye sordu, gözlerini onun gözlerinden ayırmayarak. "Nasıl böyle düşünebilirsin? Hatırla... Senin en çaresiz kaldığın, nefes bile alamadığın o en zor günlerin içinden seni ben çıkardım. Seni o karanlıktan çekip alan bendim."
Can’ın geçmişi öne sürerek yaptığı o duygu sömürüsü tam hedefi bulmuştu. Bilge, Ateş’in o tekinsiz, karanlık dünyası ve hastanede estirdiği o sert rüzgarlar yüzünden sinirlerinin çok gerildiğini fark etti. Acısını haksız yere Can’dan çıkardığını düşünerek kalbinin sıkıştığını hissetti. Bakışlarındaki o sert, hesap soran ifade yerini derin bir pişmanlığa bıraktı.
"Haklısın..." diye fısıldadı Bilge, sesi suçluluk duygusuyla kısılmıştı. "Özür dilerim Can. O adamlar... O Ateş denilen adam yüzünden ne yapacağımı şaşırdım. Sana yüklenmemeliydim."
Can, Bilge'nin gardını tamamen indirdiğini görünce içten içe zafer kazandığını biliyordu. Yüzündeki o kırgın ifade anında şefkatli bir maskeyle yer değiştirdi. Bilge’ye doğru bir adım daha atıp aralarındaki mesafeyi kapattı. Uzandı, onu kollarının arasına aldı.
"Sıkıntı yok sevgilim," dedi Can, sesini olabildiğince güven verici tutmaya çalışarak. Bilge’ye sıkıca sarıldı. "Geçti bitti. Ben senin her zaman yanındayım."
Bilge, Can’ın göğsüne yaslanıp sakinleşmeye çalışırken, hastanenin diğer ucunda cam kenarında oturan o karanlık adamdan tamamen habersizdi. Ateş, odasında doğrulup simsiyah gözlerini yeniden Baran’a dikti:
"Bana Bilge'yi getir," dedi.
Baran, Bilge’nin o inatçı ve korkusuz halini bildiği için biraz çekinerek sordu: "Gelmezse ne yapalım patron?"
Ateş bir an duraksadı. Odanın loş ışığında yüz hatları buz gibiydi ama ses tonu beklenmedik bir şekilde sakin, hatta korumacı bir tona büründü: "Getir... Ama incitme Baran."
"Tamam patron," diyen Baran odadan çıktı. Baran, Bilge’nin odasından düşünceli bir şekilde çıktıktan sonra koridorda beklemeye başladı. Aradan 10-15 dakika geçtikten sonra Can, Bilge'nin odasından dışarı çıktı. Baran, Can’ı gördüğü an gözlerini kıstı. Can’a bakarak, "Başka çarem kalmadı," dedi ve Can'ı kıskıvrak yakaladı. Can'ın ağzını sıkıca bağlayarak onu rehin aldı.
Baran tekrardan Bilge’nin odasının kapısını çaldı. İçerideki Bilge, sakin bir sesle seslendi: "Gel."
Baran kapıyı açıp içeri girdiğinde, tek eliyle ağzı bağlı bir şekilde korkudan titreyen Can'ı gösterdi. Bilge, Can’ı o halde görünce hızlı bir şekilde ayağa kalkarak dehşet içinde bağırdı:
"Ne yapacaksınız ona?!"
Baran, Bilge’nin bu çığlığı karşısında son derece sakin bir sesle konuştu: "Ya bizimle gelirsin... Ya da sevgilini bir daha göremezsin."
Bilge çaresiz bir şekilde nefes aldı, başka yolu yoktu. Gözlerini Baran’a dikerek, "Tamam, geleceğim sizle ama onu bırakın önce," dedi.
Baran hemen Can’ı sertçe öne doğru fırlattı ve hafifçe eğilerek yol verdi: "Buyrun doktor hanım."
Bilge sinirli bir şekilde Ateş'in odasına vardı. Kapıyı açıp içeri girdiğinde, odasının ne kadar darmadağın olduğunu gördü; sanki içeride büyük bir fırtına kopmuştu. Tam o sırada gözü camın yanına kaydı. Ateş, camın yanında sızıp kalmış, uyuya kalmıştı.
Bilge içeri girdiğinde, Ateş’in uykusunda acı çekerek konuştuğunu duydu. Ateş, kabusların pençesinde debelenerek, "Bir daha yapmayacağım... Vurma, tamam yapmayacağım..." diyordu.
Bilge bunu duyduktan sonra içindeki o büyük öfke yerini derin bir şaşkınlığa bıraktı ve biraz olsun sakinleşti. Tam o sırada Ateş aniden uyandı. Karşısında Bilge’yi görünce, o kabusun karanlığından kurtulmanın verdiği saf bir sevinçle ne olduğunu anlamadan ileri atıldı ve Bilge’ye sıkıca sarıldı.
Bilge ne olduğunu anlamadan öylece kalakalmıştı. Ateş birkaç saniye sonra kendine gelince hızla geri çekildi ve Bilge'yi bıraktı: "Kusura bakma," dedi.
Bilge hala şokta olduğu için hafifçe kekeleyerek, "Sorun yok," dedi. Sonra bakışları adamın eline kaydı, elindeki taze yarayı görünce kaşlarını çatarak sordu: "Ne yaptın?"
Ateş ise elindeki kanı umursamazca silerek, "Küçük bir yara, önemi yok," dedi.
Ancak Bilge'nin gözü çoktan daha büyük bir lekeye kaymıştı. Ateş'in daha önce kurşunla vurulduğu yere baktı; orası zorlanmaktan yeniden kanamıştı. Bilge hemen işe koyuldu ve önce Ateş'in elindeki yarayı dikkatlice pansuman etti. Sıra, asıl tehlikeli olan o kurşun olan yeri pansuman etmekteydi. Ama onun için Ateş'in kıyafetlerini çıkartması gerekecekti...
Ateş, odadaki gergin havaya rağmen yavaşça üzerindeki gömleği çıkardı. Bilge, gördüğü manzara karşısında bir an nefesini tuttu. Ateş’in vücudundaki o derin kurşun yarasının dışında, geçmişin izlerini taşıyan daha pek çok yara izi vardı; her biri ayrı bir acının, ayrı bir mücadelenin mührü gibi tenindeydi.
Bilge, ellerindeki titremeyi bastırarak profesyonel bir soğukkanlılıkla yarayı temizlemeye başladı. Odanın içinde sadece pamuğun tenine değdiği o hafif ses ve ikisinin düzensizleşen nefes alışverişleri duyuluyordu. Pansuman bittiğinde Baran, Ateş için yeni bir gömlek getirdi. Bilge, Ateş’in kıyafetlerini giymesine yardım ederken, elleri Ateş’in omuzlarına temas etti. Kısa bir an, zaman durdu. Ateş ve Bilge, göz göze gelerek birbirlerine baktılar.
Tam o sırada kapı hızla açıldı. Baran, nefes nefese içeri daldı ve arkasından zorla içeri giren kızı tutmaya çalışırken, "Patron! Söz dinlemedi, zorla içeri girdi!" dedi. Ateş, bakışlarını Bilge’den ayırıp kapıdaki kıza çevirdi.
"Neden geldin?" diye sordu Ateş sakince.
Bilge şaşkınlıkla, "Bu kim?" dedi.
Ateş soğuk bir sesle, "Selin," diye yanıtladı.
Selin, endişeli bir şekilde Bilge’yi iterek Ateş’in yanına gitti. Ateş’in elini tutarak, "Ne oldu? Nasıl oldu? İyi misin?" diye şımarıkça sormaya başladı. Bilge, bu tavırlar karşısında midesinin bulandığını hissederek pansuman çantasını topladı ve hızla uzaklaştı. Ateş, Bilge’nin gidişini izledi ve Baran’a bir işaret vererek Selin’i dışarı attırdı.
Ateş, Bilge’nin peşinden koridora çıktı. Köşeyi döndüğünde Bilge’yi Can ile sarılırken gördü. Ateş, öfkeden deliye döndü ve Baran’a, "Bu adam hakkında bütün bilgileri istiyorum!" dedi. Ateş hızla yanlarına gitti. Bilge, "Yine ne istiyorsun Ateş Bey? Hem seni içeride sevgilin bekliyor," diye çıkıştı.
Ateş, tableti alıp ekranı Bilge’ye çevirdi. Ekranda Can’ın, Bilge’nin üvey kardeşi Lara ile gizli buluşmalarına dair fotoğraflar vardı. Bilge, gördüğü ihanet karşısında sarsıldı ve tüm gücüyle Can’ın suratına bir tokat attı. Ateş ise Can’a, "Onunla bir daha asla görüşmeyeceksin," diyerek gözdağı verdi.
Ateş, Bilge’yi arabasına bindirdi ve hastaneden uzaklaştılar. Bilge yolda ağlamaya devam etti. Ateş, "O dangalak, şerefsiz, orospu çocuğu için mi bu kadar ağlıyorsun?" diye bağırdı. Bilge yüzünü sildi ve Ateş’e dönerek, "Nereye gidiyoruz?" diye sordu. Ateş ise soğuk bir gülümsemeyle, "Seni kilitlemeye... Sadece benim olacaksın," dedi.
Malikanenin o devasa demir kapıları arkalarından büyük bir gürültüyle kapandı. Bilge, arabadan indiğinde gece rüzgarının soğukluğu yüzüne vurdu. Ateş, Bilge’nin yüzündeki o son yaş izini başparmağıyla sildi.
"Korkma," dedi Ateş, sesi otoriterdi. "Burası senin yeni dünyan. Artık özgür değilsin Bilge, ama artık asla yalnız da değilsin."
Kapı ardına kadar açıldı ve ikisi birlikte, tüm geçmişi dışarıda bırakarak o karanlık, gizemli malikanenin içine adım attılar.
Malikanenin ağır kapısı arkalarından kapandığında, dış dünyanın tüm sesleri kesildi. Bilge, artık geri dönüşü olmayan bir yola girdiğini hissetti.
Ateş, karanlığın içinden ona doğru döndü ve fısıldadı:
"Burada kuralları ben koyarım. Artık özgür değilsin; ama asla yalnız da olmayacaksın."
Bölüm Yorumları