Ali'nin Emaneti

Bölüm 5•

Korku

Tema:

Efsun Eren

Buraya geldiğimde çok heyecanlıydım. Yeni şehir, yeni insanlar… Zaten çok bir arkadaşım yoktu; iki, üç tane… Ama onlar da kardeşim gibi sevdiğim insanlardı. “Az insan, öz insan” mantığı.
Ali’yle aynı şehirde olacağımızı duyduğumda kalbim bir anlığına eskisi gibi atacak oldu. Ama hemen susturdum onu, durdurdum.
Hiç sevgilim olmadı. Abimden sonra hiçbir erkeğe güvenmedim, sevmedim de. Hepsi aynı değil mi zaten? Bizim mahallede bir Esma teyze vardı, onun da kocası o kadını çok döverdi. İşte, hep aynı… Ellerini sadece vurmak için kaldırırlar.
Sadece Ali’yi sevmiştim bir dönem. Çocukluk aşkımdı. Ben üniversiteye başlayana kadar ona ait gibiydim. O kibar biriydi; etrafındakileri kırıp incitmezdi. Sever, korur, sahip çıkardı. Belki de o yüzden sevmistim onu.
Bir gün bir yerde okumuştum: “Sevgisiz büyüyen kadınlar diğerlerinden farklı olurmuş. Mesela evlendiklerinde kocasından daha çok sevgi beklermiş. O, onun sevilmediği her yerinden sevilmek istermiş.”
Düşündüm… Belki de âşık olsam, o adamdan fazlaca sevgi bekleyeceğim. Bazen bir baba, bazen bir abi, bazen bir arkadaş, sonra bir eş…
Bu haksızlık değil mi? Kim bu kadar çok sevebilir ki birini? Ya sonra sevemezse?
Ben de evlenmemeye ve âşık olmamaya karar verdim. Şu an tek aşkım işim… İşime âşığım.
Ali’yi daha ilk gördüğümde eskisi gibi olmadığını anlamıştım. Bakışı, duruşu değişmişti. Öfkeli bakıyor, sert duruyordu. En korktuğum insan tipi işte. İlk an kalbim çarpsa da hemen susturdum onu. Ona karşı asla bir şey hissetmeyecektim. Selvi teyzenin zoruyla bir araya geldik zaten. Bana kalsa hiç karşısına çıkmazdım.
Dün akşamsa yemekte canımı sıkmış, kalbimi kırmıştı. Bana “Adımla hitap etme.” diyor, manyak! Ne diyeyim ben sana? Adınla hitap ediyordum ama görür, bundan sonra “Yüzbaşı” derim. Bitişik dairesini tutmam hiç iyi olmadı ama bu fiyata başka bir yer bulmak zor olacaktı. Üstelik de… Eşyalı. Bu zamana kadar aldığım maaşın genelde azıcığını alıp gerisini abime veriyordum. Annem yanında yine öyle olacak. Eşya almam zor olacaktı.
Annemi özlediğimi fark edip görüntülü aradım.
Telefon açılır açılmaz gülümsemeye çalıştım. “Annecim, nasılsın sultanım?”
Yine tadı tuzu yoktu ama gülmeye çalışıyordu.
“İyiyim can içim, seni özledim şimdiden. Sen nasılsın, ev bulabildiniz mi?”
“Evet annecim, bulduk. İyiyim ben de. Seni çok özledim. İyi misin? O manyak bir şey yapıyor mu hâlâ?”
“Yok kızım, iyiyim ben.”
Kaşlarımı çattım. “Annecim, bak artık ben de yokum. Bütün öfkesini sana kusacak. Şunu şu zamana kadar çektiğin yetmedi mi? Sen bana ‘Hakkımı helal etmem, o benim oğlum, kıyamam.’ demeseydin, çoktan şikâyet edip içeri attırmıştım o pisliği!”
“Yapma Efsun’um, göz bebeğim. Yapma… İyiyim ben. O da isteyerek yapmıyor, seviyor bizi, biliyorsun.”

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 19 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

beliz
@beliz•4 ay önce

gerçekten güzel olmus mesela bırde goreve gıderken yazabılırsın harıka olur