Sahte Gerçekler

   Kendimi bildim bileli ailem dışında herkes tarafından sevildim tabii onlar benim öz çocukları olmadığımı öğrendiğimi bilmiyorlar oysa benden bu bilgiyi 24 yıldır saklıyorlardı. Ta ki ben bu bilgiyi Kara'dan öğrenene kadar... 

  Kara benim çocukluk arkadaşımdı birazda aile yakınlığımızdan dolayı tanışmıştık. Gökmen ailesi ile Akıncı ailesi çok yakın ailelerdi bundan dolayı birbirleri hep gidip gelirlerdi bizde Kara'yla bu sırada tanışmıştık. 

   Diğer ailelerle de Akıncı ailesi kadar olmasada yakınlıklarımız bulunuyordu. Mesela Karahan ve Sancak ailesi benim öz ailemden göremediğim değeri ve sevgiyi o ailelerden görmüştüm.Aslında her çocuk ailesinden sevgi görmeyi hakkederdi fakat ben hakketmezdim yani en azından başkalarının yanında sahtede olsa bir değer görmek beni umutlandırırdı fakat ben umut kelimesini hayatımda hep bir balona benzetirdim.Balonunuzu elinize verirlerdi fakat kontrol onların ellerinde olurdu istedikleri zaman fazla balon verir ve daha sonra hiç acımadan o balonu patlatırlardı... 

  Alsancak'ta bir bankta oturmuş bunları düşünüyordum zaten uzun zamandır bunları düşünüyordum. Önümden geçen aileye kaydı gözüm küçük bir kız annesi ve babasının elini tutmuş zıplayarak birşeyler anlatıyor annesi ve babasıda onu büyük bir ilgiyle dinliyordu bir an gerçek ailemle kendimi onların yerine koydum. Hayali bile farklı hissettiriyordu... 

   "Oo! Bizim Zehirli Sarmaşık'da burdaymış"arkamdan gelen sesle bir an irkildim ve kendimi göz devirmekten alıkoyamadım-gerçi çoğu şeye göz devirerek tepki veriyordum-şansım hiç yoktu kaçtığım şeye her türlü yakalanıyordum. 

   " Senin ne işin var burada Kara?"sıkıntılı bir iç çekti ve bakışlatını karşıya dikti onunda derdi var gibiydi ama ne kadar merak etsemde sormaya niyetim yoktu. 

   "Ne bakıyorsun bana öyle korkmaya başlıycam senden yakında bak" dedi söylediklerimi alaya alarak ve yine göz devirmek zorunda kaldım."Yoksa Alsancak'ı sahiplendin mi benden habersiz? Tı tı tı sana hiç yakıştıramadım Zehirli Sarmaşık bilseydim ilk karşı çıkacak kişi ben olurdum doğrusu"dedi.

   "Ne o beğenemedin mi yani? Of Kara, eğer birşey yoksa beni yanlız bırakır mısın lütfen? Seninle uğraşacak halim yok. " Bakışlarımı Kara'dan alıp Alsancak'ın güzel manzarasına çevirdim burası bana hep huzur verirdi. 

   Kara bakışları ve heybetli vücuduyla birlikte bana döndü. Benimde ona dönmemi bekler gibi bir hali vardı sıkıntıyla iç çekip ona döndüm yüzünde halinden memnun bir ifade vardı. 

   "Evet şuan bana hem ne kadar sinirli ve sabırlı kalmaya çalıştığını biliyorum Zehirli Sarmaşık senin yerinde başka biri olsa şimdiye kalkıp gitmişti bile takdir edilesi bir kadınsın. " dedi gözlerinde hem eğlenceye vuran bir taraf vardı ve her ne kadar kabul etmek istemesemde hayranlık vardı. 

   "Sadede gel Akıncı senden başka dertlerimde var benim. " Kara derdimin ne olduğunu biliyordu zaten bütün gerçekleri ondan  birkaç ay önce öğrenmiştim ama onun nasıl öğrendiğini hiçbir zaman öğrenememiş ve öğrenemeyecektim.

    "Derdine derman olmayı çok isterim Zehirli Sarmaşık ve bu bana büyük bir zevk verir" dedi alayla. 

    Sorma ihtiyacı hissederek "Nedenmiş o? " diye sordum ela gözleri bana dikkatle bakıyordu sanki söyleyeceklerinin üzerimde nasıl bir etkisi olacağını merak ediyor gibiydi. 

    "Çünkü bu Karahan'ı delirtir ve bana zevk verecek olan bu. Fakat bana zevk vermeyecek tek şey senin üzülmen ve senin zarar görmen. Neyse seninle bunları konuşmak için gelmedim gerçek ailenle ilgili bişeyler biliyorum. " dedi o an sevinsem mi üzülsem mi bilemedim. Boğazıma bir yumru oturdu bir an yutkunamadım. Bakışlarımı kaçırdım. 

    Kekelememe engel olamayarak konuşmaya başladım. "N-ne biliyorsun? " diye sordum ona bakamayarak gözlerim dolmuştu bu halimi kimsenin görmesini istemezdim zaten hiçbir zaman. 

     "Ah be Zehirli Sarmaşık keşke hayatta herşey bu kadar basit olsaydı. " dedi ve bir iç çekerek devam etti ."Bu bilgiyi öğrenmek için birşey yapman gerekiyor ."dedi.

     Hemen merakla bakışlarımı ona çevirdim kısa bir andı o da Alsancak'ı izliyordu tekrardan bakışlarımı kaçırdım ve konuşmaya başladım. "Her ne yapmam gerekiyorsa yaparım yeter ki..." dedim ve sustum bu cümleyi kurmak beni zorluyordu. Gözlerimi kapatıp sıktım ve derin bir nefes alarak devam ettim. "... bana gerçek ailemi bul. "