KÜL KORİDORU
Bölüm 2•
2. Bölüm: Gece Yarısı Ayini
Tema:
Elimdeki gümüş çakmağı cebime atarken kalbimin atışlarını kontrol etmekte zorlanıyordum. Arden’in o tehditkar cümlesi koridorda asılı kalmıştı. Odama yerleşip eşyalarımı dolaba dizerken, pencereden dışarıdaki uçsuz bucaksız sisli ormanı izledim. Bu odanın benden önceki sahibine ne olduğunu merak etmeden duramıyordum; çünkü yatağın altındaki ahşap tahtalardan birinin gevşek olduğunu fark etmiştim. Tahtayı hafifçe kaldırdığımda karşıma çıkan şey, kenarları yanmış küçük bir fotoğraf karesiydi. Fotoğrafta yüzü tamamen karalanmış bir kız ve onun hemen arkasında, yüzünde aynı o donuk, kibirli ifadeyle duran Arden Sancak vardı. Fotoğrafın arkasında ise kırmızı bir mürekkeple şu not düşülmüştü: “O adımı atarsan, geri dönemezsin."
O gece saat tam gece yarısını gösterdiğinde, akademinin derinliklerinden garip, ritmik bir ses yükselmeye başladı. Bir fısıltı korosunu ya da eski bir saatin mekanik tıkırtısını andırıyordu. Merakım korkuma baskın geldi. Hırkamı üzerime geçirip odamdan sessizce süzüldüm. Koridorlar o kadar karanlıktı ki, sadece duvarlardaki loş apliklerin yaydığı zayıf sarı ışık önümü aydınlatıyordu. Sesleri takip ederek binanın en alt katına, mahzen kapısına kadar indim. Ağır demir kapı aralık bırakılmıştı. İçeriden sızan mum ışığı, taş duvarlarda devasa gölgeler yaratıyordu. İçeriye doğru bir adım attığımda, okuldaki kıdemli öğrencilerin, üzerlerinde siyah pelerinlerle bir çember oluşturduğunu gördüm. Çemberin tam ortasında, elinde o tanıdık gümüş çakmakla Arden duruyordu.
Arden, çemberin ortasındaki büyük mermer masanın üzerine eski, deri kaplı bir defter bıraktı. "Bu yıl," dedi, sesi mahzenin taş duvarlarında yankılanırken buz gibiydi. "Kuralları çiğneyenlerin küllerini bu topraklara gömeceğiz. Kimse Vesta’dan daha büyük değildir." Herkes başını sallayarak onu onayladı. O an, bu okulun sadece zengin çocuklarının sığındığı bir yer olmadığını, Arden’in liderliğinde işleyen karanlık bir tarikat ya da gizli bir cemiyet olduğunu anladım. Tam arkama dönüp kaçacakken, bastığım eski ahşap basamak acı bir gıcırtıyla inledi. Mahzendeki tüm fısıltılar bıçak gibi kesildi. Gözlerimi kapattım, nefesimi tuttum. Arden’in ağır adımlarının merdivenlere doğru yaklaştığını duyabiliyordum. Cebimdeki gümüş çakmağı sımsıkı kavradım. Eğer beni burada yakalarsa, o fotoğraftaki yüzü karalanmış kızın kaderini paylaşacağımı biliyordum.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları