KUZGUN AKADEMİSİ

Sis...

Kuzey Dağları'nın üzerinden ağır ağır aşağı süzülüyordu.

Çam ağaçlarının arasına doluyor, kayaların üzerine oturuyor, sonra hiçbir iz bırakmadan yeniden kayboluyordu.

Sisin tam ortasında, haritalarda işaretlenmeyen eski bir taş kale yükseliyordu.

Kulelerinin tepesi bulutların arasına karışıyor, siyah bayrakları rüzgârda sessizce dalgalanıyordu.

Kaleyi çevreleyen yüzlerce kuzgun aynı anda havalandı.

Kanat sesleri geceyi doldurdu.

En yüksek kulenin penceresinde uzun siyah cüppeli yaşlı bir adam duruyordu.

Elindeki eski defterin sayfalarını çevirdi.

Sayfaların arasında yüzlerce isim vardı.

Bazılarının üzeri çizilmişti.

Bazılarının yanında küçük kırmızı mühürler bulunuyordu.

Adam parmağını bir ismin üzerinde durdurdu.

Vera Arden.

Bir süre isme baktı.

Ardından derin bir nefes aldı.

"Sonunda..."

Masanın üzerindeki siyah balmumu erimeye başladı.

Kırmızı bir mühür bastı.

Mektubu kapattı.

Pencereyi açtı.

Bir kuzgun sessizce içeri süzüldü.

Yaşlı adam mektubu kuşun ayağına bağladı.

"Kayıp varisi getir."

Kuzgun tek bir çığlık attı.

Sonra karanlığın içine karıştı.

Üç gün sonra...

Yağmur durmaksızın yağıyordu.

Şehrin eski kısmındaki dar sokaklardan biri neredeyse tamamen boştu.

Vera omzundaki çantayı düzelterek apartmanın merdivenlerini çıktı.

Anahtarı çantasından çıkardı.

Tam kapıyı açacakken...

Ayağı siyah bir zarfa takıldı.

Kaşlarını çattı.

"Bu da ne?"

Zarfın üzerinde ne posta pulu vardı ne de gönderen adresi.

Sadece siyah balmumundan yapılmış bir mühür...

Ve mührün ortasında kanatlarını açmış bir kuzgun.

Vera zarfı eline aldı.

Garipti.

Yağmur yağıyordu.

Merdivenler ıslaktı.

Ama zarf tek damla bile su almamıştı.

Kapıyı açtı.

İçeri girdi.

Ayakkabılarını çıkardıktan sonra mutfağa geçti.

Ev sessizdi.

Annesi gece vardiyasındaydı.

Babası ise...

Bu konu açılmayalı uzun zaman olmuştu.

Vera masaya oturdu.

Balmumu mührünü dikkatlice kırdı.

İçinden siyah renkli kalın bir kâğıt çıktı.

Üzerindeki yazılar gümüş rengindeydi.

Sayın Vera Arden,

Yapılan değerlendirmeler sonucunda Kuzgun Akademisi'ne kabul edilmiş bulunuyorsunuz.

Akademimiz yalnızca seçilen öğrencileri kabul eder.

15 Eylül gecesi saat 23.45'te evinizin önünde hazır bulunmanız gerekmektedir.

Yanınıza yalnızca bir bavul alınız.

Gecikmeyiniz.

Sorularınıza okulda cevap verilecektir.

Bu mektup yalnızca gerçek sahibine görünür.

Vera satırları iki kez okudu.

Sonra üçüncü kez.

"Ben hiçbir yere başvurmadım ki..."

Telefonunu çıkardı.

İnternete girdi.

Kuzgun Akademisi.

Arama sonuçlarında hiçbir şey çıkmadı.

Başka bir şekilde yazdı.

Kuzgun Akademisi okul.

Yine hiçbir sonuç.

Haritalarda yoktu.

Haberlerde yoktu.

Eski forumlarda bile adı geçmiyordu.

Sanki böyle bir yer hiç var olmamıştı.

Tam telefonu kapatacakken ekran karardı.

İnternet gitmemişti.

Telefon kapanmamıştı.

Sadece ekranda tek satırlık beyaz bir yazı belirdi.

Aramayı bırak. Yol seni bulacak.

Bir saniye sonra ekran normale döndü.

Vera'nın nefesi hızlandı.

"Bu nasıl..."

Kapının zili çaldı.

Bir kez.

İki kez.

Üç kez.

Kapıyı açtığında...

Koridorda kimse yoktu.

Sadece paspasın üzerinde siyah bir kuzgun tüyü duruyordu.

Vera tüyü eline aldı.

Tam o sırada apartmanın ışıkları söndü.

Koridor karanlığa gömüldü.

Aşağıdan ağır ayak sesleri gelmeye başladı.

Tak...

Tak...

Tak...

Yavaş.

Düzenli.

Merdivenlerden biri çıkıyordu.

Ama sensörlü lambalar yanmıyordu.

Karanlığın içinden yalnızca ayak sesleri duyuluyordu.

Vera istemsizce geri çekildi.

Sesler üçüncü kata ulaştığında durdu.

Sessizlik.

Sonra...

Karanlığın içinden boğuk bir erkek sesi yükseldi.

"Geç kaldık sanmıştım."

Vera'nın kalbi yerinden çıkacak gibiydi.

Koridorun karanlığında uzun siyah paltolu biri duruyordu.

Yüzü gölgelerin arasında seçilmiyordu.

Sadece gri gözleri belli belirsiz parlıyordu.

Adam başını hafifçe eğdi.

"Hoş geldin, Vera."

"Kimsiniz siz?"

Adam cevap vermedi.

Yalnızca elindeki eski cep saatini açtı.

Saatin akrebi ve yelkovanı ters yönde dönüyordu.

"Geri sayım başladı."

"Neyin geri sayımı?"

Adam ilk kez gülümsedi.

"Soğuk mevsimin değil."

"Kanın uyanışının."

Ve tam o anda...

Apartmanın dışındaki bütün kuzgunlar aynı anda çığlık attı.