Ufak Bir Soru?

Bölüm 2•

Soru-2

Tema:
Ve önceki bölümde bahsettiğim konu: Gözler yalancı mıdır?  

Gözlerin ruhun ve kalbin aynası olduğunu söylerler. Bu yüzden okumayı öğrenir insanlar ama eksik. Her gözün dürüst olduğuna inanıyorlar. 

Yalancı ruhları, kirli kalpleri olamaz mı insanların? Gözlerine böyle perde çekemezler mi? Çekerler ama tülden perdedir o da. 

E tülün arkasına bakınca göremez miyiz? Görürürüz ama insanoğlu, “Gözler yalan söylemez,” metaforuna takılı kaldığı için çoğunlukla bakmaz o tül perde orada mı değil mi diye. 

Örnek verelim yine: Yeni bir komşunuz var. Sizin de bir çocuğunuz var. Çocuğunuzla komşunuz çok iyi anlaşıyor, oyunlar oynuyor. Komşunuz da halinden memnun görünüyor. Ama aslında çocuklardan nefret eden biri. Çocuğunuzla iyi geçiniyor çünkü buna mecbur. Barınacak bir çatıya, dört duvara ihtiyacı var. Onun gözlerinde gördüğünüz güven ve çocuk sevgisi aslında çocuk nefretine çekilmiş bir tül perdedir. Aralamak kolaydır o perdeyi, sadece bir hamle gereklidir. 

Böyle daha çok senaryo kurarak örnekler verebiliriz. Tabii ki de gözlerin saklayamadığı duygular vardır. Fakat bu da kişiden kişiye değişir (nedenini daha iyi anlayacaksınız sonraki bölümde). Kimisi aşkını saklayamaz, kimisi yorgunluğunu. 

Gözlere öylesine çekilmemiştir perdeler. Ama tül perde işte, bazı ışıkları engellemek için yetersiz kalıyor. Saydammış gibi ışıldıyor. 

Gözlerin yalancı olduğunu söyledim, sonra da değil dedim. Bir çelişki var gibi, değil mi? Toparlayayım, gözler özünde yalancı değildir. Yalan söylemeye başlamasının sebebi, gözün aynası olduğu ruhun ortaya bir perde çekmesi. Gözlerin dürüstlüğüne koşulsuz inananlar, perdeyi göremez. 

Şimdilik yine benden bu kadar. Ne düşündüğünüzü yine merak ediyorum. Gözlerinize tül perde çekmek doğru mudur? Ya da olduğu gibi mi olmalıdır?

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları