Çelişki

Onu seviyordum. Onu gerçekten seviyordum. Şimdilerde sevmenin ne demek olduğunu unutuyorum zaman zaman; “Nasıl bir şey ki sevgi?” diye soruyorum kendime. Sonra bir şeyler oluyor, seni hatırlıyorum. Gerçek sevgi neymiş, hatırlıyorum. Gerçek sevgi, senin bana gösterdiğinin tam aksi, benim sana verdiğimin aynısıydı. Ve belki de bu en acısıydı.

İnsanoğlu nankördür; bugünün gerçeğinin dünün hayali olduğunu unutur hızlıca. Bıkar, soğur, şikâyet eder bugününden. Ve fakat ben, senin denizinde yüzmekten, kıyılarına vurmaktan, sahilinde yürümekten hiç sıkılmadım. O denizin, kıyının, sahilin dibinde olmama rağmen her gece gözlerimi yumduğumda seni göreceğim ertesi günleri düşledim hep.

Biliyor musun, günüm yetmedi. Dünyam yetmedi. Güneş yerini aya, gün kendini geceye, ben kendimi uykunun kollarına bıraktığımda, rüyalarımda misafir oldun bana.

Bunu hiçbir zaman anlamayacak olman ne acı. Sana duyduğum sevginin bir kısmını bile hissetmeyecek olman ne acı.

Seni seviyordum.

Benden sonra tercih ettiklerini sayarken de, o an birlikte olmak istediğin başka bir kızın ismini ağzına alırken de. 

Ve biliyorum, bu normal değildi. 

Hastalıklıydı. 

Bu kadarı normalliğe sığamazdı, sığmamalıydı.  Sığmadı.

Seni seviyordum. Ne yazık ki tüm bunlara rağmen, tüm bunlarla birlikte. Birlikte pervasızca gülmeyi, yarınlar yokmuşçasına eğlenmeyi, imkânsızları gerçekleştirmeyi öğrenecek kadar sevdim. Ama bilemezdim; bana tüm bu hisleri yaşatan kişinin bir gün beni en derinimden yaralayacağını, hançerini göğsüme saplayacağını…

Ve şimdi sen ona aitsin, ben seni severken. Belki de içten içe seni hâlâ özlerken. Senli günleri unutamazken. Sende bıraktığım kendim için de yas tutarken.

Sen, sendeki beni de gömdün. Sen çiçeği solgunluğa mahkûm ettin. Kim ne kadar sularsa sulasın, bir daha açmayacak bir çiçek yarattın benden. Ve bense bir çiçek daha yaratıp, diğerlerini kendi ellerimle gömüyorum o cansız toprağa. Tüm dünya yangınımı görsün diye. Ateşten yanarken suya sokulmak yerine yangına sarıldığımı herkes bilsin diye. Bu yangının acısını tek başıma çekmeyeyim diye.

“İnsan ait olduğu yerde mutludur.” der birisi. Şimdi sen, oralarda mutlu musun? Gerçekten ait misin ona? Bir başkasına yuva oldu mu göğüs kafesin? Onu yaşatabiliyor musun o alçak kalbinde?

Bilmiyorum. Ama tek bir şeyi iyi biliyorum: Ben seni çok sevdim. Her şeye rağmen. Hayır, sana rağmen. Yani her şeyime rağmen.

Ve şimdi, senden nefret ediyorum. 

Nefret de bir sevgidir; fazla sevginin bir gün geleceği o noktanın adıdır.

Senden nefret ediyorum.