Sana Rağmen

İlk Bakış

Bazı hikâyeler bir tesadüfle başlar. Benim hikâyem ise bir arkadaşımın ısrarıyla...

Bir gün arkadaşlarımla sınıfta oturuyorduk. Her zamanki gibi sohbet ediyor, gülüyorduk. O sırada arkadaşım Melek bana dönüp heyecanla

"Ben bir çocuk gördüm. Bence siz çok yakışırsınız." dedi.

O zamanlar aşk, sevgili ya da hoşlanmak gibi şeyler aklımın ucundan bile geçmiyordu. Bu yüzden gülerek,

"Saçmalama Melek. Ben sevgili falan istemiyorum."dedim.

Melek vazgeçmedi. Israrla çocuğu anlatmaya devam etti ama ben söylediklerini pek önemsemedim. O an bunun hayatımı değiştirecek bir konuşma olduğunu bilmiyordum.

Aradan birkaç gün geçti.

Tenefüste kantine gitmiştik Alacaklarımızı aldıktan sonra kaloriferin önüne geçip beklemeye başladık. Tam o sırada Melek telaşla koluma dokundu.

"Bak..." dedi fısıldayarak. "İşte bahsettiğim çocuk."

İstemsizce başımı kaldırdım.

Karşımda yaklaşık on  altı yaşlarında, hafif uzun boylu, zayıf yapılı, saçlarını ortadan ayırmış bir çocuk duruyordu.

Tam o anda göz göze geldik.

İkimiz de aynı anda utandık. Başlarımızı eğdik.

Kalbimin neden hızlandığını anlayamamıştım.

Birkaç saniye sonra cesaretimi toplayıp tekrar baktım.

Hâlâ bana bakıyordu.

Gözleri... Ela rengindeydi. O an, o gözlerin bir gün hayatımın en unutulmaz anılarından biri olacağını bilmiyordum.

Melek gülümseyerek bana döndü.

"Ne oldu? Beğendin mi?"

Omuz silktim.

"Tipi iyi... Allah sahibine bağışlasın."

dedim ve konuşmayı kapatmak istercesine,

"Hadi, gidelim."diye ekledim.

Kantinden çıktık.

O günü geride bıraktığımı sanıyordum.Ama yanılmışım.Çünkü o günden sonra onu neredeyse her teneffüste görmeye başladım.

Ne zaman karşıma çıksa, kalbim hiç tanımadığı bir duyguyla çarpmaya başlıyordu.

Onu her görüşümde nefesim biraz daha hızlanıyor, gözlerim istemsizce onu arıyordu.

İşte o an anlamıştım...

Bazen bir insan, hayatına tek bir bakışla girer.

Ve sen bunun farkına bile varmadan, kalbin sessizce ona ait olmaya başlar.