Ali'nin Emaneti

Bölüm 3•

Aynı değil

Tema:

Yüzüme bakmıyor, daha çok telefonla oynuyordu. Hiç konuşmuyordu. Gözüm yoldayken ara ara ona bakıyordum. Çok değişmiş, büyümüş ama bir yandan da büyümemişti. Çok değişik... Boyu bir yerlerde kalmış sanki.

“İşe başlamama bir hafta var. O güne kadar ev işini hallederim. Birkaç yer buldum, yarın görüşeceğim. Bu birkaç gün için internetten bir pansiyon buldum. Konuma bakınca baya uzak görünüyor ama benim çalışacağım hastaneye çok yakın.
Beni oraya bırakır mısın?” cümlesinin sonunda yüzüme bakmayı akıl etti.
Kaşlarımı çatarak baktım ona.
“Pansiyonda kalamazsın. Ev işi için ben de bakındım ama hastaneye yakın güvenli bir yer bulamadım. İki gün önce haberim oldu geleceğinden. Yakında bulurum.”
“Nası yani pansiyonda kalamazsın? Neden?” dedi, çatık kaşlarıyla.
“Neden olacak, geldiğin bölgenin farkında değilsin sanırım. Tehlikeli bir yer burası.”
“Biliyorum herhalde, ama başka şansım yok.”
“Benim evimde kalacaksın birkaç gün. İdare et yeni bir yer bulana kadar.”
Kaşlarını çatmış bana bakıyordu.
“Hayatta olmaz! Benim ne işim var senin evinde!”
“Ne bağırıyorsun kızım? Ev bulamadım, ne yapayım?” dedim sinirle birde bağırıyor.
“Pansiyonda kalırım ben.” dedi.
“Olmaz!” dedim. “Efsun, niye diretiyorsun?”
“Durdur arabayı, ineceğim!” diye tutturdu bu defa.
Çattık iyi mi? Ah ana ahh...
“Nereye gideceksin, şu etrafına bak.” dedim.
Etrafa bakıp in cin top oynadığını görünce önüne döndü, sonra konuştu:
“Bak Ali, beni dediğim pansiyona bırak.”
Elinden telefonunu alıp, gözümü yoldan bir an bile ayırmadan söylediği pansiyona baktım. Daha bir hafta önce oraya operasyon düzenlemiştik, üç terörist yakalamıştık.
“Olmaz, tehlikeli. Bak ben evde kalmıyorum, lojmanda kalırım. İdare et.”
Pek razı olmasa da pansiyona operasyon düzenlediğimizi duyunca susup kabul etti.
“Selma teyze nasil” dedim. Konuyu değiştirerek.
“İyi,” dedi ama derin bir iç çekti. Şerefsiz abisiyle tek bırakmak istemiyordu tabii ki.
Yol boyu hiç konuşmadı, telefondan etrafa baktı, şehri tanımaya çalışıyordu. Eve gelince valizini aldım, yukarı çıktık. Zaten ev temizdi.
Evi gösterdim. “Burası kışlaya yakın, güvenilir diye tutmuştum. Küçük, 2+1 bir daire. Kışlaya yarım saat uzaklıkta, senin hastanene ise 15 dakika falan yakın. Geçip otur.” dedim.
Rahatsız bir şekilde geçip oturdu koltuğa, etrafı inceliyordu. Parmağımla yatak odasını işaret ettim.
“O odada yatabilirsin.” dedim.
Sonra mutfak tarafını gösterdim.
“Orası mutfak. Dün birkaç bir şey alıp koydum, eksik bir şey olursa söylersin. En kısa zamanda bulmaya çalışacağım sana bir yer. Gardıropta boş yer var zaten, burada çok eşyam yok.”

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları