Son Durak:Beşinci Okul
Bölüm 2•
Kül ve Sığınak
Tema:
Lidya motorunu evine doğru sürdü. Villaya varınca annesinin evin içinde sinirli bir şekilde dolandığını gördü. İçeri girip koltuğa oturdu; annesi hemen bağırmaya başladı:
"Okulda yine ne halt yedin? Senin gibi bir kızı ben nasıl yetiştirdim?"
Lidya ayağa kalkarak, "Bitti mi?" dedi.
Lidya'nın annesi Berrak Hanım, Lidya'ya tokat attı. Lidya bağırarak karşılık verdi:
"Sen bana annelik mi yaptın? Ben neden hiçbir şey bilmiyorum? Babam dışarıdaki çeşitli metresleri ile gezerken, tozarken sen burada delirdin ve bütün olanlar benim hatammış gibi yaptın! Ne oldu, babam seni sevmiyor diye zoruna mı gitti? Sen anne olduğunu mu sanıyorsun? Elime para verdiniz diye, ben dışarı çıkınca 'otur evde' diye bağırdın. On yedi yaşıma geldim, on yedi! Bir tane arkadaşım yok. İkiz kardeşimi babam aldı gitti, koca dünyada tek kaldım! Mutlu musun? Bana attığın tokatı zamanında babama atsaydın, şu an bu durumda olmazdık anne!"
Lidya bunları söyleyip yukarı çıktı. Berrak arkasından, "Lidya, kızım, gelsene Lidya!" diye bağırdı.
Berrak Hanım, elini havada asılı kalmış bir halde, duyduklarının şokuyla öylece kaldı. Kızının yüzündeki kızarıklık, odadaki ağır sessizlikle birleşti. İçindeki o öfke dalgası bir anda yerini derin bir boşluğa ve suçluluk duygusuna bırakmıştı.
Yukarıdan gelen sert kapı çarpma sesi, villanın duvarlarında yankılandı. Berrak, titreyen ellerini birbirine kenetledi. Lidya'nın söyledikleri, yıllardır halının altına süpürdüğü, yüzleşmekten korktuğu tüm gerçeklerin birer bıçak gibi yüzüne çarpmasıydı. Kocasının ihanetlerini görmezden gelmesinin faturasını, evdeki sessizliğe mahkûm ettiği çocuklarına kesmişti.
Birkaç dakika boyunca olduğu yerde kıpırdayamadan durdu. Ardından yavaş adımlarla merdivenlere yöneldi.
"Lidya..." diye fısıldadı sesini yumuşatmaya çalışarak. Adımları merdivenin sonuna vardığında, kızının odasının kapısının kilitli olduğunu duydu. İçeriden tek bir ses bile gelmiyordu; ne bir ağlama ne de hıçkırık. Sadece dondurucu bir sessizlik hakimdi.
Berrak Hanım alnını kapıya yasladı, gözünden süzülen tek damla yaş ahşap yüzeye düştü. Yıllardır korumaya çalıştığı bu görkemli ama içi çürümüş hayatın, ellerinin arasından kayıp gittiğini nihayet fark etmişti.
Yukarı kattaki odasına kendini atan Lidya, kapıyı sürgülü bir şekilde kilitledi ve sırtını ahşap yüzeye yaslayıp yere çöktü. Elinde tuttuğu motosiklet kaskını sertçe yere fırlattı. Kask odanın zemininde yankıyla yuvarlanırken, gözlerinden akan yaşlar yanaklarını yakıyordu ama ağladığını bile kabullenmek istemiyordu; içindeki öfke o kadar büyüktü ki gözyaşlarını bile yakıp kavuruyordu.
Odasının karanlık, minimal köşelerine baktı. Koca villa, zenginlik, aşağıda park edilmiş o motor... Hiçbiri bir kez olsun başını omzuna yaslayıp dertleşebileceği bir insanın, ikiz kardeşinin yerini tutmuyordu. Yıllardır evin içinde bir hayalet gibi yaşamıştı.
Aşağıdan annesinin boğuk sesli hıçkırıkları geliyordu. Berrak Hanım, merdivenlerin başında diz üstü çökmüş, kızının arkasından bakakalmıştı. Hayatında ilk kez bu kadar çaresiz hissediyordu. Ne parası ne de sahip olduğu o ihtişamlı hayat bu enkazı toplamaya yetiyordu.
Lidya ise yerden yavaşça kalktı, pencereye doğru yürüdü. Perdeleri aralayıp dışarıdaki karanlık geceye ve villanın demir kapısına baktı. İçindeki o isyankâr ses ona fısıldıyordu: Burada daha fazla duramazsın.
Motorun anahtarı cebindeydi.
Lidya çantasına birkaç malzeme ve kıyafet koyup odasından çıktı. İçindeki o boğucu, nefes almasını engelleyen öfke, adımlarını daha da sertleştiriyordu. Dışarıda onu bekleyen Berrak, telaşla öne atıldı:
"Kızım, nereye?"
Lidya cevap vermedi; gözlerindeki o kırgın ve buz gibi bakış, annesine bıçak gibi saplanıyordu. Berrak telaşla hemen ardından, "Lidya dur, ikizini getirebilirim!" diye seslendi.
Lidya yavaşça döndü ve dudaklarında acı, alay dolu bir gülümseme belirdi:
"Tehdit mi ediyorsun?" dedi, sesi titriyor ama dik durmaya çalışıyordu.
"Hayır kızım, ikizin Lina'nın gelmesini ister misin?"
Lidya, Berrak'ın gözlerinin içine dik dik bakarak, içindeki onca yıllık özlemi ve kırgınlığı bastırmaya çalıştı: "Lina gelene kadar ben burada kalmam. Hadi bay!" dedi.
Berrak arkasından çaresizce, "Nereye?" diye bağırdı ama Lidya arkasına bile bakmadı. Hızlıca motosiklete bindi; gözünden süzülen tek damla yaşı rüzgara kurutarak villadan çıktı ve Poyraz Mahallesi'ne doğru sürdü.
Lidya'nın hızla uzaklaşmasının ardından villanın bahçesinde yalnız kalan Berrak Hanım, olduğu yere çakılıp kalmıştı. Göğsüne oturan o ağır taş, nefesini kesiyordu. Kızının "Lina" adını anması, içindeki suçluluk ateşini daha da körüklemişti. Yıllar önce kocasının o küçük kızı alıp gitmesine engel olamamış, evdeki mutsuzluğunu çocuklarına ödetmişti. Şimdi Lidya'nın bu haklı isyanı karşısında eli kolu bağlı, yapayalnız ortada kalmıştı.
Berrak, titreyen ve buz tutmuş elleriyle telefonunu çıkardı ve kocasının numarasını tuşladı. Telefon uzun süre çaldıktan sonra sonunda açıldı. Karşı taraftan gelen tok ve umursamaz ses, "Ne var, Berrak? Yine ne istiyorsun?" diye sordu.
"Lina..." dedi Berrak, boğazına düğümlenen hıçkırıklarla zorlukla konuşarak. "Kızımı bana geri ver. Lina'yı eve getireceksin."
Telefondan alaycı bir kahkaha yükseldi. "Şimdi mi aklına geldi kızı özlemek? O evde ne haltlar yediğinizi biliyorum. Lidya da evden kaçtı değil mi? Kendi ellerinizle kaçırdınız herkesi."
Berrak'ın içindeki o korkak kadın bir anda yerini öfkeli bir anneye bıraktı. "Yeter!" diye bağırdı, hayatında ilk defa kocas٠na bu kadar sert çıkışarak. Sesindeki titreme yerini demir gibi bir kararlılığa bırakmıştı. "Lina'yı bu akşam o eve getireceksin, yoksa yemin ederim seni bu şehre dar ederim!"
Telefon yüzüne kapandı ama Berrak kararlıydı; bu defa kaybetmeye niyeti yoktu.
Diğer tarafta Lidya, motosikletini mahallenin sakin sokaklarında rüzgar gibi sürüyordu. Gece yarısının serin havası yüzüne çarptıkça içindeki o boğucu yangın biraz olsun sönüyor gibiydi. Villanın o parıltılı ama zindan gibi duvarlarından kurtulmuştu ama kalbindeki o kimsesizlik hissi hâlâ yerli yerindeydi. Mina'nın yaşadığı yere doğru sürdü. Gecenin bu saatinde mahallenin sokakları derin bir sessizliğe bürünmüştü. Motorun egzoz sesi eski evlerin duvarlarında yankılanırken, sonunda Mina'nın evinin önüne geldi ve motoru durdurup kontağı kapattı.
Kaskını başından çıkarıp eline aldı ve motosikletten indi. İçindeki o büyük fırtına, Mina'nın kapısının önüne geldiğinde yerini derin, sessiz bir yorgunluğa bıraktı. Koca dünyada yapayalnız hissettiği, o kibirli villadan kaçıp sığınabileceği tek liman burasıydı. Kalbi göğsünde deli gibi çarparken, derin bir nefes alıp kapıya doğru adımladı ve zile bastı.
İçeriden gelen hafif bir tıkırtının ardından kapı yavaşça aralandı. Gecenin bu vaktinde kapının çalınmasına sersemlemiş olan Mina, karşısında gözlerinde biriken yaşlarla ama dik durmaya çalışan Lidya'yı görünce bütün uykusu bir anda dağıldı.
Mina, elini kapının pervazına koyup şaşkınlıkla baktı:
"Lidya? Bu saatte... Ne oldu, iyi misin?"
Lidya, boğazına düğümlenen o ağır yumruyu yutkunarak geçirmeye çalıştı ve sesindeki titremeyi gizlemeye çalışarak, "Sende kalmaya geldim misafir olarak, hem arkadaşım değil misin? Arkadaşımın evinde kalmaya geldim," dedi.
Mina, arkadaşının gözlerindeki o kırgınlığı ve çaresizliği görünce daha fazla uzatmadı; kapıyı ardına kadar açıp Lidya'yı içeri aldı.
koydu, ardından onu koltuğa oturttu. Mutfağa gidip alelacele hazırladığı sıcak bir bardak çayı Lidya'nın ellerine tutuşturdu.
"İyi ki geldin, yalnız kalmandan iyidir," dedi Mina yumuşak bir ses tonuyla, yanına oturarak. "Ne oldu anlatmak ister misin, yoksa önce biraz sakinleşmek mi istersin?"
Lidya sıcak bardaktan ellerine yayılan ısıyı hissederken, gözlerini karşıdaki duvara dikti. İçindeki onca öfke ve fırtına şimdi yerini derin bir yorgunluğa bırakmıştı ama en azından o evden uzaktaydı.
Lidya başını yana eğip hafifçe yutkundu, gözlerindeki o hırpalanmış ifadeyle, "Annemle biraz tartıştım, kafa dağıtmaya sana geldim," dedi.
Mina, içinde kopan fırtınaları belli etmemeye çalışarak buruk ve hüzünlü bir tebessümle baktı arkadaşına. "Annenle en azından tartışabiliyorsun..." dedi, sesindeki titremeyi gizleyemeyerek. "Benimki vefat etti, Lidya."
Lidya'nın gözleri duyduğu bu acı cümleyle fal taşı gibi açıldı; içindeki o kendi dertleri bir anda buzulup küçüldü. Merakla ve derin bir şefkatle, "Mina, artık annene ve babana ne oldu, anlatır mısın?" diye sordu.
Mina derin bir nefes aldı, gözleri geçmişin karanlık anılarına dalıp giderken sesi fısıltı gibi çıktı:
"Annem çok güzel bir kadındı... Sesi de cennetten bir lütuf gibiydi. Evimizi geçindirmek için restoranlarda falan şarkı söylerdi. Bir gün yine böyle sahnede şarkı söylerken, izleyiciler arasındaki adamın biri ona ahlaksızca sarkıntılık etmiş. Annem korkuyla ve iğrenmeyle dışarı kaçmış, adam da peşinden... Karanlık sokakta ondan kaçmaya çalışırken hızla gelen bir araba çarpmış..."
Lidya, yüreğine saplanan hançer acısıyla, "Peki baban?" diye fısıldadı.
Mina'nın gözünden bir damla yaş süzüldü. "Babam da ekmek parası için inşaatlarda çalışırdı. Acı haberi aldığında dünyası başına yıkılmış; aceleyle iskeleden inmek isterken ayağı takılmış ve o da yüksekten düşerek can vermiş..."
Lidya, yüreğini kavuran bu büyük acının karşısında kelimelerin kifayetsiz kaldığını hissetti. Sessizce soluklanıp, "İsimleri neydi?" diye sordu.
Mina, sesindeki titremeyle, "Zeynep ile Ahmet'ti," dedi.
Lidya, arkadaşının bu derin yarasına yoldaş olmak ister gibi ona biraz daha yaklaştı. İçindeki o sızlayan kimsesizlik hissini ikiye katlayan bu acı ortaklıkla, "Mina... Birlikte yatalım mı?" dedi, çocuksu ve sığınmacı bir sesle.
Mina, arkadaşının bu samimi ve sıcak isteği karşısında hafifçe gülümseyip gözyaşını sildi. "Hadi gel yatalım," diyerek ayağa kalktı. Odaya geçip birbirlerine sımsıkı sarılarak, o karanlık gecenin ve yaralı geçmişin sığınağında uykuya daldılar.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Canım eline sağlık minaya aşırı üzüldüm ya😿
Çok güzel olmuş ❤️
Teşekürler
güzel olmuşş
Yorum
Yorum bulunamadı.