GECE KANUNU

Bölüm 1•

Bölüm 1: Her Şeyin Başladığı Gün

Tema:
Sabah saat altıyı on beş geçiyordu. Defne'nin komodinin üzerindeki eski çalar saat, her zamanki gibi tiz sesiyle odanın sessizliğini bozdu. Defne gözlerini araladı ve birkaç saniye tavana boş boş baktı. İçinden alarmı kapatıp tekrar uyumak geçiyordu ama bugün buna zamanı yoktu. Hukuk fakültesinin son sınıfındaydı. Sabah dersleri, öğleden sonra stajı, akşam ise bitmek bilmeyen dosyaları vardı. Son bir yıldır hayatı neredeyse bu döngüden ibaretti.
Yatağından kalkıp perdeleri açtı. İstanbul yeni yeni uyanıyordu. Sokakta simitçiler tezgâhlarını hazırlıyor, işe yetişmeye çalışan insanlar otobüs duraklarında bekliyordu. Defne derin bir nefes aldı. Bu şehri seviyordu. Kalabalığını, gürültüsünü, hatta trafiğini bile... Çünkü ona göre bu şehirde herkes bir yere yetişmeye çalışıyordu ve o da onlardan biriydi.
Banyoya gidip yüzünü yıkadıktan sonra aynaya baktı. Gözlerinin altındaki hafif morluklar dikkatini çekti. Son zamanlarda ne kadar uyursa uyusun yorgun görünüyordu. "Bir kahve her şeyi çözer." diye mırıldandı kendi kendine.
Dolabını açıp siyah kumaş pantolonunu, beyaz gömleğini ve lacivert ceketini çıkardı. Kıyafetlerini giydikten sonra saçlarını düzgün bir atkuyruğu yaptı. Takı takmayı pek sevmezdi. İnce bir saat ve annesinden kalan küçük gümüş kolye dışında hiçbir şey kullanmazdı.
Mutfaktan gelen taze çay kokusu bütün evi sarmıştı. Teyzesi Nermin çoktan kahvaltıyı hazırlamıştı.
"Günaydın."
"Günaydın kızım. Yine erkencisin."
"Bugün önemli bir dersimiz var."
Nermin Hanım masaya otururken gülümsedi. "Senin önemsiz dediğin bir gün var mı acaba?"
Defne de hafifçe gülümsedi. "Yok galiba."
Bir süre sessizce kahvaltı yaptılar. Nermin Hanım, Defne'nin tabağına biraz daha peynir koyarken, "Kendine dikkat et. Son zamanlarda çok çalışıyorsun." dedi.
"Biraz daha dişimi sıkacağım. Mezun olunca rahatlarım."
"İnşallah."
Defne annesiyle babasını hiç hatırlamıyordu. Daha dört yaşındayken onları bir trafik kazasında kaybettiği söylenmişti. O günden beri ona teyzesi bakıyordu. Babası hakkında evde pek konuşulmazdı. Defne de bunun nedenini hiç sorgulamamıştı. Geçmişi değiştiremeyeceğini düşündüğü için hep geleceğe odaklanmayı seçmişti.
Saatine baktı.
"Eyvah, geç kalıyorum."
Çantasını omzuna takıp evden çıktı. Apartmanın önüne geldiğinde sabahın serin rüzgârı yüzüne çarptı. Kulaklığını taktı ama müzik açmadı. Sabahları sessizlik hoşuna gidiyordu.
Üniversiteye vardığında kampüs her zamanki gibi hareketliydi. Bir tarafta kahve kuyruğu, diğer tarafta sınava son dakika çalışan öğrenciler... Hukuk fakültesinin koridoruna girdiği anda arkasından tanıdık bir ses duydu.
"Defne! Bir dakika!"
Arkasını döndüğünde en yakın arkadaşı Ece'nin elinde kocaman bir kahveyle ona doğru koştuğunu gördü.
"Bugün de mi kahvaltıyı kahveyle yaptın?"
"Hayır." dedi Ece. "Kahvaltıyı yapmadım."
Defne gülerek başını salladı.
"Sen düzelmezsin."
"Sen de biraz rahatlamazsan sen düzelmezsin."
İkisi konuşarak sınıfa girdiler. Profesör tam o sırada içeri girdiği için herkes yerine oturdu. Masanın üzerine kalın dosyalar bıraktı.
"Bugün farklı bir çalışma yapacağız." dedi profesör. "Bu dosyalar geçmiş yıllarda görülmüş gerçek ceza davalarından oluşuyor. Herkes kendisine verilen dosyayı inceleyecek ve bir ay sonra savunmasını hazırlayacak."
Sınıfta heyecanlı bir uğultu başladı.
Profesör devam etti.
"En başarılı öğrenci, yaz boyunca İstanbul Adliyesi'nde özel staj yapacak."
Defne'nin kalbi biraz daha hızlı atmaya başladı. Bu fırsatı kaçırmak istemiyordu.Dosya önüne bırakıldığında kapağındaki yazıya dikkatlice baktı.
Dosya No: 417
Başka hiçbir bilgi yoktu.
Ne isim.
Ne fotoğraf.
Ne de olayın özeti.
Sadece bir numara...
Profesörün neden özellikle bu dosyayı ona verdiğini merak etti ama ders bitene kadar bunu düşünmeye vakti olmadı.Öğleden sonra staj yaptığı hukuk bürosuna geçti. Gün boyunca dilekçeler hazırladı, dosyaları arşivledi ve kıdemli avukatların toplantı notlarını düzenledi. Saatler nasıl geçtiğini anlamadı.Ofisten çıktığında hava kararmıştı. Sokak lambaları yanmış, caddeler gündüze göre daha sessiz hâle gelmişti. Defne çantasını omzuna takıp eve doğru yürümeye başladı.Yaklaşık on dakika yürüdükten sonra garip bir his bütün bedenini sardı.Sanki biri onu izliyordu.Arkasına döndü.Kimse yoktu.
Tekrar yürümeye başladı ama his geçmedi. Bu kez istemsizce başını kaldırdı.Karşı apartmanın çatısında siyah kıyafetli uzun boylu biri duruyordu.Yüzü karanlıktan seçilmiyordu.Hiç hareket etmiyor, sadece ona bakıyordu.Defne birkaç saniye gözlerini ayırmadan o kişiye baktı. Tam seslenecekken önünden bir otobüs geçti.Otobüs uzaklaştığında ise çatı bomboştu.Orada kimse yoktu.Defne kaşlarını çattı.
"Nasıl...?"
Çatıya çıkan hiçbir merdiven görünmüyordu. Aşağı inen kimseyi de görmemişti.Bir an gerçekten birini gördüğüne emin olamadı.Başını iki yana salladı.
"Sanırım fazla çalışıyorum."
Bunu söyleyip yoluna devam etti.Ama fark etmediği bir şey vardı.Karanlığın içinde, birkaç sokak ötede, aynı siyah siluet onu hâlâ izliyordu... Sanki Defne'nin eve güvenle ulaşmasını bekliyormuş gibi. Bu ise sadece bir tesadüf değildi. Bu, yıllardır sessizce yaklaşan bir hikâyenin ilk adımıydı.

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

beliz
@beliz•4 ay önce

devamııı acil gelebilirmiii