Ay Işığı

Bölüm 1•

Hayatta Kalmaktan Yaşamaya⭐

Tema:
19 yaşında bir kız ne yapar?

Okul mu okur, arkadaşlarıyla eğlenir mi, belki bir kafeye oturur, annesinin babasının verdiği parayla kendine güzel bir kahve söyler, belki en sevdiği çikolatalı pastayı yer. İçi dertlenir, geleceği için endişelenir, ergenliğin verdiği hormonlarla mücadele etmeyi öğrenir, büyür, gelişir, yavaş yavaş öğrenir.

19 yaşındaki bir kız güvenmeyi, kimsenin ailesi kadar onu korumayacağını, sevginin bazen kandırıcı olduğunu hisseder ama bilir ki etrafındaki insanlar ona zarar verse bile sarılabileceği, omuzuna yatıp ağlayabileceği bir annesi vardır, onu korumak için dünyaları feda edecek bir babası vardır, tek damla gözyaşına bile kıyamayan bir baba...

Duru için hayat böyle başlamadı. Annesinin karnına düştüğünde başladı onun sınavı. Anneler babalar aile olacaklarını bebekleri olacağını öğrendikleri zaman mutlu olur, kutlama yapar, bebekler için güzel kıyafetler alıp onlar doğmadan birkaç ay önce her şeyini hazırlarlar değil mi? Normali bu. Ama Duru için hiçbir şey normal olmadı ki bu zamana kadar.

Duru doğduğunda annesi kucağına almamıştı, Duru'yu emzirmemişti, uzun bir süre yüzüne bile bakmamıştı. Melisa sevmezdi çocukları. Çünkü onun için bir değeri yoktu. Çocukların canı, onların ağlaması, gülmesi, o gözlerindeki masumiyetin hiçbir değeri yoktu ki onun için.

Bir çocuğun gözündeki masumiyet satılabilir miydi? Hayır. Peki paraya çevrilebilir miydi? Hayır. O zaman Melisa niye buna değer versin ki? Hep böyle düşünmüştü Melisa çünkü onun için değerli olan tek şey paraydı, kendisiydi. Duru'nun doğması Melisa için hiçbir şey değiştirmemişti ki, sadece sorumlulukları artmıştı... tabii o sorumlulukları yerine getirirse.

Melisa sorumluluklarını yerine getiren bir anne değildi. Zaten Melisaya anne demek için önce Melisa'nın bir kalbi olması gerekiyor ama Melisa'nın kalbi var demek pek mümkün değildi.

Duru annesinden ilk darbesini kundakta bir bebekken yemişti. Bir damla anne sütüyle büyümemişti. Kendi annesinin sütüyle büyümemişti en azından... hangi bebek kendi annesinin sütüyle büyümek istemez ki? Ama Duru için yaşadığı şeylerden en normaliydi bu.

Melisa, Duru'nun babasıyla zorla evlenmişti. Kendi ailesinden kaçabilmek için evlenmişti ama hiçbir zaman kocasını sevmemişti. Çünkü Melisa hiç kimseyi sevmezdi, özellikle de Duru'yu.

Melisa'nın kocası sıradan bir işçiydi. Sadık bir adamdı, dürüsttü, işine gider gelir, karısıyla ilgilenmeye çalışırdı ama Melisa'nın istediği şey onda yoktu: para yoktu. Melisa aslında bu yüzden sevmemişti belki de kocasını, parası olmadığı için.
Ne yazık ki bu çok da uzun sürmedi. Duru'nun babası, Duru 1 yaşındayken vefat etti. Bir iş kazası... iyi insanlar erken ölür derler, gerçekten de öyle.
Peki geriye kalanlar ne olur?

Duru bunu çok sormuştu kendine. "Babam ölmeseydi belki de beni korurdu," derdi hep kendine ama sorularının, düşüncelerinin hiçbir cevabı olmazdı. Babasını hatırlamıyordu Duru, hayal meyal belki kaldıysa birazcık hatıraları... onlarda da zaten annesiyle üvey babası vardı. Babasının ismini bile bilmiyordu duru sadece bir kaç eski fotoğraf vardı elinde onları da bir hazine gibi saklamıştı eğer Melisa görürse alırdı elinden çünkü ama bu kez şans yüzüne gülmüştü babasından kalan tek hatıralar fotoğraflar duru'nun yanındaydı.
Melisa, kocası öldükten hemen sonra tekrar evlenmişti. Çünkü çalışamazdı. Çalışmak onun için kötü bir şeydi. Bakılmayı severdi ama dünya o kadar da masum değil.

Melisa evlendikten sonra kocası tam beklediği gibi bir insan çıkmadı. Her gün sarhoş olup eve gelir, en ufak bir miktar parası olsun hemen alkole yatırırdı. Keşke sadece alkol içen bir adam olsaydı... Bazı insanları anlatmak için o insanların karakteri olması gerekir. Duru'nun üvey babasının bir karakteri yoktu.

Duru adamın ismini bile anmazdı, nefret ederdi çocukluğunu zehir eden babasından. Yani Üvey babasından nefret ederdi.

Yıllar geçtikçe anladı Duru: annesinin onu sevmediğini, üvey babasından gelen kötülüklerden, acılardan korumayacağını.
3 yaşındaki bir çocuk kendi annesinin onu sevmediğini anlayabilir miydi? Duru anlamıştı. Sözlere gerek yoktu, bir bakış yetti.
3 yaşındaydı Duru. Üvey babası eve sarhoş geldiğinde odaya kapanması gerektiğini bilmiyordu daha. Ama aslında bir çocuktu daha nereden bilebilirdi ki. Üvey babası kolunu kırdığında anladı masumluğun bu ailede bir zulüm olduğunu.

Annesine gitmişti o küçük ayaklarıyla, gözlerinde yaşlarla. Ağlamamıştı sadece gözleri dolmuştu. Korkmuştu belki biraz, annesine sarılmak istemişti.

"Anne" diyebilmişti sadece, kolunu göstermişti, canı acıyordu.

Annesi bakmamıştı bile. 

"Abartma, geçer" demişti.

O gün anladı: kendi yaralarını sarmazsa kimsenin onun yaralarını sarmayacağını.
Kendi öz annesi bile...

"Ağlamadım o gün."
"Garip değil mi?"
"Kolum kırılmıştı. ama ben ağlamadım.'
"Çünkü kimse duymayacaktı."

Zorluklarla büyümüştü. Korkunun ne demek olduğunu iliklerine kadar hissetmişti. Alkolün o mide bulandırıcı kokusunun üstüne sindiğinde ne kadar acı verici hissettirdiğini öğrenmişti. Hayata atılmayı değil, hayatta kalmayı öğrenmişti. Yaşamanın ne demek olduğunu değil, hayatta kalmak zorunda olmanın ne demek olduğunu...

Acının ne demek olduğunu öğrenmişti. Kendini korumayı ya da kaçmayı, sevilmemenin ne demek olduğunu ve insanı nasıl yavaş yavaş yok edebildiğini öğrenmişti.

Korkunun, masum gözyaşlarının, kimsenin onu korumayacağını... yaralarının sarılmayacağını, kanı aka aka öğrenmişti.

Alkolün o pis kokusunun bir çocuğun hayatını mahvedebileceğini öğrenmişti Duru.
Duru, bir çocuğun hiç öğrenmemesi gereken şeyleri öğrenmişti.

Belki de bu yüzdendir Duru hiç pes etmezdi. Büyüdükçe

"korkmak nedir?" değil de "insanlar benden korksaydı ne olurdu?"

demeyi öğrenmişti.
Kendine söz vermişti Duru: ne annesi gibi bir insan olacaktı ne de üvey babası gibi bir adamla evlenmeyecekti.

Çocuklar masumdur, masum doğarlar. Masum kalmaları için korunmaları gerekir?
Peki korunmayan bir çocuk, dünyanın kötülükleri ile çok küçük yaşta karşılaşan bir çocuk, ilk darbesini annesinden, öz annesinden yiyen bir çocuk bu karanlık dünyada nasıl yaşayabilirdi? O masumluğu nasıl koruyabilirdi?
Duru bu soruların ete kemiğe bürünmüş haliydi.
O korumuştu. Yaşadığı onca kötü şeye rağmen küsmemişti hayata. Kendine söz vermişti: bir gün gidecekti buradan. 

"Arkama bile bakmayacağım " demişti.

15 yaşında başlamıştı onun iş hayatı, çalışma hayatı. Ama saklamıştı korktuğu için değil... eline geçen, karnını doyurmak için aldığı birkaç kuruş para üvey babasının eline geçerse kendisine yetmezdi. Bu yüzden saklamıştı. Aç kalmamak için.
Ama saklanan şeyler her zaman ortaya çıkar. Duru'nun paraları da ortaya çıkmıştı.

Çok bir parası yoktu, karnını doyurabilecek kadar sadece. O gün çok acı çekmişti Duru.
Sonraki günler ailesi olması gereken insanlar, duru'nun para kazanabildiğini öğrendikleri zaman şeytani fikirlere kapılmışlardı.
Duru çalışmıştı... 18 yaşının ilk gününe kadar çalışmıştı.

Bazen bu hayattan kurtulamayacağını düşünmüştü ama 16 yaşında o kirli evde yaşadığı olay Duru için son nokta olmuştu... bunca yaşadığı şeylerden sonra bir de bu olan şey kanı damarlarında donuyormuş gibi hissetmişti.

Bu yaşadığı olayı kimseye anlatamamıştı Duru. Bu zamana kadar hiçbir şeyi anlatmamıştı zaten. Anlatacak kimsesi olmamıştı. Ama bu farklıydı sanki nefesi tükenmiş kelimeler çıkmıyordu ağzından.
O günden sonra hangi erkek yanına yaklaşsa, kanı donar gibi olurdu. Kendine bile söyleyemedi nedenini. Korku değildi bu... Saf acıydı.

Kaçmıştı o gün. Ayağında ne ayakkabısı, ne üzerinde bir ceketi, ne de yanında beş kuruş parası vardı.
İzmir sokaklarında hiçbir şeyi olmadan delicesine koşmuştu. Yağmurun altında... 

"belki" demişti,

"yağmur temizler bu acılarımı. " 

" bana dokunan bu kirli ellerin izlerini ."

Temizlemedi.

Denize gitmişti. Saat çok geçti. Zifiri karanlık dedikleri zamanlardı. Sağanak yağmurun altında ayaklarında koşmaktan, taşlardan, sokaktaki pisliklerden oluşan yaralar vardı... belki de kesikler.
Ama Duru fark etmemişti bile.
Belki de alışmıştı artık bu acılara.
İlk defa dizlerinin üstüne çökmüştü o gece. Denize karşı bağırmıştı. Boğazı parçalanana kadar bağırmıştı, nefesi sanki tüm vücudundan yok oluyordu. İlk defa sesi çıkmıştı Duru'nun. Masum bir kız olarak ilk defa nefesi tükenmişti. Kirlenmişti. Yıllar sonra ağlamıştı duru. Yağmura karışmıştı gözyaşları, sanki gökyüzü Duru'nun acısını hissetmiş gibi yağıyordu. 

Bu kez söz vermemişti kendine. Bu kez yemin etmişti.
Gidecekti. En azından yaşayacaktı.
Bilenler bilir: hayatta kalmakla yaşamak aynı şey değildir. Uçurum vardır o iki kelimenin arasında.
Duru yaşamıyordu... ama o gün yemin etmişti denize karşı: 
"bundan sonra yaşayacağım" demişti.

"Sadece hayatta kalmayacağım. O uçurumu gerekirse tırnaklarımla ezeceğim, kazıyacağım ama yaşayacağım."

Diye düşündü Duru

"Dokunulmak."

"Bazıları için sevgi demek."

"Benim için."

"kaçmak demekti."

Belki de hayat bu yüzden Duru'nun yüzünü güldürmeye başlamıştı.
Duru 17 yaşında tanımıştı Mira'yı. Kendisi gibi olmayan biriydi. Kırılmamıştı ama kırıkları anlardı, anlıyordu da. 

"Bazen insanları kurtaran şey sevgi değil, anlaşılmaktır" demişti Mira Duru'ya.

O gün başlamıştı onların hikayesi.
Birlikte kalmışlardı. Birbirlerini koruyamasalar bile en azından yaralarını birlikte sarmışlardı. Duru'nun ilk defa hayatında yarasını saran biri olmuştu... Ve ilk defa yarasını sardığı bir insan.
İlkler her zaman korkutucudur.
İlk başta çok korkmuştu Duru. Kaybetmek için elinde hiçbir şey olmamıştı bu zamana kadar ama insan ilk defa eline bir şey geçtiği zaman kaybetmekten çok korkuyormuş. Duru onu anlamıştı.
Ama bu kez kaybetmeyecekti.
Bu kez yalnız değildi.
18 yaşına girdiği ilk gün gerçekten kaçmıştı O kirli evden... çünkü artık eve geri götürecek kimse yoktu onu. Reşit olmanın ne demek olduğunu anlamıştı o gün.

İzmir'de yaşadığı onca acıyı, korkuyu, kan kokusunu arkasında bırakmıştı. İstanbul'a kaçmıştı. Kimseye haber vermemişti, Mira dışında.
Mira da onunla beraber gelmişti.
Duru ilk defa o zaman pasta yemişti. İlk defa o zaman doğum gününü kutlamıştı. Çünkü artık bu kez hayatta kalmıyordu... yaşıyordu.
Rahatsız edecek kimse de yoktu. huzurluydu.
" İnsan bu büyük şehirde kaybolur " diye duymuştu bir filmde ama Duru için her şey zaten büyüktü.
Günler günleri getirdi, haftalar ayları, aylar yılları...
Mira ve Duru İstanbul'a yerleşeli bir yıl olmuştu. Yeri gelmiş aç kalmışlar, yeri gelmiş sokakta kalmışlar, yeri gelmiş birbirlerine sarılarak o çelik gibi soğukta titreyerek yaşamışlardı. 
Ama bu kez farklıydı.
Bu kez duruya zarar verecek kimse yoktu. Zarar verse bile karşılık verecek bir yüreği vardı artık. Çünkü koruması gereken bir yaşamı vardı. O kapkara gecelerde birbirlerine  sığınmışlardı. Mira ile bu kez gerçekten yaşamışlardı.

Duru artık ateşten korkan bir tavşan değildi.
Duru artık ateşin kendisi olmaya başlamıştı.
Çalıştılar. Kendilerine iş buldular. Okudular.
Duru o kadar çok sevdi ki okumayı... zaten biliyordu, okula gitmişti ama üvey babası kitaplarını yaktığında sadece yanındaki çocukların kitaplarına bakabilmişti.

Şimdi kendi kitapları vardı.
Yazar olmak istiyordu Duru. Kendi hikayesini yazmak, kendisi gibi olan çocuklara bir ışık olmak istiyordu.
Şimdi Duru ve Mira evlerinde, o sıcak battaniyelerin altında yatıyorlar.
Bir sene geçmiş olabilirdi ama Duru için bu duygular hâlâ yeniydi.
Ama bu kez korkmamayı öğrenmişti. Saklanmamayı, sesi çıktığında bağırmayı öğrenmişti.
Belki geçmişin yaraları hâlâ teninde, zihninde olabilirdi ama artık o yaralar onu korkutacak kadar derin değildi.

Yeni arkadaşları olmuştu. Mira kadar olmasa da en azından "arkadaş" diyebileceği insanlar vardı artık.
Bu gece dışarı çıkmışlardı.
Duru artık eskisi gibi değildi. Duygularını söylemekten, düşüncelerini söylemekten, hislerini söylemekten korkmuyordu. 
Hatta bu zamana kadar bunları söylemekten o kadar çok korkmuştu, söylerse sonuçları ne olur diye çok düşünmüştü...
Artık düşünmeyi bırakmıştı.
Artık yapmaya başlamıştı.
Ama bu doğru bir hareket miydi? 
Yakında öğrenecekti.
Ama bu onun için her şeyi kaybetmek mi, yoksa yeni bir şey kazanmak demek mi olacaktı bilmiyordu.
Ama kader... her zaman ağlarını en başından örmüştür değil mi?...

Yaşamak için verilen her savaş sonunda unutulmaya mahkum olur.

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

Sudem_7217
@Sudem_7217•2 ay önce

Şöyle güzel, içine çeken bir kitap okuyayım diyorsanız gelinnn 🫶🏻 İlk kitabım SIRLARIN İÇİNDE’yi büyük bir heyecanla yazıyorum ve sizlerle paylaşmak için sabırsızlanıyorummm. 🥹🖤 Umarım okurken benim yazarken aldığım keyfin çok daha fazlasını alırsınızz. 👀 Hepinizi bekliyorummm 💋

writerofdarkness
@writerofdarkness•4 ay önce

Bu bir giriş bölümü değil, insanın boğazına düğümlenen bir çocukluk çığlığıydı. Duru'nun yaşadığı acılar abartılmadan ama bütün ağırlığıyla hissettirilmiş. "Abartma, geçer." cümlesi ise tek başına sayfalarca travmayı anlatmaya yetiyor. Her satırda biraz daha öfkelendim, biraz daha sustum. Son satıra geldiğimde fark ettim ki sadece bir karakteri değil, hayatta sessizce yara almış binlerce insanı okumuşum. Eğer devamı bu seviyede giderse, bu hikâye sadece okunmaz; uzun süre unutulmaz. Duru'nun savaşına daha ilk bölümden kalbimi bıraktım.