Ali'nin Emaneti
Bölüm 4•
Yüzbaşı
Tema:
Geldiğimizde Efsun hafif gergindi. Dizlerini ritmik ama belli belirsiz sallıyordu; tanıyan biri için bu, içsel bir kıpırtının dışa vurumuydu.
“Sakin ol,” dedim, göz ucuyla ona bakarak. “Hepsi cana yakın insanlardır. Seni severler.”
Bir şey demedi. Başını hafifçe eğip onayladı, sonra arabadan indi. Bu kızı sadece çocukken görmemiştim; lisede de denk gelmiştik. Ben lise sondayken o birinci sınıftaydı. Aynı okullarda değildik ama görürdüm bazen bizim evdede. Hep neşeli, güleç biriydi. Şimdi bu hali hayat mı getirdi, yoksa bana mı özel? Yukarı çıkınca anlayacağız.
Kapıyı Salih açtı. Geniş omuzları, sert ama sıcak bakışlarıyla gülümsedi.
“Buyurun, hoş geldiniz.”
“Hoş bulduk,” dedi Efsun, sesi nazikçe titreyerek. İçeri geçtik. Herkes oradaydı. Gözler Efsun’un üzerindeydi. Korkacak gibi bir ortamdı; iri kıyım, izbandut gibi adamlardı hepsi.
Efsun’a döndüğümde yüzünde korku yoktu. Hafif bir gerginlik vardı sadece. Yeni tanışacağı için, muhtemelen. Ama artık korkmuyor gibiydi. Her birinin yüzüne bakıyordu. Eskiden olsa bilmediği bi ortamda kafasını yere gömerdi.
“Hoş geldiniz Efsun Hanım, tanıştığımıza memnun oldum,” dedi Canbaz, elini uzatarak. “Ben Aras.”
Efsun naifçe elini sıktı. “Memnun oldum.”
Timin diğer üyeleri de sırayla tokalaştı. En son mutfaktan Alya geldi.
“Kusura bakma Efsun, geldiğini duymadım. Hoş geldin.”
“Hoş buldum, estağfurullah,” dedi Efsun, elini uzattı. Ama Alya elini tutmak yerine sarıldı. Efsun önce şaşırdı, sonra karşılık verdi.
“Efsun dedim ama umarım sakıncası yoktur,” dedi Alya, gözleri parlayarak.
“Yok, hayır.”
“Güzel. O zaman sen de sadece Alya de lütfen.”
Kısa bir tanışma sohbetinden sonra masaya geçtik. Efsun’un en sevdiği yemek vardı: zeytinyağlı yaprak sarması. Alya sormuştu, ben de hatırladığım kadarıyla söylemiştim. Sonuçta bizim yörenin diğer yemeklerini bilmiyordu.
“Efsuncum, yaprak sarması da al. Sen seversin diye yaptım,” dedi Alya, tabağına uzanırken.
Efsun nazikçe tabağına koydu. “Teşekkür ederim Alya. Evet, çok severim. Nereden bildiniz?”
Alya gülerek bana baktı. “Ali’ye sordum.”
Efsun’un bakışları bana döndü.
“Aklımda kalmış öyle. Çocukken çok severdin diye.”
“Evet... teşekkür ederim,” dedi, sesi yumuşak.
Büyük bir iştahla yemeye başladı. Bu boyuna göre oldukça iştahlıydı. Küçükken de öyleydi. Ben bu kızı gerçekten her detayına kadar nasıl hatırlıyorum? Aslında adını bile annem hatırlattı. Sonrasında her şey yavaş yavaş geldi. Bunca zaman adını unuttuğum kızın şimdi her gereksiz bilgisi aklımda.
“Sarmayı aslında bizim orada çok güzel yaparlar ha, bol kıymalı,” dedi Bozkurt, ağzına bir tane atarken.
Efsun tebessüm etti. “Nerelisiniz ki?”
Bozkurt ağzındaki sarmayı çiğneyip yuttu, sonra Efsun’a döndü.
“Ya, eğer yanlış anlamazsan... Biz hepimiz seni çok sevdik. Şu sizli bizli konuşma olmasa mı acaba diyorum ha? Adımla hitap edebilirsin.”
Bozkurt’un sözü bitince diğerleri de “Evet, bizce de,” diyerek onayladılar.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 28 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları