Son Raund

Karan’ın gözlerindeki zifiri karanlık, Boğaz’dan esen dondurucu rüzgarla birleşti. Parmağının ucunda sallanan Koleksiyoner, aşağıdaki hırçın dalgaların sesini duydukça korkudan tir tir titriyordu.

Lena, Karan’ın kolunu daha da sıkı tuttu. "Yaman... Lütfen. Onu aşağı atma!"

Karan bir an durdu. Yüzündeki yara izinden damlayan kan, çenesinden süzülüp Koleksiyoner’in pahalı takım elbisesine düştü. Dudaklarında soğuk, ölümcül bir gülüş belirdi.

"Merak etme Yüzbaşı," dedi Karan, sesi bir çeliğin kınından çıkışı kadar keskindi. "Onu aşağı atıp bu kadar kolay kurtarmayacağım. Benim ailem o gece dakikalarca acı çekti. Bu it tek bir saniyede ölmeyi hak etmiyor."

Karan, adamı boğazından yakaladığı gibi fırtınanın ortasından geriye, salonun ortasındaki sert ahşap zemine var gücüyle fırlattı!

Koleksiyoner zeminde birkaç metre sürüklendi, kaburgalarının kırılma sesi salonda yankılandı. Acı içinde kıkırdamaya çalışırken, Karan adım adım üzerine yürüdü.

Efe ve Kasırga Timi salonun girişinde barikat kurmuş, içeriye sızmaya çalışan son korumaları püskürtüyordu. Efe bir an arkasına dönüp Karan’a baktı, gergince yutkundu. "Oğlum boksör... Valla ben hayatımda çok işkenceci gördüm ama senin gözlerindeki ifade beni bile ürkütüyor."

Karan, masanın üzerinde duran ahşap puratörlüğün demir maşasını kaptı. Yerde kanlar içinde yatan Koleksiyoner’in tam tepesine dikildi.

"İlk soru," dedi Karan, adamın elini tutup parmaklarını masanın kenarına sabitleyerek. "Devletteki diğer ortakların kimler?"

Koleksiyoner tükürerek hırladı: "Asla... Asla söylemem

Karan demir maşayı adamın diz kapağına öyle bir indirdi ki, kemiğin kırılma sesiyle birlikte Koleksiyoner’in attığı çığlık yetimhanenin tavanını inletti! Adam acıdan kıvranırken Karan adama nefes aldırmadı. Saçlarından yakalayıp kafasını masaya yapıştırdı.

"Yanlış cevap," dedi Karan, sesi buz gibiydi. "Ben ringde 12 raunt dövüşürüm Koleksiyoner. Sen daha birinci rauntun 10. saniyesindesin. Her yalanında, her susşunda bedeninden bir parçayı söküp alacağım. Ailemin ahı burada, bu masada ödenecek!"

Karan, adamın sağ elindeki parmaklarını tek tek geriye doğru bükmeye başladı. Kemikler çatırdadıkça Koleksiyoner’in bilinci gidip geliyordu.

"Tamam! TAMAM! DUR!" diye feryat etti Koleksiyoner, gözlerinden yaşlar ve kanlar süzülürken. "Söyleyeceğim! Şifreli diskte... Diskteki ikinci dosyada hepsi var! İstihbarattaki üç isim, lojistikteki generaller... Hepsi listede!"

Lena hızla masadaki şifreli diski kaptı ve dizüstü bilgisayarına taktı. Biricik kulaklıktan hemen bağlandı: "Abla! Dosya açılıyor... İnanılmaz! Devletin içine sızmış bütün hücrelerin isimleri ve banka hesapları burada!"

Karan adamı saçlarından tutup yüzüne baktı. "Son soru... Ailemin olduğu o evi neden yaktınız?"

Koleksiyoner nefes almaya çalışırken inledi: "Baban... Baban o zamanlar gizli belgeleri sızdırmayı reddeden tek mühendisti... Onu ikna edemedik... Biz de... Biz de evi yaktık..."

Karan’ın gözlerinden tek bir damla yaş süzüldü. Yıllardır içini kemiren o karanlık sır nihayet aydınlanmıştı. Babanın onuru, ailesinin kanı boşuna akmamıştı.

Karan, demir maşayı kenara attı. Boksör eldiveni gibi sardığı kanlı sargılı sağ yumruğunu geriye doğru çekti. Yılların acısı, yetim kalışının öfkesi, sokaklarda büyüyüşünün intikamı o yumrukta toplandı.