Ateşten aşk
Bölüm 2•
"Kırık kolye...."
Tema:
Koray’ın elindeki kolyeyi görünce nefesim kesildi.
Hayır…
Bu imkânsızdı.
O kolye annemden kalan tek şeydi.
Kaçtığım gece onu kaybetmiştim.
Titreyen sesim zar zor çıktı.
Alara: “O… kolye… sende ne arıyor?”
Koray Demir dudaklarının kenarını kaldırdı.
Yüzündeki o ürkütücü gülümseme geri dönmüştü.
Koray: “Demek hâlâ hatırlıyorsun.”
Bir adım öne çıktım.
Baran kolumdan tutup beni geri çekti.
Baran Korkmaz: “Yaklaşma.”
Ama gözlerimi kolyeden ayıramıyordum.
Annemin kokusu…
Annemin sesi…
Bir anda her şey geri geldi.
Koray kolyeyi avucunda döndürdü.
Koray: “Bunu almak istiyor musun?”
Alara: “Ver onu!”
Koray başını yana eğdi.
Koray: “Gel al.”
Baran öfkeyle bir adım attı.
Baran: “Oyun oynama.”
Koray alayla güldü.
Sonra hiç beklenmedik bir şey yaptı.
Kolyeyi yere attı.
ÇAT.
Cam taşlarından biri kırıldı.
Kalbim sanki paramparça oldu.
Dizlerimin bağı çözüldü.
Alara: “Hayır…”
Gözlerim doldu.
Tam eğilip almak isterken Koray bileğimi tuttu.
Sert.
Acıtacak kadar sert.
Koray (fısıldayarak):
“Benden kaçtığın gün bitmedi sanmıştın, değil mi?”
Korkudan donup kaldım.
Ama bir saniye sonra Koray’ın eli bileğimden koptu.
Baran.
Baran Koray’ın kolunu öyle sert tutuyordu ki eklemleri beyazlamıştı.
Lacivert gözlerinde artık sıcaklık yoktu.
Sadece öfke.
Baran: “Ona. Dokunma.”
Kelime kelime söyledi.
Koray sırıttı.
Koray: “Yoksa ne olur?”
Baran cevap vermedi.
Bir anda Koray’ı kendine çekip yumruğu yüzüne geçirdi.
BAM!
Koray geriye sendeledi.
Şokla bağırdım.
Alara: “Baran!”
Koray dudak kenarındaki kanı sildi.
Sonra güldü.
Ama bu normal bir gülüş değildi.
Deliceydi.
Koray: “Şimdi oldu işte.”
Kaşlarım çatıldı.
Alara: “Ne?”
Koray cebinden telefonunu çıkardı.
Ekranı bize çevirdi.
Ve kanım dondu.
Ekranda…
Az önce Baran’ın Koray’a vurduğu anın videosu vardı.
Ama açı öyle ayarlanmıştı ki…
Sanki Baran saldıran tarafmış gibi görünüyordu.
Koray sırıttı.
Koray:
“Polis bu videoyu görünce kime inanır dersin?”
Baran dişlerini sıktı.
Koray bir adım geri çekildi.
Sonra bana baktı.
Bakışları karanlıktı.
Koray:
“Alara… sonunda bana geri döneceksin.”
Tam dönecekken—
Baran elimi tuttu.
Bu sefer çok daha nazik.
Başparmağı elimde küçük daireler çiziyordu.
Bana baktı.
O bakış…
Bütün korkumu dağıttı.
Baran (alçak sesle):
“Onun dediği hiçbir şey olmayacak.”
Alara: “Ama nasıl…?”
Baran yavaşça yüzüme yaklaştı.
Baran:
“Çünkü artık yalnız değilsin.”
Sonra…
Herkesin ortasında…
Beni kollarına çekti.
Sımsıkı.
Başımı göğsüne yasladım.
Kalp atışlarını duyabiliyordum.
Güçlü.
Kararlı.
Gerçek.
Baran kulağıma eğildi.
Ve fısıldadı:
“Sana 10 yıl geç söyledim… ama artık saklamayacağım.”
Nefesim tutuldu.
Alara: “Ne?”
Baran dudaklarını kulağıma yaklaştırdı.
Baran:
“Benim seninle ilgili bir sırrım var!…"
Baran’ın sözleri kulaklarımda yankılandı.
Nefesim takıldı.
Başımı yavaşça kaldırıp ona baktım.
Lacivert gözleri bu kez farklıydı.
Kırılmış…
Suçluluk dolu…
Alara: “Ne sırrı…?”
Baran Korkmaz gözlerini bir an kapattı.
Sanki söylemek bile canını yakıyordu.
Sonra tekrar bana baktı.
Baran:
“Kaçtığın gece… ben oradaydım.”
Dünyam durdu.
Alara: “Ne?”
Sesim fısıltıdan ibaretti.
Baran: “Seni almaya gelmiştim.”
Kalbim göğsüme vurdu.
Hayır…
Hayır, bu olamazdı.
Alara: “Ama… sen gelmedin…”
Baran’ın yumrukları sıkıldı.
Çenesi titriyordu.
Baran:
“Çünkü beni durdurdular.”
Bir anda arkadan kahkaha geldi.
Soğuk.
Sinir bozucu.
Koray Demir alkışladı.
Koray:
“Sonunda anlatıyorsun demek.”
Şok içinde Koray’a döndüm.
Alara: “Ne demek bu?!”
Koray sırıttı.
Koray:
“O gece Baran senin pencerenin altına gelmişti.”
Bacaklarım güçsüzleşti.
Koray devam etti:
“Ama ben daha hızlıydım.”
Baran’ın gözleri buz kesti.
Koray:
“Adamlarım onu sokakta yakaladı.”
Gözlerim büyüdü.
Alara: “Hayır…”
Koray’ın sesi zehir gibiydi.
Koray:
“O kadar dövdüler ki ayağa kalkamadı.”
Gözlerim yaşla doldu.
Yavaşça Baran’a döndüm.
Yüzünde derin bir acı vardı.
Alara (titreyerek): “Bu… doğru mu?”
Baran bana baktı.
Ve ilk kez…
O güçlü adamın gözlerinde yaş gördüm.
Baran:
“Evet.”
Bir damla yaş yanağımdan aktı.
Baran:
“Sana ulaşamadım, Alara…”
Sesi çatladı.
Baran:
“Bağırdım… sürünerek geri dönmeye çalıştım…”
Nefesim kesildi.
Baran:
“Ama seni götürdüler.”
Artık ağlıyordum.
Bütün bu yıllar…
Beni terk ettiğini sanmıştım.
Ama…
Bırakmamıştı.
Sadece yetişememişti.
Bir adım attım.
Sonra bir adım daha.
Ve kendimi Baran’ın kollarına attım.
Sıkıca sarıldım.
Sanki bırakırsam kaybolacaktı.
Alara (ağlayarak):
“Ben… senden nefret ettim…”
Baran beni sardı.
Elleri saçlarımdaydı.
Baran:
“Biliyorum.”
Alara:
“Seni suçladım…”
Baran:
“Biliyorum.”
Başımı göğsüne gömdüm.
Alara:
“Özür dilerim…”
Baran beni biraz geri çekti.
Ellerini yüzüme koydu.
Başparmakları gözyaşlarımı sildi.
Sonra yumuşakça gülümsedi.
Baran:
“Senden özür istemiyorum.”
Nefesim durdu.
Baran bana eğildi.
Alnını alnıma yasladı.
Baran (fısıldayarak):
“Sadece bir şey istiyorum.”
Alara: “Ne…?”
Lacivert gözleri gözlerime kilitlendi.
Baran:
“Bu sefer… beni bırakma.”
Kalbim eridi.
Tam cevap verecekken—
KLIK.
Bir silah sesi değil…
Ama silahın emniyet sesi.
Kanım dondu.
Yavaşça başımı çevirdim.
Koray…
Elinde siyah bir tabancayla duruyordu.
Ve namlu…
Doğruca Baran’a bakıyordu.
Koray’ın yüzündeki ürkütücü gülümseme geri döndü.
Koray:
“Duygusal sahne bitti mi?"
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Yorum yaparsanız cok sevinirim begenılırse 4. Bolum gelir❤
Yorum
Yorum bulunamadı.