Çelişki

Onu seviyordum. Onu gerçekten seviyordum. Şimdilerde sevmenin ne demek olduğunu unutuyorum zaman zaman; “Nasıl bir şey ki sevgi?” diye soruyorum kendime. Sonra bir şeyler oluyor, seni hatırlıyorum. Gerçek sevgi neymiş, hatırlıyorum. Gerçek sevgi, senin bana gösterdiğinin tam aksi, benim sana verdiğimin aynısıydı. Ve belki de bu en acısıydı.

İnsanoğlu nankördür; bugünün gerçeğinin dünün hayali olduğunu unutur hızlıca. Bıkar, soğur, şikâyet eder bugününden. Ve fakat ben, senin denizinde yüzmekten, kıyılarına vurmaktan, sahilinde yürümekten hiç sıkılmadım. O denizin, kıyının, sahilin dibinde olmama rağmen her gece gözlerimi yumduğumda seni göreceğim ertesi günleri düşledim hep.

Biliyor musun, günüm yetmedi. Dünyam yetmedi. Güneş yerini aya, gün kendini geceye, ben kendimi uykunun kollarına bıraktığımda, rüyalarımda misafir oldun bana.

Bunu hiçbir zaman anlamayacak olman ne acı. Sana duyduğum sevginin bir kısmını bile hissetmeyecek olman ne acı.

Seni seviyordum.

Benden sonra tercih ettiklerini sayarken de, o an birlikte olmak istediğin başka bir kızın ismini ağzına alırken de. 

Ve biliyorum, bu normal değildi.