KÜL KORİDORU

Bölüm 1•

1. Bölüm: Sisin İçindeki Akademi

Tema:
Kuzey ormanlarının derinliklerinde, yılın neredeyse her günü yoğun bir sis tabakasıyla örtülen taştan bir malikane yükseliyordu: Vesta Akademisi. Burası sıradan bir okul değildi; kapısından içeri adım atan her öğrenci, dışarıdaki hayatına dair ne varsa unutmak, adeta kendi geçmişini yakıp kül etmek zorundaydı. Arabadan inip bavulumu nemli asfaltta sürüklerken, ciğerlerime dolan o keskin çam ve rutubet kokusu tüylerimi ürpertti. Gökyüzü o kadar griydi ki, zamanın hangi diliminde olduğumuzu kestirmek imkansızdı. Üzerimdeki koyu füme rengi akademi ceketinin düğmelerini iliklerken, kalbimin göğüs kafesimi zorlayan ritmine engel olmaya çalışıyordum. Kimse buraya isteyerek gelmezdi; burası ya büyük günahların saklandığı bir sığınak ya da bedel ödeme yeriydi. Benim durumumda ise her ikisi de geçerliydi.

Akademinin devasa, oymalı ahşap kapısını itip içeri girdiğimde beni sessiz ama boğucu bir ihtişam karşıladı. Yüksek tavanlardan sarkan kristal avizeler, loş koridorları zar zor aydınlatıyordu. Etrafta dolanan öğrenciler, fısıltıyla bile konuşmuyor, adeta birer gölge gibi koridorlarda süzülüyorlardı. Tam o sırada, büyük merdivenlerin başında beliren bir figür dikkatimi çekti. Arden Sancak. Okulun müdürünün bile karşısında ceketini iliklediği o çocuk. Üzerindeki kusursuz siyah takım elbise, keskin ve mermerden yontulmuş gibi duran yüz hatlarıyla birleştiğinde, insanda saygıdan ziyade derin bir tekinsizlik hissi uyandırıyordu. Gözleri, denizin fırtınadan önceki o tekinsiz yeşili gibiydi. Merdivenlerin korkuluğuna yaslanmış, elindeki eski bir gümüş çakmağın kapağını ritmik bir şekilde açıp kapatıyordu. Klik. Klik.

Salondaki herkes onun bu sessiz hareketini izliyor, sanki ondan gelecek görünmez bir emri bekliyordu. Adımlarım tam merdivenin hizasına geldiğinde, çakmağın sesini aniden kesti. Bakışlarını ağır ağır aşağı indirdi ve doğrudan gözlerimin içine baktı. O an, zihnimin en derinlerinde sakladığım o karanlık sırrı, sadece tek bir bakışla görebildiğini hissettim. Dudakları yukarı doğru hafifçe kıvrıldı ama bu sıcak bir gülümseme değildi; avını köşeye sıkıştırmış bir avcının kibirli memnuniyetiydi. Yanından geçip yatakhanelere giden koridora yönelecekken, tam önüme, mermer zemine metal bir şey düştü. Arden’in parmaklarının arasından kayıp giden gümüş çakmaktı bu. Eğilip çakmağı aldığımda, üzerindeki kazınmış armayı ve hemen altındaki o tek kelimeyi gördüm: “Kül”. Başımı kaldırıp ona baktığımda, Arden çoktan arkasını dönmüş, merdivenleri çıkıyordu. Ama gitmeden önce, sadece benim duyabileceğim alçak, pürüzsüz bir sesle mırıldandı: "Burada saklanabileceğini sanıyorsan yanılıyorsun, Efsun. Bu okulda herkes er ya da geç kendi küllerinde boğulur."

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

sema_8005
@sema_8005•4 ay önce

Çok güzel olmuş