Çelişki

Senden kelimenin en gerçek anlamında nefret ediyorum. Bana dünyanın en değerli varlığıymışım gibi hissettirip, adını biz koyduğun o dağın zirvesinde bir yuva kurduğuna tam inanmışken, beni o zirveden itmenden; senelerce bana kendimi yeryüzündeki bir fazlalık gibi hissettirmenden, iltifatlar savurduğum gözlerinden, her noktasını sevgiyle izlediğim suratından, sabah akşam şükrettiğim varlığından… Beni görmeyi geri plana atan her parçandan, her zerrenden. Benden sonra o yuvaya başkalarını alan göğüs kafesinden. Bir kez bile olsa adımlarını atarken beni düşünmeyen beyninden.

Hayatımı seninle sınırladım ben, hayatıma sınırları seninle koydum. “Onsuz olmaz. Şayet yaşanacaksa bir sevgi, onsuz yaşanmasın, yaşanmayacak zaten.” dedim.

En basiti, ben sana kitabımı verdim. Aslında hayır, hiç de basit değildi. Sana verdiğim o kitap, kalbimi avuçlarının arasına bıraktığımı anlatıyordu, sessizce.

Nasıl da sıradan gözüküyordu değil mi? Sıradan bir kitap.

Hâlbuki bir bilseydin, benim o kitapları kimseye armağan etmediğimi, etmeyeceğimi… En net çizgimin bu olduğunu.

Bak, bir sınırımı daha aşmışım seninle, görüyor musun?

Sen benim aşmaktan vazgeçemediğim o sınırsın. Hayır, sen sınırsızsın. Ve bundan da nefret ediyorum. Göğsümde açtığın sınırsız boşluktan nefret ediyorum. Senden nefret ediyorum, her zerrenle, her zerrenden.