
Ali'nin Emaneti
Yüzbaşı Ali Karayel, abisini şehit verdikten sonra tüm duygularını gömmüş, sadece görev için yaşayan bir askerdi. Soğuktu. Disiplinliydi. Sanki insanlıktan çok savaşın bir parçası olmuştu. Ta ki bir gün, Mardin de bi devlet Hastanesi’ne mecburi görevle atanacak bir doktorun adını duyana kadar: Efsun Eren. Yıllar önce, dar sokaklarda elinde yara bere içinde koşan o küçük kızı hatırladı Ali. Efsun, fakir bir ailenin kızıydı; şiddetin, korkunun ve sessizliğin içinde büyümüştü. Ve Ali’ye çocukken aşık olmuştu; bakmaya cesareti yetmezdi ama aşık olduğunu herkes anlardı. Şimdi ise mecburi hizmetle Mardin’e, terör bölgesine yakın bir devlet hastanesine doktor olarak atanıyordu. Annesi Ali’ye, “Efsun’u sana emanet ettim,” demişti. Ama Ali, bu emaneti kabul etmek istemedi: > “Benim görevim vatanı korumak. > Bir yaralı serçe, bu savaşın ortasında ayakta kalamaz. > O kız burada daha fazla kırılır.” Yine de kader, kimsenin kaçamadığı bir kurşundu. Ve o kurşun bu kez kalplerine saplanacaktı.

