Ay Işığı
Bölüm 2•
Kapkara Bir Leke
Tema:
Gece... gereksiz serindi.
Ama içimdeki huzursuzluk daha soğuktu.
Belki de geçmişimdendir, emin değildim ama içimde sanki "kötü bir şey olacak" diyen bir ses vardı.
Ona aldırış etmedim.
Benim için de zaten her zaman öyle hisler olurdu, çok da umursamadım. Gece İstanbul sokaklarında yürüyorduk.
Mira da ben de bugün sabah maaşlarımızı almıştık. Mira pizza yemek için ısrar edince büyük boy pizza söylemiştik.
Şu an keşke o son dilimi yemeseydim diyorum.
Mira bir şeyler anlatıyordu ama ben yarım dinliyordum.
Tüm dikkatim ağrıyan karnımdaydı.
Ayrıca işler hakkında düşünüyordum. Her zamanki gibi.
"Duru dinliyor musun beni ya?"
"Dinliyorum canım, hayatın yine kaos."
Yandan Selin kafasını bana doğru eğdi, sanki bir şey anlamaya çalışır gibi bakıyordu.
"Ne oldu? Suratımda bir şey mi var Selin, yoksa gene 'acaba o zihninde ne var' diye mi soracaksın?"
"Hayır, sadece merak ediyorum. Neden bizimle geldin? Madem bizimle yürümeye geldin lan, biraz bizimle de ilgilensene kızım ya."
O sırada Elif parmağını kaldırdı.
"Ben de hak veriyorum Selin'e. Resmen ölü gibi geziyorsun yanımızda ya. Kendine gel. Bak tertemiz hava, etraf güzel nimetler ile dolu, hadi ya."
Derin bir nefes aldım. Selin ve Elif'i severdim ama bazen çok meraklı oluyorlardı.
"Tamam tamam, haklısınız. Bir ara dalmışım sadece, o kadar. Tamam size katılacağım, ne konuşuyoruzzz?"
Tam o sırada...
Bir ses.
Motor sesi değildi... bildiğin meydan okuma.
Başımı çevirdiğimde gördüm onları.
Bir grup. Motorlar, siyah giyim, karanlık bakışlar... galiba bir an konuşmayı unutmuştum.
Grubun ortalarında biri vardı.
Diğerlerinden farklı. Gözlerim o motora, daha doğrusu üstündeki adama takıldı. Gözlerim sanki şaşırmış gibi kocaman açıldı ama bu şaşırdığım için değil, kocaman makineyi süren adamın.
Sürdüğü motor kadar büyük olmasını garipsemiştim. Sadece "o bir insan olabilir miydi" diye aklımdan geçirdim.
Sessizdi... ama en çok o bağırıyordu.
"Off..." diye fısıldadım, gözlerimi kısmadan bakarak.
"Şu koca motoru böyle bağırtan bana neler yapmaz ah..."
Bunu ben de neden söylediğimi bilmiyordum. Resmen iç güdülerimin bana oynadığı en büyük oyundu bu. Sanki kumar masasında hiçbir şeyi kalmayan küçük ağa gibi kaldım orada. Beynim, mantığım sanki beni bir an terk etmişti.
Mira koluma vurdu.
"Salak mısın sen, ne diyorsun kızım?!"
Gözlerim Mira'ya döndü. Kendi söylediklerime bile inanmak istemiyordum. Şu an keşke tüm bunlar bir rüya olsaydı bende uyanıp kurtulsaydım.
Ama bu bir rüya değildi. Kesinlikle değildi.
"Ay aman siktir, ben az önce ne dedim Mira? Bana bunu söylemedin de bana hayal gördüğümü, delirdiğimi söyle. Ben bunu söylemiş olamam. Eğer böyle bir şey söylediysem o zaman umarım kimse duymamıştır."
Ama iş işten geçmişti.
Çünkü o duymuştu.
Motor sustu. Sessizlik çöktüğünde Elif ve Selin tabana kuvvet kaçmıştı zaten. İçimden küfür ettim, "siktir sizin ipinizle kuyuya inen de kabahat zaten." Gene yanımda sadece Mira kalmıştı ve bir de motorcu çetesi, tabii ki onları unutmam imkansız artık.
Sessizlik çöktü.
O sessizlik sanki benim kaçmak için bir işaret gibiydi ama ben düşünmeyi geç, ayaklarımı bile oynatamıyordum. Korktuğum için değildi bu.
Adımlarını duydum. Yavaşça... emin... tehlikeli.
Kalbim saçma bir şekilde hızlandı.
Korkudan değil, bu daha çok utanmak demekti. Sanırım.
Ya da belki biraz korkudan. Yani dürüst olma gibi bir huyum var.
Ayak sesleri tam yanımda durdu.
Kaskını çıkardı.
Ve o an...
Lan... "bu kadar yakışıklı olmak yasak olmalı" dedim içimden. Adam yaklaşık iki katım değilmiş gibi bir de Yunan tanrısı gibi yakışıklıydı.
İşte o zaman dedim kendime,'işte şimdi sıçtım' diye.
Gözleri direkt bana kilitlendi.
Kaçamadım.
Daha doğrusu ayaklarımı bile hareket ettiremedim.
Zaten kaçmak da istemedim galiba.
Bir şey demeden kaskını eline aldı...
Ve kafama geçirdi.
Refleksle geri çekildim ama refleks olarak pek de gelişmemişim galiba, kask kafama oturdu.
"Ne yapıyorsun sen-"
Sözümü kesti. Cümleler resmen ağzımda yok oldu.
Sesi... düşük ama emir gibiydi.
"Benimle gel."
Kalbim saçma bir şekilde tekledi. Kalp krizi falan geçirmedim, bir an ucundan döndüm sadece.
"Gelmiyorum." dedim, diklenerek.
Sesim titremedi.
Keskin bir şekilde çıktı ama o keskin uç hiçbir işe yaramadı.
Bir adım daha yaklaştı.
Aramızdaki mesafe yok oldu.
Resmen adam üzerime gölge gibi çöktü. Maşallah yani, adam kocaman. Ben ne bekliyordum zaten, değil mi?
"Gelmek isteyeceksin." dedi.
"Sana yapacaklarımı duyunca. İsteyeceksin."
Gözlerimi devirdim. Nefesim kesilse bile. Belli etmedim. En azından ben öyle düşündüm.
Dik başlı bir insandım, yoksa ezerlerdi beni. Ben ezilmeyecektim. En azından bu adam tarafından.
"Sen kendini ne sanıyorsun ya?"
"En fazla ne yapabilirsin ki?"
Kelimeler dudaklarımdan çıktığı anla
pişman olmam bir oldu.
Bir saniye sustu.
Sonra hafifçe eğildi... kulağıma.
"Sen az önce ne dedin, hatırlıyor musun?"
İstemsizce yutkundum. Sanki boğazım Sahra Çölü gibi bir anda kurudu.
Hatırlamaz olur muydum hiç. Unutmak mümkün değildi ki.
Dilim kopsaydı da ben o kelimeleri söylemez olaydım keşke. Cevap vermedim. Dilim gerçekten kopmuştu sanırım. Ama yanlış zamanda. İşte şimdi işin rengi çok değişmişti.
"Benimle gel..." dedi tekrar, bu sefer fısıltıyla.
"sana neler yaparım göstereyim, ateş parçam."
Lan.
Ben.
Ne.
Yaşıyorum.
Resmen adam mafya filminden fırlamış, gelmiş benim yanıma konmuş gibiydi.
O an aklımdan tek bir şey yapmak geldi. Bu hayatta öğrendiğim ilk şey.
Kaçmak.
Yoksa bu adam beni çiğ çiğ yerdi. Gerçek anlamda hem de.
Elimi Mira'nın eline yapıştırır gibi hızla tuttum, sonra koşmaya başladım. Mira arkamdan benimle birlikte kaçıyordu.
"Koş Mira, koş! Koş, püre olmadan koş!"
"Duru, ne halt ediyorsun?! Adamların altında kocaman motor var! Bu küçük bacaklar ile en fazla nereye kaçabiliriz ki?"
Mira haklı olabilirdi ama ben de Duruydum.
Bende çareler tükenmezdi. Umudum o yöndeydi en azından.
Koşuyorduk.
"Siktir, Mira, daha hızlı koş!"
"Deniyorum, deniyorum! Ah Duru, senin bu çenen her zaman bizim başımıza sorun yaratıyor ya!"
"Konuşma Mira, koş! Çenene vereceğin gücü ayaklarına ver, hadi!"
Bu kez Mira cevap vermedi, sadece koştu benimle birlikte. Evet, Mira haklıydı. Ben bu çenem ile, bu dik başlı halim ile başıma kesin kötü bir şey bulurdum.
Zaten söylemeye gerek yoktu. Bulmuştum bile. Ya biz sadece yürüyüş yapacaktık, işler ne ara buraya geldi ki?
Ayak seslerimiz kaldırımda yankılanıyordu, nefesimiz düzensizdi. Karnımdaki o lanet ağrı bile kaçarken umurumda değildi artık. Sadece kaçıyordum.
Arkamı dönüp bakmadım.
Bakarsam yavaşlarım diye.
Bakarsam... yakalanırım diye.
"Duru, sağa gir!" diye bağırdı Mira.
Hiç düşünmeden sağa kırdım. Koştum. Dar bir sokağa girdik. Sokak karanlıktı, ışıklar zayıftı. İstanbul'un o güzel yüzü yoktu burada. Burası... daha gerçekti.
Daha tehlikeli.
"Kesildi mi ses?" dedi Mira, nefes nefese.
Durmadım.
"Durmadıysa ne olacak?!" dedim, hâlâ koşarken.
Kalbim göğsümü parçalayacak gibiydi.
Ama bir şey vardı...
Garip bir şey.
Motor sesi yoktu.
Bir anda durdum.
Mira da benimle birlikte durdu, neredeyse bana çarpıyordu.
"Niye durdun lan?!" dedi, sinirle bana baktı.
Etrafı dinledim. Sokağı bir baykuş gibi inceledim. O an fark ettim, içimden küfrettim."Siktir."
Kafamda hâlâ adamın kaskı vardı. Onu da kaçırmıştım kendimle birlikte.
Kafamdan çıkardığımda Mira kaska baktı.
"Salak mısın?! Ne işin var hâlâ o kask ile duru?!"
"Neden atmadın yolda bir yere?! İşte şimdi sıçtık off!"
"Ne bileyim kızım ya. Koşarken fark bile etmedim ki kaskı. Siktir et kaskı. Etrafına bak."
Doğruydu, fark bile etmemiştim kaskın kafamda olduğunu.Tüm dikkatim koşmaktaydı.
Sokağa baktım. Kimse yoktu.
Sessizdi.
Gerçek sessizlik. Ne motor sesi, ne ayak sesi...
Hiçbir şey yoktu, sanki boşlukta kaybolmuş gibiydik.
"Gittiler mi..." diye fısıldadı Mira, benimle birlikte etrafa bakarken.
"Sanırım gittiler." dedim.
Böyle söylesem de içimdeki o ses az öncekiyle aynıydı.
"Kötü bir şey olacak."
"Duru? Kaçmaya devam etmeliyiz." dedi Mira
bu sefer daha tedirgin. Gözleri sanki bir şey arıyordu.
Mira çok korkak bir insan değildi. Ama belirsizlik ikimizi de yiyip bitiriyordu sanki.
Başımı yavaşça kaldırdım, sokağın girişine baktım.
Boştu ama içim rahatlamadı.
"Bu saçma... çok saçma." dedim.
"Bu kadar kolay bırakmazlar. O adamın gözlerini gördüm, bu kadar kolay olamaz."
Mira kaşlarını çattı.
"Sen ne ara mafya psikolojisi çözmeye başladın ya?! Sanarsın mafya kraliçesi."
Tam cevap verecektim ki... kelimeler boğazıma inci taneleri gibi dizildi.
Bir ses. Ama bu sefer motor değil.
Daha yakın. Daha net.
"Kaçmak... iyi refleks."
"Kaskımı çok sevdin sanırım."
Donduk.
İkimiz de aynı anda, sanki bir şey bizi yere çivilemiş gibi kaldık öyle.
Yavaşça arkamı döndüm.
Ve...
Oradaydı. Nasıl geldiğini görmemiştim. Duymamıştım.
Adam resmen yoktan var olmuş gibiydi. İçimden "hayalet mi lan bu adam" dedim kendime.
Duvara yaslanmıştı. Kollarını bağlamış, başını hafif yana eğmiş bana bakıyordu.
Sakin. Soğuk ama... gözlerindeki o parlaklık ele veriyordu onu. Eğleniyor gibiydi. Dudağının kenarında küçük bir sırıtma vardı. Sanki bana "işte şimdi yakaladım seni" der gibiydi.
Mira kolumu sıktı.
"Duru... gitmeliyiz hemen." diye fısıldadı.
"Bu... normal değil."
Ben hâlâ adama bakıyordum.
Gözleri gözlerime kitlenmişti. Gözlerimi bir an ayırsam sanki bir anda önümde belirecekti ve ben korku filmlerini sevsem de jump scare sahnesi yaşamak istemiyordum.
Özellikle bu adam ile. Yerdi bu adam beni. Gerçek anlamda yerdi.
Elimdeki kaskın ağırlığı bile kalmamıştı artık.
Bir adım geri gittim, Mira'yı bir kolum ile arkama aldım.
Tamam, kaçmıştık ama Mira'yı korumam gerekiyordu. Ne de olsa onun bir suçu yoktu. Hepsi benim aptallığımdı.
Lanet olsun ki gözleri hâlâ üstümdeydi.
"Koşmak istedin..." dedi yavaşça.
"Benden kaçmak."
Düzgün konuşuyordu.
Ama içinde bir şey vardı.
Tehlike gibi kanıma işleyen, hem beni ısıtan hem de kanımı donduran bir şey.
"Denedin." dedi.
Bir adım attı.
İstemeden geri çekildim, Mira'yı daha çok arkama aldım. Mira da bir kolu ile belimi tutuyordu. Arkamda olsa da beni korumaya devam ediyordu. En azından deniyordu.
Elimdeki kaskın varlığı bile unutulmuştu aramızda. Bir an o kask gibi unutulmak istedim ben de. Ama artık çok geçti. Bir kez girmiştim bu işe.
Geri dönüşü yoktu.
"Şimdi?" dedi.
"Devam edecek misin?"
Yutkundum. Lan bu adam beni kovalamıyordu.
Benimle oynuyordu. Kedinin fare ile oynadığı gibi oynuyordu hemde.
"Umarım sonum fare gibi olmaz" dedim içimden.
"Bak..." dedim
sonunda sesimi toparlayarak. Ne bir titreme ne de bir geri adım vardı. Bacaklarım beni geri götürse de sesim sanki adama daha çok yaklaşıyordu.
"Yanlış anladın. Biz öyle insanlar değiliz, öyle söylemek istemedim yani-"
Cümlemi yarıda kestim.
içimden sövdüm.
"Siktir. Ne diyorum ben ya?" dedim kendime.
Resmen sıçmış, bir de sıvıyordum.
Mira arkamdan fısıldadı.
"Ne anlatıyorsun kızım?!"
"Ne yapıyoruz biz?! Kaçalım, hadi."
Cevap vermedim ama Mira'yı tutan kolumu daha fazla sıkılaştırdım. Elimde olsa Mira'yı eve ışınlardım ama yapamadım tabii ki.
Adam hafifçe erkeksi bir sesle güldü.
Ama bu normal bir gülüş değildi.
Daha çok... bir şeyi çözmüş gibi.
"Ne söylediğini gayet iyi duydum." dedi.
"Anladım seni ateş parçam."
Gözleri bir an dudaklarıma kaydı.
Sonra tekrar gözlerime döndü.
"Ve söylediklerinin arkasında durmanı bekliyorum."
"O sözler bir kez çıktı o dudaklardan."
Mira kafasını omzumun yanından çıkardı, araya girdi.
"Bak kardeşim-"
Mira'yı tutan kolum daha çok sıkılaştı.
"Ben hallederim, sen saklan" demek gibiydi.
Adam başını bile çevirmedi.
"Sen konuşma."
Mira sustu. Adam söylediği için değildi, ben tuttuğum içindi. Biliyordum.
Ama aslında ben bile şaşırdım, ilk defa Mira beni dinlemişti.
Adam tekrar bana döndü. Zaten dikkatini benden hiç çekmemişti sanırım.
Bir adım daha yaklaştı.
Aramızdaki mesafe yine yok oldu.
"Az önce..." dedi.
Sesi bu sefer daha alçaktı.
"Beni merak ediyordun. Sana yapacaklarımı."
Kalbim yine hızlandı.
Bu sefer utanmak mıydı...
Yoksa gerçekten korku mu...
Çözemedim. Ama sanırım bu kez gerçekten kalp krizi geçirecektim.
"Şimdi ben merak ediyorum." dedi.
Kaşlarımı çattım.
"Ne-"
Konuşmama fırsat bile vermedi.
"Sen kimsin?"
Donakaldım. Daha çok adamın yakınlığındandı galiba.
Vücut ısısını soğuk gecede hissediyordum ama...
Sanki gece havasından daha soğuktu.
Bu soru beklediğim şey değildi.
Bir an sustum.
Sonra omuz silktim.
"Kim olduğum seni ilgilendirmez."
Yanlış cevap.
Bunu anladım.
Çünkü gözleri bir anda değişti.
"İlgilendirir."
Bir adım daha yaklaştı.
Artık nefesini hissedebiliyordum.
"Çünkü..." dedi yavaşça.
"Sen az önce benim dikkatimi çektin."
Lan.
İşte bu kötü.
Çok kötü.
Mira tekrar kolumu çekti, parmakları ceketime yapışmıştı resmen.
"Duru, gidelim. Lütfen."
Ama ben...
kıpırdayamadım. Çünkü o an...
şunu fark ettim:
Ben kaçmayı biliyordum.
Ama bu adamdan kaçmak...
sadece koşarak olmayacaktı.
Ve içimdeki o ses tekrar konuştu:
"Kötü bir şey olacak."
Sanırım bu kez onu dinlemem gerekiyordu.
Ya da belki de...
o kötü şeyin üzerine gitmem.
Ben hep kaçardım, burnumu benden büyük işlere sokar sonra da kaçardım.
Ama bu kez kaçmak işe yaramazdı. Dik durmam gerekiyordu.
Derin bir nefes aldım. İçimden "hadi kızım, sen yaparsın" dedim kendime ama...
Kalbim hâlâ deli gibi atıyordu. Fakat bu sefer korkudan veya utançtan değil... daha çok kendimi zorlamaktan. Kaçmamayı seçmek, kaçmaktan daha zordu. Ama ben bunu da öğrenirdim. Her zaman yaptığım gibi.
Mira'nın elini yavaşça tuttum.
Ama bu sefer kaçmak için değil.
Sakinleşmesi için.
"Bir saniye..." diye bakmadan fısıldadım ona.
"Arkamda dur, ben halledeceğim."
Sonra... bir adım öne çıktım. Dokunmadım, vücutlarımız hâlâ uzaktı. Ama bir kaç santim kalmıştı. Bunu bilmek bile kanımı dondurdu. Erkeklere dokunamazdım ben. Olmazdı. Yapamazdım.
Adamın gözleri anında değişti.
İlgisini çekmiştim. Bu kez gerçekten.
Kedi fare oyunu bitmişti artık.
"Ne oldu?" dedi hafifçe başını yana eğerek.
"Koşu bitti mi?"
Gözlerimi devirmedim.
Kaçırmadım.
Direkt baktım. İlk defa. O karanlık gözlerde kaybolmayı bile kabul etmiştim. Ama kaybolmayacaktım. Zaten kayıp biri daha ne kadar kaybolabilirdi ki.
"Seninle gelmeyeceğim." dedim.
İki kelime.
Sekiz hece.
On dokuz harf.
Sakin.
Net.
Keskin çıktı dudaklarımdan. Belki kesmezdi ama gene de denedim.
Bir saniyelik sessizlik oldu.
Sonra dudağının kenarı hafifçe kıvrıldı.
Eğleniyordu. Daha çok eğleniyordu.
"Zaten senin ne istediğinle çok ilgilenmiyorum." dedi.
"Senin istemene gerek yok. Ben istiyorum. yeter. "
İşte o an...
Sinirlendim.
Gerçekten.
Bir adım daha attım.
Aramızdaki mesafeyi ben kapattım bu sefer.
Ceketlerimiz birbirine dokundu. Küçük bir temas ama vücut ısımı dondurmaya yetti. Gene de geri çekilmedim.
Mira arkamdan
"Duru, napıyorsun?!" diye fısıldadı.
Ama Mira'yı umursamadım. Gözlerimi adamın gözlerine kitledim.
"Yetmez. Senin istemen umurumda değil."
"Ben istemiyorum. Asla istemeyeceğim." dedim.
Sesim alçaktı ama sertti.
"Ve ben gelmiyorum."
"Bana dokunamazsın. İzin vermem."
Adamın gözleri hafifçe daraldı.
Sanki... ilk defa beni gerçekten tartıyormuş gibi.
"Cesaret..." dedi yavaşça.
"Ya da aptallık."
Omuz silktim.
"Hangisi hoşuna gidiyorsa."
"Ya da gitmiyorsa."
Onun kelimelerini taklit eder gibi söyledim.
Bir an sustu.
Ciddi ciddi sustu.
Bu sefer gülmedi.
Sonra bir adım daha yaklaştı.
Kıyafetlerimin altına işledi vücut ısısı. Isıtmadı, kanımı dondurdu.
Ama gene geri çekilmedim.
"Benden korkmuyorsun." dedi.
Yalan söyleyebilirdim.
Ama yapmadım. Yapmak istemedim. Doğrular benim her şeyimdi.
"Korkuyorum." dedim.
"Gene de gelmem seninle."
Açık açık.
Gözlerinde bir parıltı oluştu. Vahşi bir şeydi, eğlenceden daha kötü bir şey.
"Güzel." dedi.
Kaşlarımı çattım. Gözlerimde bu kez bir alev vardı, hissettim. Belki de o da hissetmişti.
"Güzel olan ne tam olarak?"
"Açıkla da ben de bileyim."
Eğildi.
Ama bu sefer kulağıma değil.
Direkt gözlerimin hizasına.
Nefesini hissettim. Nefesi dudaklarıma değdi. Nefret ettim. Nefesindeki alkol kokusu midemi bulandırdı. Eskileri hatırlattı bana. O kötü günleri.
Ama belli etmedim.
"Korkan insanlar ikiye ayrılır." dedi.
"Saklananlar... ve Savaşanlar."
Nefesim bir an takıldı. Belki alkol kokusundan, belki de sözlerinden. Pek anlamadım ama biliyordum. Bu iş kötü bitecekti. Benim için ya da onun için.
"Sen hangisisin, Duru?"
Adımı biliyordu. Bu kez kan damarlarımdan çekildi sanki. Hissettim.
"Lan. Kim bu" dedim içimden. Daha birkaç saat olmuştu, adımı nasıl biliyordu? O an bunu düşünmemeye çalıştım.
Mira arkamdan sertçe fısıldadı:
"Duru, bu normal değil. Gidelim diyorum sana!"
"Bu adam tehlikeli."
Ama ben hâlâ adama bakıyordum.
"Sen nasıl. Nerden. Siktir. Tamam."
Kelimeler istemsizce bir an nefes almadan çıktı içimden. Anında pişman oldum. Ben bu işe nerden bulaşmıştım ki. Derin bir nefes aldım. O alkol kokusu ciğerlerime işlerken. Öfkemi içimde tutmaya çalıştım. Sesimi eskisi gibi tutarak.
"Sen hangisi olmamı istiyorsun?" dedim.
"Pek umurumda değil ama madem sordun, cevapla."
Hafifçe gülümsedi.
Bu sefer... daha karanlık bir şekilde. Gözlerindeki parlaklık büyüdü. Siyah gözleri sanki beni yutmak istiyordu ama ben buna izin veremezdim. Yeni yaşamımda olmaz.
"Benim istediğim önemli değil." dedi.
"Senin ne olacağın önemli."
Bir adım geri çekildi.
İlk defa.
Bu... beklediğim bir şey değildi. Ayakları geri gitti ama gözleri... o gözler hiç çekilmedi üzerimden.
"Bu gece..." dedi.
"Kaçtın."
Sesi erkeksiydi, sanki tüm vücudumu saran soğuk bir hava gibi. Garip olan, bundan çok da nefret etmememdi.
Başını hafifçe yana eğdi.
Gözleri hâlâ üstümdeydi. O kara gözler... sokak lambasının ışığını mı yansıtıyordu yoksa gerçekten gözleri mi parlıyordu, çözemedim.
"Bir dahakine kaçamayacaksın. Ateş parçam."
Kalbim yine hızlandı.
Ama bu sefer ne kalp krizi ne korku vardı. Garip bir ilgi vardı.
Neden benimle uğraşıyor diye düşündüm içimden.
Garip bir şekilde geri adım atmadım.
Ben de onun yaptığı gibi başımı hafif yana eğdim.
Dudaklarımda minik bir sırıtma oldu.
Ne bir sıcaklık ne de bir samimiyet vardı bu harekette.
Sadece meydan okuma.
"Görürüz." dedim.
"Belki."
Bir saniye.
İki saniye.
Kalbim içimden çıkmak ister gibi atıyordu ama umursamadım. Belli etmedim ama sanırım o anlamıştı.
Sonra...
Adam arkasını döndü.
Gerçekten.
Gidecek mi, bu kadar mı diye düşündüm içimden.
Adam yürümeye başladı.
Ben öylece kaldım.
Gerçekten gitmişti. Bitmişti.
Ben bitmiş gibi hissetmedim.
Mira kolumu çekti.
"Duru... bu neydi şimdi?!"
"Ne oldu?! Bu kadar mı bitti mi yani?!"
Mira konuşunca fark ettim, siktir adamın kaskı elimde kalmıştı. Ne geri istemiş ne de başka bir şey söylemişti, öylece gitmişti.
Mira'ya cevap veremedim.
Çünkü kafamda tek bir şey dönüyordu.
"Adımı nasıl biliyor?"
"Bu adam kim?"
"Kaskı neden bana bıraktı?"
Arkamdan motor sesleri tekrar yükseldi.
Ama bu sefer...
kaçmadım. Saklanmadım. Konuşmadım.
Sadece durdum. İzledim.
Motorlar gözden kaybolana kadar. Kafası yola dönük olsa bile giderken bana baktığını biliyordum.
Elimdeki kaskla sokağın ortasında kala kalmıştım ama...
Gitmedim. Bir elimde kask, diğer kolumu çeken Mira ile beraber.
Sadece bekledim.
Ve içimdeki o ses...
bu sefer farklı bir şey söyledi:
"Kötü bir şey olacak..."
"ama bu kez sen de içindesin."
İşin rengi bu kez gerçekten değişmişti.
Kapkara bir leke olmuştu.
Ve umarım ben bu kez bu lekeden nasibimi almazdım.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları