GÖLGE
Bölüm 2•
Podyumdaki Cellat
Tema:
Asya, motorunu yeraltı dünyasının kalbi olarak bilinen o karanlık merkeze doğru son sürat sürüyordu. Asya mekana yaklaştıkça, rotasındaki tüm güvenlik kameraları dijital bir hayalet gibi, sanki oradan hiç geçmemişçesine iki dakika içinde silinip gidiyordu. Mekanın girişinde, devasa bir siyah kapının önünde durdu. Elini kapının üzerindeki küçük bir taşa bastırdığı anda kilitler açıldı. İçeri girdiğinde doğrudan duvara yöneldi ve gözlerini oradaki biyometrik tarayıcıya gösterdi. Duvar, mekanik bir sesle geri çekildi ve yerin altında gizli bir geçidin kapısını araladı. Asya, sonuna kadar karanlığa gömülü olan o geçitten aşağıya indi.
En aşağıda, soğuk metalden yapılmış ağır bir siyah demir kapıyla karşılaştı. Asya kendinden emin bir hareketle karmaşık bir şifre girdi ve kapı gıcırtıyla açıldı. İçerisi, tehlike oranları hesaplanamayacak kadar çok emanet ve ölümcül silahla doluydu. Asya, sıradan bir silahın peşinde değildi. Gözlerini raflarda gezdirdi ve sonunda aradığını buldu: Üzerinde "M" ve "S" harfleri işlenmiş, siyah bir sandığın içinde duran o özel silahı eline aldı. Asya, elindeki ağır, soğuk metali sıkıca kavradı. "M" ve "S" harfleri, sanki metalin içine değil de ruhuna kazınmış bir lanet gibi parlıyordu. Silahı sandıktan çıkardığında, namlusundan yayılan o tanıdık ağırlık, ona bu silahın sıradan bir ölüm makinesi olmadığını; aksine, geçmişindeki o silinmiş sayfaların anahtarı olduğunu hissettirdi.
Hafifçe gülümsedi, sesi sessiz mahzende yankılandı: "Demek buraya kadar geldik..."
Sürgüyü çektiğinde çıkan o sert metalik ses, bu silahın uzun süredir beklediği bir intikamın habercisiydi. Artık Lara'yı kimin kaçırdığı, Kiraz Teyze'nin neden hedef olduğu ve "M ve S" isminin gerçekte kime ait olduğu sorularının cevabı bu namlunun ucundaydı. Asya, silahın dengesini kontrol etti, elindeki yaranın sızısını bile unuttu. Bu silah, sadece bir hedefi vurmak için değil, geçmişin enkazını temizlemek için lazım olan bir ölüm makinesiydi. Asya, silahı kılıfına yerleştirirken yüzünde o tanıdık, buz gibi ve tehlikeli yarım gülüş belirdi. Kendi kendine fısıldadı: "Siz bana huzuru ve rahatlığı layık gördünüz mü? Şimdi sıra bende. Bakalım bu harflerin sahipleri, kendi emanetleriyle canlarına kıyılmanın sonunu taşıyabilecekler mi?"
Bu sözler, mekanın soğuk duvarlarında bir yemin gibi yankılandı. Asya, elindeki o karanlık emaneti bir cellat soğukkanlılığıyla kavradı. Artık karşısındakilere acımak bir yana, onların kendi silahlarıyla kurdukları düzeni başlarına yıkmaya yeminliydi. O gülüş, sadece bir intikamın değil, artık hiçbir kuralın onu durduramayacağının da bir işaretiydi.
Asya, yer altındaki o ölümcül mahzenden çıkarken adımları hiç olmadığı kadar kararlıydı. Dışarıdaki dünya onun için artık sadece bir av sahasıydı ve o, avcıların kim olduğunu çok iyi biliyordu. Asya tam intikam için yola çıkıyordu ki birden telefonunun ışığı yandı. Asya, telefonun ekranına yansıyan o ışığa baktı; o ışık dehşet verici görüntülerle sarsıldı. Çete lideri bir fotoğraf atmıştı; fotoğrafta Lara ve Kiraz Teyze, kolları yukarıya doğru gerilmiş bir şekilde asılıydı; ayaklarının hemen altında ise zehirli akreplerle dolu derin bir çukur bekliyordu. Asya'nın parmakları, telefonu adeta bir metali ezer gibi sıktı; elleri bembeyaz kesilirken, elindeki taze yaranın kabukları soyuldu ve elinin kanı parmaklarından aşağı süzülmeye başladı. Asya'nın telefonun çalmasıyla birlikte gözlerindeki o tehlikeli parıltı daha da keskinleşti. Arayan, o karanlık çetenin lideriydi. Asya'nın sesi buz gibi, bir bıçak kadar keskindi: "Eğer ikisinin de kılına zarar gelirse, seni doğduğuna pişman ederim!"
Çete lideri, alaycı bir sakinlikle görüntülü aramaya geçti. "Sakin ol Gölge, sakin ol," dedi adam, kamerayı çukurun içindeki kıpırdayan zehirli akreplere çevirerek. Asya ağzını açıp küfürlerini savurmaya hazırlanırken, lider büyük bir gaddarlıkla elindeki kızgın demiri Lara’nın sırtına bastırdı. Lara'nın acı dolu çığlığı Asya'nın kulaklarında bir kırbaç gibi patladı.
Asya'nın yüzü öfkeden kasıldı, damarları belirginleşti: "Lan korkak orospu! Sesini değiştirip yüzünü kapatınca seni bulamayacağımı mı sandın şerefsiz piç? Senin o taşaklarını o demirle yakıp yedireceğim sana!"
Asya'nın tehdidi havada asılı kaldı; çete lideri hiçbir şey söylemeden telefonu yüzüne kapattı. Mahzenin sessizliğinde Asya tek başına kalmıştı, ancak artık sadece intikam değil, saf bir yıkım arzusuyla doluydu. O zehirli akrepler, Asya'nın dünyasındaki son kırmızı çizgiyi geçmişti.
Asya, kendine olan sarsılmaz güveniyle motosikletine bindi. İçinden geçen zehir zemberek cümleler, zihninde yankılanıyordu: "Sen benim karşımda bir hiçsin. Sınır dışında da maldın, burada da malsın!" dedi içinden. Bu düşünceler, damarlarında akan intikam ateşiyle birleşmişti. Asya, sanki içindeki o dizginlenemez öfkeyi ve hırsı dışarı kusarmışçasına motorun gazını kökledi. Hava kararmaya başlamıştı; motor hızlandıkça sert rüzgar, yüzüne bir tokat gibi çarpıyor, Asya ise bu acıda intikamının soğuk tadını buluyordu.
Eski, yıkılmış duvarları örümcek ağlarıyla kaplı o depoya ulaştığında, motorunu durdurdu. Kaskını çıkarıp motorun üzerine bıraktı; saçlarını savuran rüzgar, ona bir savaşçının soğukkanlılığını veriyordu. Kendinden emin bir şekilde deponun kapısına attığı o sert tekme, içerideki uğursuz sessizliği parçaladı. O sırada çete lideri ve adamları, birer vahşi hayvan keyfiyle Lara ve Kiraz Teyze'yi izliyorlardı; kapının bir anda patlarcasına açılmasıyla neye uğradıklarını şaşırdılar, korku ve şaşkınlıkla hızla ayağa kalktılar.
Asya, sanki bir podyumda yürüyormuş gibi tüm o karanlık adamların arasından süzülerek geçti. Yüzündeki o buz gibi ifadeyle sandalyeye oturduğunda, Savaş’ın gözlerindeki titremeyi görebiliyordu. "Ne oldu Savaş?" dedi Asya, sesi pürüzsüz ama bir o kadar da tehlikeli bir tonda. "Beni gördüğüne sevinmedin mi?"
Savaş, şaşkınlığını gizleyemeyerek, "Nasıl buldun burayı bu kadar kısa sürede?" diye sordu; sesi, yenilgiyi şimdiden kabul etmiş gibi çatırdıyordu. Asya, cebinden bir lolipop çıkarıp jelatinini ağır ağır, adeta zamanı durdurarak açtı. Gözlerini Savaş’tan ayırmadan, "Senin gibi bir mal ancak bana acıyı tattırmak isterse, beni onun en sevdiği kişiyi öldürdüğüm yere getirirdi, değil mi Savaş?" dedi; sesi acı bir alayla doluydu.
Asya, lolipopunu ağzına yerleştirirken alaycı bir tavırla devam etti: "Hatta sana bir ders vereyim: Eğer bir insan kaçırırsan, onu kendi nefret ettiğin yere götürme bir daha, tamam mı beybisi?" Savaş, öfkesini gizleyemeyerek hırsla bağırdı: "Demek buraya kadar gelecek cesaretin var! O zaman sevdiklerinin ölümünü görecek kadar da cesaretin vardı, değil mi Gölge?"
Asya, sanki Savaş ona havadan sudan bir şeyden bahsediyormuş gibi, içten gelen, karanlık bir kahkaha attı. "Sanki bu dediğin bana tanıdık geliyor... Dur bir dakika, hatırlayacağım... Haa! Ben de senin sevdiğini gözünün önünde öldürmüştüm, değil mi?" dedi. Yüzünde, Savaş'ın tüm korkularını bir ayna gibi yansıtan o yarım ve son derece tehlikeli gülüşü vardı.
Asya, kendine olan sarsılmaz güveniyle ayağa kalktı. Yüzünde, Savaş’ın tüm dünyasını başına yıkacak olan o masum ve savunmasız maskesi vardı. Sesi, sanki yılların acısını içinde biriktirmiş bir genç kızın kırgınlığıyla titredi: "Savaş... bu benim suçum değil, biliyorsun. O sınırda bizi köpek gibi birbirimize dönüştürürlerdi; beni 9 yaşımdan itibaren herkesle dövüştürdüler, intikam için ayakta kalmak zorundaydım... Anlıyor musun beni Savaş?"
Asya bunu dedikten sonra, az önceki o masum maskesini bir anda yere atarak, tüm deponun duvarlarında yankılanan alaycı ve yüksek bir kahkaha attı. Gözlerinde, Savaş'ın zihnini parçalayacak o delici nefret parlıyordu: "Lan sen daha 10 yaşındaki bir kızı yenemedin, burada neyin artistliğini yapıyorsun?"
Asya, derin bir nefes alıp o soğuk özgüveniyle devam etti: "Sonra siz de güçsüz olmasaydınız! Bu dünyada güçlüler kazanır, güçsüzler ancak senin sevdiğin gibi ölmeyi hak ederler. Dur o kızın adı neydi? M ile başlıyordu... Müjgan mı neydi ya? Haa hatırladım; Müge, değil mi?"
Savaş, acıdan ve öfkeden titreyerek bağırdı: "Sen onun adını ağzına almaya layık değilsin!"
Asya, bakışlarını keskinleştirip belindeki silahı çıkardı; elindeki metalin soğukluğu onu daha da hırslandırıyordu: "Tamam. Bak burda ne var?" Savaş artık kontrolünü kaybetmiş bir şekilde, "Seni orospu kadın!" diye kükredi ve adamlarına emir verdi: "Çözün ipleri! Gölge'nin gözünün içine bakarak çözün, o da sevdiğini kaybetmenin acısını deneyimlesin!"
Asya, Savaş'a acıyarak baktı: "Savaş yapma..." Savaş ise kahkahalar atarak: "Sana bir gün bana yalvaracaksın!" dedi. Gölge olan Asya, Savaş'ın kendisinden beklenmeyecek kadar sakin olduğunu fark etmesiyle, Savaş'ın içinde bir korku tohumu filizlendiğini gördü. Lara ve Kiraz Teyze'nin ipleri çözüldü, çukurdan zarar almadan çıktıklarını gören Savaş, dehşetle "Bu nasıl olur!" diye bağırdı.
Asya, zaferin verdiği o soğuk tatminle, Savaş'ın suratına karşı güldü: "Savaş, lan sınır dışında hiç bir bok öğrenememişsin! Akrepleri öldürmek için 'piretroid' veya 'organofosfat' grubu etken maddeleri içeren, ruhsatlı ve profesyonel haşere ilaçları kullanılır. Savaş, ben o sınır dışında kaç tane akrep öldürdüğümün sayısını unuttum; sen bana akrep ile tehdit savuruyorsun!"
Savaş şaşkınlıkla donup kalmıştı. Asya'nın bir adım önünde olduğunu anlamıştı. Savaş, bu sefer sert bir tonla "Bütün çıkışları kapatın! Buradan bugün sağ çıkamayacaksın Gölge!" dediğinde, Asya'nın yüzünde o tehlikeli, alaycı gülüşü belirdi.
Asya, Savaş'ın bu kadar emin olmasına acıyarak "Savaş bu kadar emin olma beybisi," dedi. Savaş gülerek "Bu kadar adam karşısında tek başınasın Gölge!" dediğinde, Asya o meşhur, öngörülemez tavrıyla daha demin oturduğu sandalyeyi müthiş bir güçle adamların üstüne fırlattı: "GÜM!"
Savaş ne olduğunu anlamadan Asya kahkahalarla: "Sandalyeye bomba yerleştirmiştim!" dedi. Savaş şok içinde "Ne zaman?" dediğinde, Asya zevkle "Daha demin otururken!" diyerek karşılık verdi. Savaş inanamayarak "Sen nasıl bir insansın!" diye bağırdı. Asya, gözlerini Savaş'ın gözlerine dikti, sesi şimdi bir celladın soğukkanlılığıyla doluydu: "Savaş şimdi kendini düşün; seni sevdiğinin yanına yollayacağım! Aslında daha önceden de yollardım ama kalbin senin solda değil sağda olduğu için ölmemiştin; biliyor musun, bu milyonda bir rastlanan bir olaymış!"
Savaş, son bir nefretle haykırdı: "Senin piç orospu! Seni kimse sevmiyor, bana kalırsa baban bile seni para karşılığında sattı, senin piç kurusu! Beni en azından seven vardı, seni piç!"
Asya, bu hakaretin ağırlığını taşıyacak biri değildi; öfkesini bir yumruğa sığdırıp Savaş'ın suratına geçirdi. "Boş konuşma lan!" diyerek belindeki silahı çıkardı, namluyu Savaş'ın şakağına dayadı. "Sevdiğini öldürdüğüm silahla seni de öldüreceğim, orospu!"
Tetiği çekti; silahın sesi depoda yankılandı. Savaş'ın kanı Asya'nın yüzüne sıçradı. Asya o kanı silmedi, aksine o kanın sıcaklığında huzur buldu. "Dünyadan bir pislik daha eksildi," diye fısıldadı; sesi şimdi yorgun ama tamamen özgürdü.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Asiri guzelllllllll bayildim butun bolumler nefes kesici bir guzelige sahip
Çok yakında
Sonraki bölümü beklıyoruzzzzz
Yorum
Yorum bulunamadı.