Ateşten aşk
Bölüm 1•
"Çarpışma..."
Tema:
Ben Alara,sıcak bi köy günüydü 15 yaşındaydım hiçbir şeyden haberim yoktu.......
Annem Aslı kanserdi... tabi orası köy Annem evde yatıyor odamdayım ve o felaketi duydum....
"ASLIII...."
Evet o felaket oldu annem malesef artık aramızda degil.. Annem öldükten sonra babam beni o iğrenç benden 10 yaş büyük olan Koray Demir'le evlendirdi....
Koray'dan gizli daha 15 yaşımda doğum hapı kullandım,bana yaptığı işkenceler,iğrençliklerin ardından....
3 yıl sonra kaçtım.... şehire girdim....
kendime bi hayat kurdum.... 7 yıl sonra parkta dolanırken birine çarptım.....
karşımdaki 10 yıl öncek aşkım baran korkmaz....
Alara" B-Baran!" Baran'in lacivert gözleri bana bakıyordu,nefesim daralıyordu....
Baran"Alara sonunda buldum seni güzelim" Baran Alara'ya sımsıkı sarılır.....
Alara, Baran’ın kollarında donup kalmıştı. Kalbi deli gibi atıyordu. On yıl… Tam on yıl sonra onu yeniden görmüştü.
Alara hafifçe geri çekildi.
Alara: “Beni… nasıl buldun?”
Baran’ın yüzündeki gülümseme bir anda kayboldu. Gözleri ciddileşti.
Baran: “Seni aramayı hiç bırakmadım.”
Alara’nın boğazı düğümlendi.
Alara: “Baran… geçmiş bitti. Ben artık o Alara değilim.”
Baran tam konuşacakken, Alara’nın telefonu çaldı.
Ekranda tek bir isim vardı.
Koray Demir.
Alara’nın yüzü bembeyaz kesildi. Elleri titremeye başladı.
Baran bunu fark etti.
Baran: “Kim o?”
Alara cevap veremedi.
Telefon tekrar çaldı.
Bu kez mesaj geldi:
“Seni buldum Alara. Kaçamazsın.”
Alara’nın dizlerinin bağı çözüldü.
Baran telefonu elinden aldı, mesajı okudu ve çenesi gerildi.
Baran (öfkeyle): “Koray mı?”
Alara korkuyla ona baktı.
Alara: “Baran… o çok tehlikeli.”
Baran bir adım yaklaştı.
Baran: “Bu sefer seni kimseye bırakmam.”
Ama ikisi de bilmiyordu…
Parkın karşısında, siyah bir arabanın içinde biri onları izliyordu.
Koray Demir.
Ve yüzünde ürkütücü bir gülümseme vardı.
Koray’ın yüzündeki ürkütücü gülümseme daha da büyüdü.
Siyah arabanın kapısını yavaşça kapattı.
Ayak sesleri bana yaklaştıkça nefesim daralıyordu.
Baran hemen önümde durdu, beni arkasına aldı.
Baran: “Uzak dur ondan.”
Koray alaycı bir şekilde güldü.
Koray Demir: “Hâlâ kahraman olmaya mı çalışıyorsun?”
Baran’ın çenesi gerildi.
Baran Korkmaz: “Bir adım daha atarsan pişman olursun.”
Koray durdu.
Ama gülümsemesi kaybolmadı.
Aksine daha korkutucu oldu.
Sonra gözlerini bana çevirdi.
Bacaklarım titremeye başladı.
Koray: “Alara… beni özlemedin mi?”
Boğazım düğümlendi.
Alara: “Senden nefret ediyorum.”
Koray hafifçe başını eğdi.
Koray: “Nefret de bir bağdır.”
Sözleri midemi bulandırdı.
Baran yumruklarını sıktı.
Tam Koray bir adım daha atacakken Baran elimi tuttu.
Sıcak parmakları titreyen ellerimi sardı.
Şaşkınlıkla ona baktım.
Baran gözlerini benden ayırmadan konuştu.
Baran (kısık sesle): “Korkma. Buradayım.”
Kalbim sıkıştı.
On yıl sonra bile…
Sesindeki güven beni koruyordu.
Koray bunu görünce kaşları çatıldı.
Koray: “Demek hâlâ onu seviyorsun.”
Cevap veremedim.
Baran elimi daha sıkı tuttu.
Sonra hiç beklemediğim bir şey yaptı.
Beni kendine çekti.
Bir kolunu belime doladı.
Yüzü yüzüme çok yakındı.
Baran: “Ona bakma.”
Nefesim kesildi.
Alara: “Baran…”
Baran gözlerimin içine baktı.
Baran: “Sadece bana bak.”
Koray öfkeyle bağırdı.
Koray: “Alara!”
Ama artık sadece Baran’ı görüyordum.
Lacivert gözleri…
Sıcak nefesi…
Bana dokunan elleri…
Baran yavaşça yanağımdaki gözyaşını sildi.
Sonra fısıldadı:
Baran: “Bu sefer seni kaybetmeyeceğim.”
Ve dudakları dudaklarıma yaklaştı...
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Yorum yaparsanız çok sevinirim begenılırse 4 bolum gelir❤
Yorum
Yorum bulunamadı.