Ali'nin Emaneti

Bölüm 6•

Yenge

Tema:

“Ne demek evde biri var Efsun? Ne diyorsun sen, iyi misin?” dedim endişeyle.

“I… iyiyim. Evine izinsiz girdiğimi iddia ediyor. Ne amaçla geldiğimi soruyor. Seni tanıdığıma inanmıyor,” dedi sesi titrek bir şekilde.
Aklımda olana sevinsem mi, sinirlensem mi bilemedim. “Telefonu ver ona. Geliyorum ben,” dedim öfkeyle. Montumu aldığım gibi arabaya yürüdüm.
“Alo, komutanım?” dedi.
Duyduğum sesle sakinleşmek için kendimi zorladım. “Korkut!”
“Buradayım komutanım.”
Bir yandan arabaya binmiş gidiyordum, bir yandan da “Korkut,” diye rahatlamıştım. Tabi… Korkut adının hakkını vererek Efsun’un ödünü patlatmıştır.
“Lan sen ne geziyorsun benim evimde!” diye bağırdım.
“Komutanım, bu kadını evinize girerken gördüm. Sizi tanıdığını ima ediyor. Siz daha önce hiç eve kadın getirmediniz. Ajan mıdır, terörist midir, nereden bileyim ben?”
“Bana bak, Efsun benim misafirim. Ben gelene kadar orada kal. Kızı daha fazla korkutma. Gelince soracağım hesabını sana.”
“Emredersiniz komutanım,” diye kükredi.
Korkut eski askerdi. Bir sene önce timi esir düşmüştü. Bizim tim kurtarmaya gitmiştik ama geç kalmıştık. Ortalık çok kötüydü. Oradaki herkesi geberttik ama Korkut’un timini çok kötü bir şekilde şehit etmişlerdi. Gözünün önünde… işkencelerle.
Korkut orada bir ay esir kalmıştı. Türlü türlü işkenceler etmişlerdi. Hem fiziksel, hem psikolojik. Ayrıca ilaçlar da vermişlerdi. Yaklaşık üç ay hastanede yattı.
İyi çocuktur. Aslan gibi delikanlıdır. Ama işte… o yaşadıklarından sonra…
Bazen kafası gidiyor… Askerliği bırakmak zorunda kaldı. Tabi bazen kabullenemiyor. Bizim timden herkesi ayrı seviyor, özellikle bana ayrı düşkün. Arada bir bir yerlerden çıkıyor, sonra bir süre görünmüyor. Yaklaşık bir aydır da ortalarda yoktu.
Evin önüne gelince arabadan inip hızla yukarı çıktım. Tam tahmin ettiğim gibi… Kapı kırılmış, öyle girmiş içeri.
İçeri geçince Efsun’u gördüm. Koltuğun üstünde, ayaklarını kendine çekmiş, elleriyle bacaklarının etrafını sarmış oturuyordu. Gözlerinde hâlâ bir parça korku vardı. Korkut gerçekten çok iri yarı, neredeyse iki metre bir adam. Ayrıca düşmanı olarak gördüyse, bir bakışıyla öldürür.
“Efsun?” dememle başını kaldırıp bana baktı. Karşısında Korkut oturuyordu, suçlu bir ifadeyle. Efsun bir anda kalkıp yanıma geldi. Korkut da ayağa kalkıp selam verdi.
“Ali, bu adam inanmıyor bana! Kapıyı kırdı!” dedi öfkeyle.
Ben konuşmadan Korkut atladı lafa.
“Komutanım, ben nereden bileyim sizin evinizde hiç kız görmedim. Timdekiler de daha önce söylemişti, kaç yıllık arkadaşlarınız, onlar da görmemiş. Gizli girmiş sandım. Hem özür de diledim. Sen telefonda ‘misafirim’ deyince…”
“Lan Korkut! Lan Korkut! Kapıyı kıracağına beni mi arasaydın acaba?”
“Aklıma gelmedi komutanım…”
Sinirle bakıp Efsun’a döndüm. Kazağının kolu yukarı sıyrılmış bileğinin kızarık olduğunu 
görünce neden korktuğunu daha iyi anladım. 
“Sen mi yaptın lan bunu?” diye kükredim Korkut’a.
“Kaçıyordu… Ben gitmesin diye tuttum sadece komutanım. Zarar vermedim.”

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 27 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları