Son Durak:Beşinci Okul
Bölüm 1•
Beşinci Okul
Tema:
Yağmurun gri tenine vurduğu o sabah, otobüsün buğulu camından dışarıyı izlerken içimden tek bir şey geçiriyordum: "Umarım bu okul öncekiler gibi en fazla iki ay sürer."
Dördüncü okul değişimim. Babamın holdinginin adı ya da annemin yöneticisi olduğu beş yıldızlı oteller zinciri bu binanın kapısından içeri girmeme yardım etmeyecekti; aksine, ne kadar uzak durursam o kadar huzurlu olurdum. Zenginliğin getirdiği o yapmacık ilgi, arkamdan fısıldanan dedikodular ve kulisler... Hepsinden midem bulanıyordu. Bu yüzden lüks arabama binmek yerine sırılsıklam bir otobüs yolculuğunu tercih etmiştim. Sonuç mu? Saçlarım dağılmış, üzerimdeki siyah trençkot yağmurdan sırılsıklam olmuştu. İçimdeki o bıkkınlık hissi, üzerimden süzülen soğuk su damlalarıyla yarışıyordu.
Okulun demir kapısından içeri adım attığımda, bahçedeki kalabalık gözüme bir karınca yuvası gibi göründü. Herkes gruplara ayrılmış, ilk günün heyecanıyla kahkahalar atıyordu. Kendimi fark ettirmemek için başımı öne eğdim, adımlarımı hızlandırdım. Islak çizmelerimin mermer koridorlarda çıkardığı ses bile sessiz kalmam için yeterince dikkat çekiciydi.
11-C sınıfının kapısını bulup içeri girdiğimde içerideki havanın ne kadar boğucu olduğunu hemen hissettim. En arka sırada, cam kenarına yakın boş bir masa bulup hemen yerleştim. Dışarıdaki gri gökyüzünü izlerken, o kulak tırmalayan cırtlak ses zihnimin duvarlarına çarptı. Okulun makyaj güzeli, yürüyen ego abidesi masama doğru sinsi adımlarla yaklaşıyordu.
Lidya içinden (derin bir sıkıntıyla): "Allah'ım, lütfen gelme... Daha ders saati bile başlamadan bu aptallar yüzünden kovulmayayım şu okuldan."
Tam o sırada, sınıfın ortasından gelen o cırtlak ses kulaklarımı tırmaladı:
— Aaa, kızlar bakın, yeni gelen kız dışarıda kalmış galiba, şimdiden sırılsıklam olmuş! Saçlara bak, fırtınadan çıkmış gibisin şekerim!
Gözlerimi devirerek yavaşça başımı kaldırdım. Sınıfın en ortasındaki masada oturan, üzerinde markalı ama zevksiz kıyafetler olan, yüzü kat kat fondötenli bir kız bana bakıp kıkırdıyordu. Yanındaki yancılar da hemen ona katıldı.
Görmezden gelmek en iyisiydi. Çantamdan defterimi çıkarırken camdan baktım.
— Hey, dedi arkamdan gelen tok bir ses.
Başımı çevirdiğimde, hemen yanımdaki sırada oturan siyah kapüşonlu çocuk bana bakıyordu:
— Hocaya çaktırmadan arkadaki dolaptan bir havlu al istersen. Yoksa hasta olursun, ilk günden devamsızlık yazdırırsın.
— Teşekkür ederim, dedim kısık bir sesle. "İyiyim böyle." Omuz silkti, önüne döndü.
Zil çaldığında, o cırtlak sesli kız ve tayfasının masama doğru yaklaşmakta olduğunu gördüm. O ıslak sürgün dikildi tepeme:
— Annen baban ne iş yapıyor da Atlas Koleji'ne gelebildin Lidya?
Lidya içinden: "Şimdi kalksam saçını başını yolsam yine kovulacağım, zaten gidecek okul kalmadı artık..."
Lidya derin bir nefes aldı, dişlerini sıkarak o kıza gözlerini dikti:
— Sana ne.
Melis’in yüzündeki sırıtış soldu.
— Pardon? Ne dedin sen?
— Duydun, dedim. "Anne babamın mesleği ne, Atlas Koleji’ne nasıl geldim... Bunlar bütçeni ya da IQ seviyeni fazlasıyla aşan konular. Boşuna kafanı yorup o minicik beyin hücrelerini yakma."
Sınıftan "Ooov!" sesleri yükseldi. Melis ne diyeceğini bilemez bir şekilde sinirle kıpkırmızı kesilerek bana bakıyordu. O gergin sessizliği bozan şey, tahtaya sertçe bırakılan bir kitabın sesi oldu. Kapı açılıp matematik hocası içeri girdi.
Hoca masaya vurdu:
— Evet, yerlerinize! Sınıfımıza yeni bir öğrenci gelmiş, kalk bakalım kızım ismin ne, nereden geldin, neden geldin?
Lidya içinden (gözlerimi devirerek): "Hadi ya! Soru sormaya başlama şimdi. Adın ne, nerden geldin, neden geldin? 'Sanane' desen suç, off..."
— Bir nedeni yok hocam, öylesine.
Yine o cırtlak sesi duydum; bu sefer sesindeki o şikayetçi ton katlanılmazdı:
— Hocam kusura bakmayın, kendisi sanki okul sahibi gibi tripli biraz!
Lidya içinden (beynimde kaşınan o sinir damarını hissederek): "Bende sabır bitti. Ben bu kızın ağzının payını vermezsem bu gece sabaha kadar uyuyamam!"
Lidya arkasını dönüp Melis’in o boyalı yüzüne baktı, tüm öfkesiyle patladı:
— Bana bak buraya! Babanın parasıyla hava atmaya gelmiş, beyin hücreleri daha tam olarak gelişmemiş 47 kromozonlu Melis, kes sesini, yeter artık!
Sınıftaki herkes şoke oldu. Matematik hocası gözleri fal taşı gibi açılmış bir halde bağırdı:
— Lidya! Kendine gel! Hemen müdürün odasına...
Hocanın lafını bitirmesini beklemedim. Sandalyeyi itip ayağa kalktım.
— Hocam, müdür beyi yormayalım, ben zaten buraya alışamayacağımı ilk dakikadan biliyordum.
— Nereye gidiyorsun kızım?
— Hava almaya.
Melis’e son bir kez buz gibi bakıp sınıftan çıktım. Dördüncü okul da fiyaskoyla başlamıştı.
Sınıftan çıktığımda koridorun sessizliği, içimdeki fırtınayla tam bir tezat oluşturuyordu. Arkamdan gelen kapı sesine bile dönüp bakmadım. Yağmur hafiflemişti ama çizmelerim hâlâ mermer zeminde tok, sinirli sesler çıkarıyordu.
Umrumda değildi. Ne müdür, ne o matematik hocası, ne de o aptal okul... Hepsi aynıydı. Paranın satın alabileceği sahte bir saygı ve kurallar bütünü.
Dördüncü okul da fiyaskoyla başlamıştı. Beşincisi için hazırlıklara başlamam gerekecekti. Telefonumu cebimden çıkardım. Babamın sekreterinden gelen cevapsız aramalar ve "Neredesin?" mesajları ekranda belirmişti. Hepsini görmezden gelerek ekranı kararttım.
Okulun demir kapısından çıkıp caddeye doğru yürürken dudaklarımda acı, meydan okuyan bir gülümseme belirdi. Yürümeye devam ettim.
Bakalım bu seferki kaç gün sürecekti?
O sırada arkamdan bir ses yükseldi:
— Beklesene!
Arkama dönüp baktığımda, o sınıfta en arkada oturan siyah kapüşonlu çocuktu. Doğru ya, bana havlu almamı söyleyen çocuk...
Arkama dönüp ters ters baktım. Siyah kapüşonu hâlâ kafasındaydı, elleri ceplerinde, rahat bir tavırla duvara yaslanmıştı.
— Ne var? diye homurdandım, sesimdeki öfke hâlâ taze bir yara gibi canlıydı. "Sen de mi moral vermeye ya da akıl vermeye geldin?"
Çocuk hafifçe sırıtarak bana doğru bir adım attı:
— Sakin ol, şampiyon. Okulun ilk gününden müdürün odasını boykot etmek yeni bir rekor mu yoksa sadece alışkanlık mı, onu merak ettim sadece. Hem... dedi, gözlerini üzerimdeki sırılsıklam trençkota dikerek, "o Melis bozuntusuna az bile söyledin. İçimin yağları eridi."
Kaşlarım çatıldı ama istemsizce gerginliğim biraz olsun gevşer gibi oldu.
— Adın ne senin? diye sordum, sesimdeki sertliği korumaya çalışarak.
Çocuk ellerini ceplerinden çıkarıp omuz silkti:
— Kerem. Ve tahminimce, bu okulda katlanabildiğin tek kişi olacağım. Nereye gidiyorsun şimdi? Eve mi, yoksa başka bir maceraya mı?
Lidya Kerem'e ters ters bakarken, Kerem elindeki karton bardağı Lidya'ya uzattı:
— Al, sıcak sıcak iç.
Lidya, Kerem'in elindeki bardağı aldı; içinde sıcak çikolata vardı.
— Sağ ol, mahalleye gidicem.
Kerem kaşlarını kaldırdı:
— Ne mahallesi?
— Ne oldu, yoksa villaya falan mı gitmek istersin?
Kerem hafifçe gülerek omuz silkti:
— Yok, hayır. Hadi mahalleye gidelim.
— Tamam, gidelim. Sen okuldan kaçacak mısın şimdi?
— Evet, yani günlük rutin gibi bir şey benim için.
O sırada Lidya ve Keremi okulun bahçesinde birlikte gören Melis adeta deliye dönmüştü. Yanındaki kızlara hırsla fısıldadı:
— Bu kız bu okuldan gidecek, yemin ederim gidecek!
Lidya motorun yanına doğru yürürken Kerem'e döndü:
— Yaşın kaç senin?
— On yedi.
— Tamam o zaman, gel benim motosikletimi alalım önce, dedi Kerem.
Lidya şaşkınlıkla durdu:
— Motosikletin mi var?
— Evet, on altı yaşıma girer girmez aldım.
Lidya ve Kerem gidip motosikleti aldılar. Kerem yedek kaskı Lidya'ya uzatıp:
— Al bakalım, kaskını giy, dedi ve söylediği mahalleye doğru motorunu sürmeye başladı.
Yolun gürültüsü ve rüzgârın uğultusu arasında Kerem arkaya bağırdı:
— Lidya! Annen baban bu yaptığını görünce bir şey demez mi?
Lidya kaskın arkasından sesini duyurmaya çalışarak cevap verdi:
— Derler!
— Ee neden kaçtın o zaman okuldan?
Lidya, ailesinin umursamazlığını düşünerek iç çekip gözlerini yola dikti. Ardından motordan yükselen ani bir gaz sesiyle arkadakilere seslendi:
— Onlar beni pek de umursamazlar zaten! Sıkı tutun!
Bağırıp gazı kökledi ve motosiklet hızla caddenin ortasında kayboldu.
Lidya motorunu durdurdu ve motordan indi. Yere ayak basar basmaz, mahalleden en yakın arkadaşı Mina koşarak yanına geldi, yüzünde rahatlamış bir gülümsemeyle kollarını açtı:
— Ooo, hoş geldin!
Lidya, maskesini takmaya çalışsa da içindeki o korumacı öfkeyi bastıramayarak hafifçe gülümsedi:
— Hoş bulduk, Mina. Ee, ben yokken ortalıkta bir şey falan oldu mu?
Mina hemen gözlerini kaçırdı, omuz silkip rahat bir tavır takınmaya çalıştı:
— Yok, olmadı.
Lidya’nın keskin gözleri bu kaçamak bakışı anında yakaladı. Tek kaşını kaldırarak sesini alçalttı:
— Emin misin?
Mina zoraki bir gülümsemeyle başını salladı:
— Evet, ne olacak zaten?
Ama Lidya için bu geçiştirme yeterli değildi. Bakışları Mina'nın boynuna kaydığında içi cız etti; oradaki taze, kıpkırmızı tırnak izini fark etmişti. Gözlerinde tehlikeli bir öfke ateşi parladı:
— O zaman boynundaki bu çizik de ne, Mina?
Mina panikle ellerini hemen boynuna götürdü, kekeleyerek geri çekildi:
— K-kedi çizdi, şey... evdeki kedi işte!
Lidya ellerini beline koydu, dişlerinin arasından fısıldar gibi konuştu:
— Yine mahallenin diğer ucundaki o ezik zorba kızlar yaptı, değil mi?
Mina boynunu büküp mahcup bir sesle mırıldandı:
— Boş ver sen onları, uzatmak istemiyorum Lidya...
Lidya’nın gözlerinde kararlılığın ve öfkenin sardığı o sert duvar örüldü. Başını kesin bir şekilde salladı:
— Yok öyle boş vermek! Kimin ne hakkı var sana dokunmaya?
Hızla arkasında duran Kerem’e döndü. Sesi hem emir verici hem de heyecan doluydu:
— Biz kavgaya gidiyoruz, gelecek misin?
Kerem şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı, ardından dudaklarında alaycı ama kendine güvenen bir sırıtış belirdi:
— Sen mi? Tek başına mı halledeceksin yani?
Lidya sabırsızca başını sallayıp elini savurdu:
— Uzatma, gelecek misin gelmeyecek misin? Gününtaşı gediğine oturtma vakti!
Kerem ellerini ceketinin ceplerine sokup omuz silkti, gözlerindeki o asi pırıltıyla öne doğru bir adım attı:
— Tabii ki geleceğim. Hem bende fena kavga etmem hani, arkanda kim var unutma!
Mina endişeyle araya girip Kerem’in koluna hafifçe dokundu:
— Lidya, dur yapmayın, başınızı belaya sokmayın boş yere...
Lidya, Mina'nın bu korumacı haline karşı yumuşayan ama hırsından hiçbir şey kaybetmeyen bakışlarıyla arkadaşına baktı. Başını dik tutarak son noktayı koydu:
— Yok öyle şey. Benim sevdiğime, arkadaşıma kimse zarar veremez, elini kolunu sallaya sallaya gezemez. Hesabını sormazsak uyuyamam... Hadi gidiyoruz!
Lidya, mahallenin diğer ucunda bankta oturan zorba kız grubuna doğru hiddetle bağırdı:
— Kızlar! Kızlar, baksanıza kim gelmiş!
Grup üyeleri, alaycı bir gülümsemeyle yavaşça ayağa kalktı:
— Ooo, kara çingene de teşrif etmiş! Hoş geldin!
Lidya, öfkeyle dişlerini sıkarak üzerlerine yürüdü:
— Lan, siz hiç mi uslanmazsınız? Geçen sefer ne oldu, unuttunuz mu? Senin saçını yoldum, senin dişini kırdım, senin kolunu, seninkini de ayağını sakatladım! Yetmedi mi? Hatta gruptan birinizin daha kafasını kırmıştım, o nerede şimdi? Korkup saklandı mı yoksa?
Zorbacıların başı olan Esin, kollarını göğsünde kavuşturarak küçümseyici bir ifadeyle sırıttı:
— Nerede olduğunu sorma, o hâlâ hastanede senin yüzünden çenesini toparlamaya çalışıyor. Ne o? Tek başına bir kızı görünce hemen akbaba gibi mi çöktünüz üstüne?
Esin, aniden Lidya'nın saçından tutarak yüzünü kendine çekti ve tehditkâr bir sesle fısıldadı:
— Bak kuzum, sen villana dönüp yengecini yesene! Boş ver buraları, senin gibi zengin bebelere gelmez bu sokaklar, havası ağır gelir.
Grubun diğer üyesi Defne, Kerem'i baştan aşağı süzerek sinsi bir planla güldü:
— Aaa, bakıyorum bir zengin bebe daha gelmiş! Ama bu taş gibiymiş valla! Bu burda kalsın, sen uzayabilirsin tatlım.
Lidya, Esin'in elini sertçe itip öfkeyle haykırdı:
— Tamam, sizi bir güzel pataklayayım, ondan sonra uzarım!
Tam Lidya elini kaldırıp Esin'e okkalı bir tokat yapıştıracakken, mahallenin abisi olarak bilinen Boran'ın gür sesi yankılandı:
— Lidya, dur! Hemen durun olduğunuz yerde!
Lidya, sinirle arkasını dönüp bağırdı:
— Ne var Boran abi, görmüyor musun ne yapıyorlar?
Boran, otoriter bir tavırla yanlarına gelip sertçe çıkıştı:
— Bana bakın, artık mahallede kavga gürültü istemiyorum! Herkes işine baksın, dağılın hemen!
Lidya, hayal kırıklığı ve öfkeyle karşı çıktı:
— Ama Boran abi, ben yokken bu çıngıraklı yılanlar Mina'ya saldırmış, onun hesabını soruyorum!
Boran, derin bir nefes alıp kararlı bir sesle sözünü kesti:
— Tamam, yeter! Bir daha olmayacak, ben hallederim. Şimdi herkes yoluna gitsin!
O sırada Boran, kenarda sessizce bekleyen Kerem'i fark etti ve kaşlarını kaldırarak sordu:
— Ooo, bu delikanlı kim, yeni arkadaşın mı Lidya?
Lidya, Kerem'e kısa bir bakış atıp omuz silkti:
— Evet, arkadaşım.
Boran, Kerem’i şöyle bir süzdü, ardından tekrar Lidya’ya döndü. Gözlerinde hem bir uyarı hem de bir babalık vardı.
— Yeni arkadaşına hoş geldin diyelim o zaman, dedi Boran, sesi biraz daha yumuşayarak. Ama dediğimi unutmayın; mahallede huzursuzluk istemiyorum. Hele ki senin gibi yeni gelen bir kızın ilk günden adının vukuata karışmasını hiç istemem Lidya. Mina’nın hesabını ben sorarım, siz şimdi dağılın.
Esin, Boran’ın otoritesinden çekindiği belli olsa da, arkasını dönerken Lidya’ya pis bir bakış atmayı ihmal etmedi. Defne ise hâlâ Kerem’e süzgün gözlerle bakıyordu.
Lidya, Boran’a ters bir bakış daha attıktan sonra dişlerini sıkarak mırıldandı:
— Sen sorarsın demek... İyi bakalım Boran abi, göreceğiz.
Kerem’e dönüp işaret etti:
— Hadi gidiyoruz.
Mina’yı da yanlarına alıp motosikletlerin yanına doğru yürüdüler. Lidya kaskını takarken hâlâ sinirden titriyordu. Kerem kaskını takıp motoru çalıştırdıktan sonra, Lidya’nın gözlerinin içine bakarak gülümsedi:
— Boran abi lafını kesti diye bu kadar üzülme, dedi. Başka bir zaman hallederiz o "47 kromozonlu" arkadaşları. Şimdi nereye gidiyoruz, motorcu kız?
Lidya, seni okula bırakayım ya da istediğin yere... Ben eve gideyim, annemgiller aramış, onlarla uğraşmam lazım.
Kerem başıyla onayladı:
— Tamam o zaman, başka bir zaman yine gezeriz. Sen beni okula bırak.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Okumaya başlıyorummm
Eline sağlık canım güzel bir bölümdü🫶
Müp
Çok güzel benceeee
O zaman devamı gelir birazdan
Teşekürler
cok guzel olmusss
Yorum
Yorum bulunamadı.