GÖLGE

Bölüm 1•

Sıfır Noktası

Tema:
Ben Asya. Annem (Leyla) bana hamileyken zorlu bir doğum geçirmiş ve ben doğduktan sonra ölmüş. Babam ( Hakan), annemin ölümünden hep beni sorumlu tuttu. Sekiz yaşıma kadar evimizdeki Kiraz Teyze bana baktı; o bizim kahyamızdı.
‎​O gece, tam sekiz yaşıma basmıştım. Babam beni alıp bilmediğim bir yere, sınır dışı olarak bilinen o karanlık bölgeye götürdü ve para karşılığında sattı. Kiraz Teyze'yi de kovdu. O hücrede bana akla hayale gelmeyecek işkenceler yaptılar. 10 yaşıma geldiğimde artık usta bir dövüşçü olmuştum; iradem güçlensin diye beni yemeksiz hücrelere kapattıklarında bile pes etmedim. 15 yaşıma bastığımda ise bütün teknoloji artık elimin altındaydı; kodların dilini çözmüş, dijital dünyanın bir dâhisi haline gelmiştim. 18 yaşıma basınca o sınır hattından ayrıldım ve kendi krallığımı kurdum: Kızıl Gölge. Yıllar sonra Kiraz Teyze’yi bulduğumda, o benim için sadece bir kahya değil, yaralı ruhumun ilacıydı. Onun isteğiyle "Kızıl Gölge"yi sessizliğe gömdüm ve sıradan bir hayata adım attım.
‎​Ancak geçmişim peşimi bırakmıyordu. Lara'dan gelen uyarıyla iki siyahlı adamın beni takip ettiğini öğrendim. Adamları kör bir noktaya çektim ve saniyeler içinde etkisiz hale getirdim. Tüm bunları gölgelerin arasından o adam izliyordu. İşimi bitirdiğimde Lara'ya, "Sana o adamı göstereceğim; sabahtan beri beni izliyor. O adamın bütün bilgilerini istiyorum," dedim. Kafe köşesine oturdum; dakikalar sonra araştırma önüme geldi. Dosyayı açtığımda ekranın parlaklığı yüzümü aydınlatmıştı: "Aras Yıldırım... Mafya patronu, teknoloji dahisi."
‎​Dosyayı okumaya başladım. Anne ve babası trafik kazasında ölmüştü. Amcaları mirasa konmak için ona ihanet etmiş, gözünün önünde babaannesini infaz etmişlerdi. İçimden güldüm. "Zavallı," diye fısıldadım. Benim için o, kendi krallığını kurmuş biri değil; geçmişin enkazı altında ezilen, duygularını birer zincir gibi taşıyan aciz bir adamdan ibaretti. O adam, benim oyunumda artık sadece bir piyondu.
‎​Lara’ya, "Bana kalacak bir yer ayarladın mı?" diye sordum. Adresi attı; yeni eve geçme vakti gelmişti. Otele gidip içeri girdiğim an, kendimi yatağa attım. "Lara," dedim, "Biz battık mı? Neden düzgün bir ev almadın bana? Neden otelde kalıyorum?"
‎​Lara hiç duraksamadan cevap verdi: "Patron, saçmalamayın. Aksine, şu an en güvenli yerdesiniz. Bir ev tutarsak adresiniz deşifre olur."
‎​Lara'nın cevabı karşısında sustum ama içimdeki huzursuzluk geçmemişti. "Peki bu otel kimin, Lara?" diye sordum. Lara sakin bir tonla, "Aras Yıldırım'ın, patron," dedi. "Bugün araştırdığım adamın mı?" dedim. "Evet patron," diye cevapladı Lara.
‎​Dört beş dakika boyunca donup kalmıştım; öylece boşluğa baktım. Şaşkınlığım, telefonun sertçe titremesiyle bozuldu. Lara, "Patron,yine o adam ve ekibi dijital izlerini tarıyor." Laptopumu açtım, "Ona dijital bir tuzak kur," dedim. "Lara, artık uyuyacağım," dedim. "Odanın kapısının önünden sinek geçse haberim olacak, anlaşıldı mı?"
‎​Sabah Lara, "Kiraz Teyze’nin geçmişinde o adamın, Aras'ın ailesinin malikanesinden çıkıyor," dedi. "Lara, o Aras’ın malikanesinin adresini at. Bir de yüz yüze tanısalım; Kiraz Teyze’yi nereden tanıyor ve neden ona iyilik yaptı?" dedim.
‎​Adrese doğru motosikletimi sürmeye başladım. Rüzgara meydan okurcasına hızla malikaneye sürüyordum. "Lara, malikanede adam var mı? Varsa kaç tane?" Lara anında taradı: "2 malikane kapısının önünde, 4 tane de içinde patron."
‎​Yolda ilerlerken kulaklığımdan Lara'nın sesi geldi: "Patron, adamları hallettim."
‎​"Nasıl? Ben daha malikaneye varmadım bile!"
‎​"Malikanenin kamerasına sızdım ve patlattım. O patlama anında kameraya bakmak için o yere gittiler, ben de dron ile hepsini öldürdüm."
‎​"Hmm, aferin kız," dedim gülerek. "O zaman sıra bende. Ama ben 'bam bam' yapacağım!"
‎​Malikanenin kapısının önüne motosikletimi durdurdum. Kaskımı motorun üstüne koydum, saçımı düzelttim ve kapının önünde durdum. Adamlara bakıp, "Patronunuzu göreceğim," dedim. Adam (1), "Sen kimsin de patronumuzu göreceksin? Buna layık olduğunu mu düşünüyorsun?" dedi.
‎​"Senin gibi köpekler, bazen köpek olduğunuzu unutuyorsunuz," dedim ve belimdeki silahı adamın boynuna sert bir şekilde indirdim. Adam (2) şaşkınlıkla ne yapacağını şaşırdı. Elimdeki silahı adama sıktım ve malikaneye doğru yürüdüm.
‎​Malikanenin kapısına bir tekme attım; kapı büyük bir şiddetli sesle açıldı. Salonun ortasındaki büyük koltuğa oturdum ve ayağımı sehpaya uzattım.
‎​Lara, "Patron, Aras senin geldiğini nereden anlayacak?" dedi.
‎​Gülerek saymaya başladım: "10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1..."
‎​"Patron, neden sayı saymaya başladınız?"
‎​Gülerek bağırdım: "0!"
‎​O sırada Aras odadan çıktı. Lara şaşkınlıkla, "Nasıl ya? Asya gördün mü?" dedi. Aras, emin adımlarla yanıma geldi.
‎​Asya, "Şimdi Lara," dedim. Aras bir şey anlamadan malikanenin bütün ışıkları kapandı ve dev bir siluetle Kiraz Teyze'nin fotoğrafı belirdi.
‎​"Asya, sen bu kişiyi nereden biliyordun? Neden ona yardım ettin, Aras Yıldırım?" dedim.
‎​Aras alaycı bir tavırla, "Neden söyleyeyim Asya Demir?" dedi.
‎​Sert bir şekilde cebimdeki hançeri attım; hançer Aras'ın yüzündeki ince ve uzun bir çizgi çizdi ve duvara saplandı.
‎​"Ya tatlı dille konuşursun ya da ben seni konuşturmasını bilirim," dedim.
‎​Aras yüzündeki kanı silerek, "Konuştursana beni," dedi.
‎​Aras'ın o meydan okuyan tavrı, kanayan yanağını silerken gözlerinde parlayan o karanlık alay, Asya'nın zaten gergin olan sinirlerini iyice gerdi. Hançerin saplandığı duvarın yanına doğru, ağır ve kendinden emin adımlarla yürüdüm.
‎​Hemen yanı başına kadar geldiğimde durdum. Aras'ın tam gözlerinin içine bakarak elimi belimdeki diğer silaha attım. "O kadar kendine güveniyorsun ki," dedim, sesim ölümcül bir tondaydı. "Konuşturmak... Bu senin için bir oyun olabilir Aras Yıldırım. Ama benim için bu sadece bir temizlik."
‎​Aniden öne doğru hamle yaptım ve Aras'ın yakasından tuttuğum gibi onu duvara, hançerimin hemen yanına yasladım.
‎​"Şimdi sana bir soru daha soracağım: Kiraz Teyze'yi o malikaneye kim soktu, neden ona sadakat duydun ve daha da önemlisi... Sen aslında kime çalışıyorsun?"
‎​Aras, zorlukla nefes alarak gözlerimin içine baktı. "Eğer cevabı alırsan, oyun biter Asya," dedi. "Bunu gerçekten istiyor musun?"
‎​Yakasındaki elimi iyice sıktım. "Oyunun bittiği yer benim için başlangıçtır!" dedim.
‎​Aras, "1. Ben kendime çalışıyorum, 2. Kiraz Teyze'yi ben işe aldım," dedi. Aras gülerek, "Sen geçmişte de böyleydin," dedi. Asya, Aras'ın boynunu biraz daha sıktı. "Geçmiş ne demek lan?" dedi Asya. Aras, "Hatırlamıyor musun Asya Hanım? Asya, ne geçmişi? Sen neyden bahsediyorsun?" dedi.
‎​"Eğer biraz daha sıkarsan hiçbir şey öğrenemeden öleceğim," dedi Aras.
‎​Tam o sırada kulağımda Lara'nın sesi yankılandı: "Patron! Kiraz Teyze'yi kaçırıyorlar!"
‎​"Ne? Kim, Lara?" diye bağırdım. Ancak tam o anda Lara'nın çalıştığı odanın kapısı aniden, büyük bir gürültüyle sertçe açıldı.
‎​"Lara, cevap ver! Lara! Lara!" diye ardı ardına seslendim ama karşımda sadece boğuk bir hışırtı vardı. O cızırtının içinden Lara'nın sesi değil, sert ve soğuk bir adamın sesi duyuldu: "Adamların ve teyzen elimizde."
‎​Ardından telefonun diğer ucunda karanlık, acımasız ve alaycı bir gülüş yükseldi. Asya, öfkeyle "Sen kimsin lan? Cevap ver!" diye gürledi. Adam, Asya'nın yüzüne telefonu kapattı. Asya hemen telefonun konumunu bulmaya çalıştı ama izler tamamen silinmişti. Hemen ardından gelen sesli mesajı açtı: "Bunu yapacağını biliyordum Kızıl Gölge, senin etrafındaki kimseyi bırakmayacağım."
‎​Asya sinirden ne yapacağını bilemiyordu. Sonra Aras'a sert bakışlarla döndü. "Yoksa..." dedi.
‎​Aras, "Hayır," dedi.
‎​Asya, belindeki silahı Aras'ın şakağına dayadı. "Sen mi yaptın? Konuş lan! Sen mi yaptın?"
‎​Aras, "Hayır, ben yapmadım! Neden yapayım?" dedi.
‎​Asya silahı Aras'tan çekti, sert bir şekilde bağırdı: "Aaaaggggg! Siktiğimin hayatı, ne istiyor benden!" Elini duvara vurdu: "GÜM!" Asya'nın elinden kanlar akmaya başladı; duvarda Asya'nın kanı kaldı.
‎​Bir anlığına durdu. Dışarıda öğle güneşinin yakıcı ışığı, malikanenin pencerelerinden içeri dolarak her şeyi çıplak bir gerçeklikle gözler önüne seriyordu. Elindeki o derin yaradan sızan sızı, kalbindeki o tarif edilemez acının yanında hiçbir şeydi. Kiraz Teyze... O, annesinin yokluğunda Asya'yı hayatta tutan tek bağdı. Şimdi o bağ koparılmak üzereydi. Gözlerinde, yıllardır biriktirdiği tüm o sertliğin altında gizlediği, kimseye göstermediği o küçük, ürkek kız çocuğunun korkusu belirdi. Güneşin ışığı altında kendi kanını görmek, ona ne kadar savunmasız olduğunu hatırlattı. Titreyen elleriyle silahı duvara doğru boşalttı; her mermi sesi, içindeki çaresizliğe atılan bir çığlıktı.
‎​Yel gibi malikaneden çıktı. Dışarıdaki kavurucu öğle sıcağı, yüzüne bir tokat gibi çarptı. Gözlerinden süzülen bir damla yaş, kızgın güneşin altında teninde iz bırakmadan buharlaşıp gitti. Motosikletine bindiğinde kaskını takarken kendi kendine fısıldadı: "Eğer ona bir şey olursa, bu dünya üzerinde kimsenin huzuru kalmayacak." Motosikletin motorunu ateşledi ve güneşin altında parlayan asfalta, intikamın o kör edici beyazlığına doğru son sürat sürdü. Yalnızdı, yaralıydı ama artık sadece öfkeyle değil, kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış olmanın getirdiği o ölümcül kararlılıkla hareket ediyordu.
‎​Akın malikaneye girdiğinde içerideki manzara karşısında donup kalmıştı. Hançerin duvarda bıraktığı derin iz, kurşun delikleri ve zemine damlayan taze kan... "Patron, ne oldu burada?" diye haykırdı Akın. "Biri suikast mı düzenledi size? Kim yaptı bunu? Duvardaki kan kimin?"
‎​Aras, pencereden Asya'nın tozunu bıraktığı yola bakıyordu. "Asya'nın," dedi.
‎​Akın dehşetle, "Bu kız deli! Yapmayın bunu kendinize. Kaç yıldır onu araştırıyorsunuz, o kadar para kaybetmenize sebep oldu, bırakalım o kızı!" dedi.
‎​Aras, Akın'a sertçe döndü. "Sen aşktan ne anlarsın bekar köpek? Ömrün boyunca böyle bok gibi kal. Akın, her zaman canımla ilgili bir tehlike olursa yalnız kalmayı tercih ederim."
‎​Akın pes etmedi. "Bu zamana kadar sadece onu düşündün, sonuç ne? Koca bir hiç! O seni unuttu, sen ise yalnız kaldın."
‎​Aras fısıldadı: "O beni unutmadı Akın. Beni unutmasını sağladılar. Onu o hücreye gönderenler, sadece bedenini değil, zihnini de parçaladılar. Babasının ihanetinin arkasında, onun hafızasını silmek için kurulan bir sistem vardı. Benim kim olduğumu hatırlamasın diye ona o ilacı verenler, o karanlık güçlerdi. O beni unutmadı; zihninin derinliklerinde, ulaşılamayacak bir hücreye kilitlediler. Ama ben, o kilitli kapının ardındaki çığlığı duyan tek kişiyim. Eğer o beni hatırlarsa... İşte o zaman, dünyayı yakmaya hazırım."
‎​Aras, "Babası, Asya'nın geçmişte benimle paylaştığı o sırrı hatırlamasından korktu. O sır ortaya çıkarsa, babasının imparatorluğu kumdan kaleler gibi yıkılacaktı," dedi. Elindeki kadehi öyle bir hırsla sıktı ki, cam parçaları elinde un ufak oldu, kan akmaya başladı. "Yeter Akın! İşine dön, bir daha sakın onu sorgulama! Yoksa bunu sana sadece sözlerle değil, yaşayan bir örnekle göstereceğim. Tıpkı şu an duvardaki o kanın Asya’ya ait olduğu gibi, senin kanının da ne kadar çabuk kuruduğunu izletmek zorunda kalırım. Benim sabrım, senin sadakatinden daha hızlı tükeniyor, bunu unutma."
‎​Akın, patronunun bu açık tehdidi karşısında yutkundu. "Anlaşıldı, patron," diyebildi ve hızla odadan çıktı.
‎​Asya ise o sırada motosikletini Lara'nın çalıştığı merkeze doğru sürüyordu. Elindeki derin yaradan sızan kan, rüzgarın şiddetiyle asfaltın üzerine bir şelale gibi akıyordu. Merkez önüne geldiğinde motoru savurarak durdurdu. Lara'nın istasyonu darmadağın edilmişti. "Lara!" diye kükredi. Masanın üzerinde, son bir güçle cızırdayan bir ekran açıldı: "Güzergah değiştirildi, Asya. O artık senin geçmişine ait bir 'veri' değil, geleceğin için bir 'bedel'."
‎​Asya, ne yapacağını şaşırmış bir şekilde etrafına bakıyordu. Derin bir nefes alıp gözlerini kapattı. "Sakin ol Asya... Korkunun sana hükmetmesine izin verme. O adamlar senin zihnini bulandırmak için bunu yapıyor. Şimdi nefes al," diye fısıldadı kendi kendine. Titreyen ellerini yumruk yapıp sıktı, yarasının acısını zihninin bir köşesine iterek o saf, soğuk odak noktasına geri döndü. "Lara, seni bulacağım... Seni kaybedemem, Lara. Seni tekrardan kaybedemem, seni bulmam lazım Lara!" Asya, hemen kendinin yerleştirdiği duvardaki gizli kamerayı buldu; bu kamera insanın gözle görmesi imkansızdı. Asya kamerayı Lara'nın bilgisayarına takacaktı ki birden durdu: "Ya virüs yükledilerse o adamlar?" Asya hemen dışarıdaki motosikletinin koltuğunu kaldırdı ve Lara'nın bile bilmediği o gizli bilgisayarı çıkartıp kamerayı taktı. Ekranda, Lara'nın boynuna inen sert silah darbesini gördü. Lara’nın bir bez bebek gibi yere düşüşünü izledi. Asya’nın o an kalbi yerinden çıkacakmış gibi çarpmaya başladı; yumruğunu öyle bir hırsla sıkmaya başladı ki eklemleri bembeyaz oldu, tırnakları avuç içine batarak yeni yaralar açtı.
‎​Tam o sırada, görüntüde akıp giden kareleri yavaşlattı. Adamlardan biri, Lara’yı sürüklerken boynundaki dövme tam kameraya odaklanmıştı. Akrep dövmesi... Bu dövmeyi sınır dışındaki liderler yapar ama o dövme kan kırmızısı olur. Bu adamlarınki neden kapkara, gece gibi? Asya izlemeye devam etti; izlerken, "Lütfen bir ipucu, bir iz olsun, Allah'ım lütfen!" diye içinden geçirdi. O sırada o akrep dövmesi olan adamın bileğinde de bir dövme vardı. Sonsuzluk işaretinin içinde "M" ve "S" harfi yazıyordu. Asya, sakin ve tehditkar bir sesle, "Demek sensin, benim peşimi daha bırakmadın... O zaman bu oyun..." dedi. "Bu iş bugün bitecek," diye mırıldandı, sesi bir yemin gibiydi. "Ya ben biterim ya da senin o kirli oyunun... Orospu çocuğu." Asya, bilgisayarı motosikletine yerleştirdi ve intikama doğru motorsikletini sürdü.
‎

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

KARA_2211
@KARA_2211Yazar•3 ay önce

Beğenmene çokk sevindim 💋💋😂

KAYIP_KURGULAR
@KAYIP_KURGULAR•3 ay önce

Asiri guzel ve nefes kesici bir bolum olmus ilk kelimelerden bile anlasiliyor ne kadar guzel oldugu mukemel heleki o ters koseler hic beklenmedik yerlerde asiri iyiydi ben onlari farkli iki insan sanarken birbitlerini taniyorlarmis asiri guzellll🤍