Ali'nin Emaneti
Bölüm 7•
Karanlık
Tema:
“Ne dövmesi doktor? Sen işine bak! Merdivenlerden yuvarlandı bu salak,” dedi adamlardan biri, sesi kaba ve küçümseyiciydi.
“Merdivenlerden düşmeyle şiddeti ayırt edebiliyorum herhâlde,” dedim, gözlerimi kısmıştım.
“Kes sesini! İşine bak doktor!” diye gürledi adam. Neredeyse dibime girmişti. Kolumu tuttu. Ama… ben hiç korkmadım. Normalde korkardım. Ama şu an Berfin için endişeliyim. Tam bir şey diyecektim ki Ahmet Bey içeri girdi.
“Bir sorun mu var Efsun Hanım?” dedi, sesi dengeli ama tetikteydi.
“Bu adamlar bu kızı dövmüşler,” dedim. Adam güldü, o sarı dişlerini göstererek.
“Ne dövmesi doktor? Düştü dedik ya! İnanmazsanız sorun!”
Kıza sorduğunuzda inkâr etti. Ne dediysek kabul etmedi. Yıllarca da bana yapmışlardı bu durumu. Şu an onları daha iyi anlıyorum. Ben de susmuştum. Şimdi de bu kız susuyordu.
Başhekime kadar gittim ama bir şey yapamayacaklarını söylediler. Adam buranın büyük aşiretlerinden biriymiş. Kimse karşısına çıkmak istemedi. Kızın tedavisini yapıp yolladım ama… kendimi hiç iyi hissetmiyordum.
*
Mesai bitmişti. Ben de bitmiş bir şekilde hastaneden çıktım. Tam karşımda Ali’yi görmeyi hiç beklemiyordum. Kalçasını arabasına yaslamış, bana bakıyordu. Yanına gittim.
“Yüzbaşı, ne arıyorsun burada?”
“Eve geçecektim bugün. Seni de alayım dedim.”
“Gerek yoktu. Ben giderim.”
“Gerek var mı diye sormadım. Bin arabaya.” dedi bariton sesiyle.
Kaşlarım çatıldı. Zaten sinirlerim tepemdeydi. “Ne diye emir veriyorsunuz Yüzbaşı? Beni timinizdeki bir asker sandınız herhâlde. Gelmiyorum,” deyip yürümeye başladım.
“Efsun!” diye kükredi arkamdan. Dönüp baktım.
“Kızım, sana iyilik yaramıyor mu?”
“Ben senin kızın değilim. Doğru konuş. Emir kiplerinden hoşlanmam. Bak, evini açtın, yardım ettin. Sağ ol. Ama yeter. Senin de dediğin gibi işin bitti. Beni rahat bırak.”
Tam arkamı dönecektim ki, “Efsun yenge!” diye biri bağırdı.
“Off… Allah’ım…” dedim içimden. Bu Korkut’un sesiydi. Döndüğümde orada durmuştu. Ali de… Bir de bu var. Bana o günden beri “yenge” diyor. Ne yaptıysam durduramadım. Ali ona bakıyordu.
“Senin ne işin var burada Korkut?” dedim.
“İlk iş günündür. Seni alayım dedim. İti kopuğu olur diye…”
“Gerek yok Korkut. Lütfen beni rahat bırak. Ve sakın bana bir daha ‘yenge’ deme. Nereden senin yengen oluyorum ben?”
“Olur mu öyle şey yenge? Ali Komutanımın evindeydin. Numarasını bile biliyorsun. Bunun başka açıklaması olamaz.”
“Korkut, yeter. Bak, yeterince zor bir gündü. Lütfen…”
“Ne demek zor gündü? Bir şey mi oldu?” diye Ali buğulu sesiyle sordu.
“Sadece yorucuydu.”
“Tamam. Hadi gel, gidelim.” dedi
“Hasbinallah…” dedim içimden. Sırf bu zulüm bitsin diye bindim arabasına. Korkut gitti. Biz de eve doğru gittik.
“Teşekkürler Yüzbaşı.”
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Devamını istiyoruuz
devamı ne zaman
Yorum
Yorum bulunamadı.