GECE KANUNU

Bölüm 2•

Bölüm 2: Beklenmedik Misafir

Tema:
Defne o gece neredeyse hiç uyuyamadı. Gözlerini her kapattığında karşı apartmanın çatısında gördüğü o siyah siluet aklına geliyor, birkaç saniye sonra irkilerek tekrar uyanıyordu. Sabah alarmı çaldığında başı zonkluyordu. Yatağından isteksizce kalktı, perdeleri açtı ve gri gökyüzüne baktı. "Harika..." diye mırıldandı. "Bugün de uzun bir gün."

Hazırlanıp mutfağa geçtiğinde teyzesi çoktan kahvaltıyı hazırlamıştı. Nermin Hanım, Defne'nin yüzünü görünce kaşlarını çattı.

"İyi misin kızım? Yüzün çok solgun."

"Biraz uykusuzum, o kadar."

"Emin misin?"

Defne gülümsemeye çalıştı. "Merak etme, iyiyim."

Aslında iyi değildi. Son zamanlarda kendini sürekli yorgun hissediyordu. Çocukluğundan beri geçmeyen tuhaf bir hastalığı vardı. Doktorlar yıllarca çeşitli testler yapmış ama kesin bir teşhis koyamamışlardı. Düzenli kullandığı ilaçlar sayesinde krizleri azalıyordu fakat tamamen geçmiyordu. Defne bu duruma alışmıştı. İlacını alıp almamayı bazen önemsemiyor, yoğun olduğu günlerde tamamen unutuyordu.

Üniversitedeki dersler her zamanki gibi yoğundu. Profesör öğrencileri tek tek kaldırıyor, dava dosyalarıyla ilgili sorular soruyordu. Defne yine sınıfın en başarılı cevaplarını verdi. Ece çıkışta koluna girip gülerek, "Bir gün hocanın yerine sen ders anlatacaksın." dedi.

"Abartıyorsun."

"Hiç de değil. Hepimiz seni dinliyoruz zaten."

Defne gülümseyerek başını iki yana salladı. Biraz sohbet ettikten sonra doğruca eve gitti.

Kapıyı açar açmaz içeriden tanımadığı bir erkek sesi duydu. Ayakkabılarını çıkarıp salona geçtiğinde koltukta oturan uzun boylu, siyah saçlı bir genç ayağa kalktı. Üzerinde siyah gömlek ve koyu renk bir ceket vardı. İlk bakışta oldukça ciddi görünüyordu.

Nermin Hanım gülümseyerek yanlarına geldi.

"Defne, tanıştırayım. Bu Kaan Demir."

Kaan elini uzattı.

"Memnun oldum."

Defne de tokalaştı. O an avucuna buz gibi bir soğuk yayıldı. Şaşkınlıkla elini geri çekti ama belli etmemeye çalıştı.

"Ben de memnun oldum."

"Teyze, misafirimiz mi var?"

"Annesi eski bir arkadaşımdı. Bugün yolu buralara düşünce uğradı. Hem seni de tanısın istedim."

Üçü birlikte çay içmeye başladılar. Kaan'ın da hukuk okuduğunu öğrenen Defne şaşırmıştı. Sohbet kısa sürede davalara, mahkemelere ve hukuk fakültesindeki anılara döndü. Kaan konuşurken sakin ve kendinden emindi. Defne istemese de anlattıklarını ilgiyle dinliyordu.

Tam o sırada boğazında keskin bir yanma hissetti.

Hafifçe öksürdü.

Ardından bir kez daha...

Öksürük birkaç saniye içinde şiddetlendi. Nefes almakta zorlanıyor, göğsü sıkışıyordu. Yüzü kısa sürede kıpkırmızı kesildi.

Nermin Hanım panikle ayağa fırladı.

"Defne! İlaçlarını içtin mi?"

Defne cevap vermeye çalıştı ama yeniden öksürmeye başladı. Gözlerinden yaşlar akıyordu. Başını yavaşça iki yana salladı.

"...Unuttum..."

Nermin Hanım telaşla mutfağa koşup küçük ilaç kutusunu ve bir bardak suyu getirdi.

"Kaç kere söyledim sana, bu ilaçları atlamayacaksın!"

Defne titreyen elleriyle ilacı içti. Birkaç dakika sonra nefesi yavaş yavaş düzeldi. Başını koltuğa yaslayıp derin bir nefes aldı.

Kaan bütün olanları sessizce izlemişti. Gözlerini Defne'den ayırmadan, sakin bir sesle sordu:

"Şimdi daha iyi misin?"

Defne hafifçe başını salladı.

"İyiyim... Çocukluğumdan beri böyle."

Nermin Hanım üzgün bir ifadeyle ekledi:

"Doktorlar tam olarak ne olduğunu hiç bulamadılar. Bu yüzden ilaçlarını düzenli kullanması gerekiyor."

Kaan kısa bir süre sustu. Bakışlarında belli belirsiz bir şaşkınlık vardı.

"Hayır..." diye geçirdi içinden.

"Bu bir hastalık değil..."

Ama bunu yüksek sesle söylemedi. Çünkü Defne henüz gerçeği öğrenmeye hazır değildi.

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları