YARIM KALAN DOSYA
Bölüm 2•
Bölüm 2
Tema:
(Demir'in anlatımıyla)
Bip bip bip...
Hemen alarmımı kapattım. Akşamdan saat 6 için alarm kurmuştum. Ilık bir duş aldım. Üzerime giymek için eski dostum telefonuyla birlikte bazı kıyafetler de vermişti.
Üzerime;
- Siyah dar hoodie,
- Üstüne koyu deri ceket,
- Koyu gri kargo pantolon,
- Siyah saat,
- Beyaz ama hafif kirli spor ayakkabı giydim.
Çıkarken Kartal'a baktım. O da her zamanki gibi koltukta uyuyakalmış, saçları dağılmış duruyordu. Kış uykusundan daha uyanmayacağını bildiğim için seslenmeden direkt çıktım.
Dün gece Mehmet'i aramıştım. Biraz zor olsa da ikna ettim ama karşılığında daha önceki dosyalardan kalan parayı verecektim.
Mekanımıza yakın bir yerde buluşmayı düşünmüyordum ama polisler peşimizde olduğu için mecburen köydeki bir kahveye çağırdım.
Yürüme mesafesi yakın olsa da arabayla gitmeyi tercih ettim ve yola çıktım. Yaklaşık 10 dakika sürdü.
Vardığımda Mehmet'i gördüm. Hiç değişmemişti. Siyah, biraz kirli sakalı, kısa ve dağınık koyu saçları vardı. Gri bir tişört giymişti. Üzerinde eski bir ceket, dar bir kot ve eski spor ayakkabılarıyla her zamanki Mehmet'ti.
Elinde bir çanta vardı. Büyük ihtimal içerisinde sahte kimlikler ve belgeler yer alıyordu.
Karşısına oturdum ve birer çay söyledim. Televizyon açıktı. Çay kokusu, okey sesleri ve bize bakan birkaç yaşlı amca vardı etrafımızda.
- Seni görmeyeli baya oldu Mehmet, hiç değişmemişsin.
- Sen baya değişmişsin Demir. Tıpı kazanmıştın, nasıl seri katil oldun?
- Hah, o günler...
Kartal'la ben 10 yaşından beri çok yakınız. Biz 16 yaşındayken aramıza Barış da geldi. O da iyi çocuktu.
Ben çok güzel bir üniversite kazanmıştım ama maddi durumumuz çok sıkıntılıydı. Ben, Barış ve Kartal aynı evde kalıyorduk. 19 yaşındaydık. Kartal da hukukla ilgileniyordu. O da güzel bir üniversite tutturmuştu.
Barış ne yaptığını bize asla anlatmazdı.
Biraz birikmişimiz vardı. Sadece birimiz üniversite için parayı verebilirdi. Kartal benim için okumayı reddetti. Üniversiteye başlamasına çok az kalmıştı, resmen istenen parayı tamamlamıştık.
Ben yine üniversitedeyken Kartal aradı. Sesi çok telaşlı geliyordu. Barış hastaneye yatırılmıştı. İyileşmesi için tüm parayı harcadık. Ben de Kartal gibi üniversiteyi bıraktım ve çalışmaya başladım.
Barış'ın iyileşmesi için ameliyat olması lazımdı. %30 iyileşme şansı, %15 engelli kalma ihtimali vardı. Geri kalan ihtimal ise masada kalmasıydı.
Yine de bir umut ameliyat için para biriktiriyorduk.
O zamanlar Mehmet'le karşılaşmıştık. Biz zevkine boksla ilgileniyorduk ama baya iyiydik. Bize seri katil olmamızı söylemişti. O zaman Kartal, Mehmet'i çok kötü dövmüştü.
Ama çok zor durumda kaldık ve Mehmet'in yanına gittik.
İlk cinayetimizi silahla gerçekleştirmiştik ama içimizi ısıtan tek şey hedefteki kişilerin kötü insanlar olmasıydı. Kötüleri dünyadan siliyorduk.
Parayı bulmuştuk ama ameliyat iyi geçmemişti.
Bir süre eve kapandık. Kimseyle konuşmadık. Çok kötü olmuştuk.
Bırakamadık. Devam ettik.
Dalga geçiyor gerizekalı. Nasıl seri katil olduğumu bilmesine rağmen... Allah'ım sen sabır ver.
- Hey Demir, nereye daldın ya? Şaka yaptım dedim. Neyse, al çantayı. Para hazır mı?
- Para hazır, burada.
- İyi.
Belgeleri bıraktı ve gitti. Ben de arabaya doğru yürüdüm.
Benim ismim Mert Kaya'ydı, sahte kimliğe göre.
Kartal'ın ismi de Emir Karaca'ydı.
(Kartal'ın anlatımıyla)
- Demiiir! Demiiir! Lan neredesin? Off, bari yemek hazırlasaydın ...
Telefonumu aradım ama bulamadım.
Ha tabii , telefonumu kendi ellerimle parçalamıştım.
Duvardaki saate baktığımda saat 9'a yaklaşıyordu. Boynum, belim sızlıyordu. Her seferinde koltukta uyuyakalıyordum.
Offf...
Kalktım, ılık bir duş aldım. Demir'in koltuğa benim için bıraktığı kıyafetleri giydim ve mutfağa girdim. Yemek hazırlayacaktım.
(Demir'in anlatımıyla)
Saat 09.20'yi geçiyordu. Eve varmıştım, arabayı park ediyordum.
Kartal'ın uyuduğunu düşünüyordum fakat beni şaşırttı. Masayı donatmış, beni bekliyordu.
Yemekleri yedik ve Kartal'a Emir kimliğini ve belgeleri verdim.
Mehmet'ten telefonda istemiştim, telefonlarımız da vardı.
İkimiz de bir süre hiç konuşmadık. Telefonlara baktık.
Telefonsuzluk anlaşılan Kartal'a iyi gelmiyordu.
Telefonu alır almaz beni unuttu pislik.
Kartal telefona biraz ara verdi ve masadan birkaç tabak kaldırmaya başladı. Bende eşlik ettim, birlikte sofrayı topladık ve bahçeye çıktık. Masalara oturduk ve biraz sohbet ettik.
Nasıl devam edecektik?
- "Yiyecek fazla bir şey almamıştım. Birazdan yiyecek bir şeyler almaya gidelim diyorum, kıyafet de alırız."
-"Olur abi, alırız."
- "Tamam, ben çıkarken sana seslenirim."
- "Tamam."
Kartal çayını bitirmiş, mutfağa kendine çay doldurmaya gidiyordu.
- "Ben çay almaya gidiyorum, sen de istiyor musun?"
- "Yok sağ ol, içmeyeceğim."
Bende koltuğa yaslandım. Elimdeki kitabın sayfalarını yavaşça çeviriyordum.
"...O, olağanüstü insanların bazı kuralları çiğneme hakkına sahip olup olmadığını düşünüyordu."
Birkaç saniye satırlara baktım.
Kitabı kapatmadım okumayı da bırakmadım.
"Olağanüstü insanlar..." diye mırıldandım.
Sonra acı bir şekilde gülümsedim.
Yıllardır kendime söylediğim yalanlardan biri de buydu belki.
Bir süre sessizce oturdum. Dışarıda rüzgâr esiyordu.
Kartal mutfaktan seslendi:
- Ne okuyorsun?
Gözlerimi kitaptan ayırmadan cevap verdim:
- Suç ve Ceza.
- Güzel mi?
- Bilmem... İnsan kendini fazla buluyor içinde.
"Hımm... anladım."
Kartal elinde çayla geldi. Bende kitabımı okudum, Kartalın odasına gittiğini hiç fark etmedim. Yaklaşık 2 saat kadar kitap okumuştum. Kitabı masanın üzerine koydum. Geç olmadan alışverişe gitmemiz gerekiyordu.
Evin salonuna geçtim ve Kartala seslendim:
- "Kartal! Kartal! Neredesin? Ben alışveriş için gidiyorum."
- "Bekle geliyorum. Kimliğini
almayı unutma Mert."
- "Tamam, tamam unutmam. Sende unutma Emir ve sakın orada gerçek isimlerimizi kullanma. Şüphe toplayacak davranışlardan kaçın."
- "Tamam, sen de dikkat et."
Arabaya bindik. Bu sefer köye değil de biraz daha merkeze gidecektik. Dikkatli olmamız gerekiyordu. Arabanın yakıtı bitmek üzereydi. Yol üstündeki bir benzin istasyonunda durdum.
(Kartalın anlatımıyla)
Enerji içeceği almak için arabadan indim. 2 tane enerji içeceği aldım. Ödemek için kasaya geçtim. Kasiyer bana öyle bir bakıyordu ki sanki katilmişim gibi. Tamam öyle olabilirim ama o bilmiyor.
Off, çok gerildim. Tüm gözler bizim üstümüzde gibi hissetmeye başladım.
Birden televizyonun sesini açan kasiyerle göz göze geldim. Haberlerde yarım kalan dosyamız konuşuyordu, bizi anlatıyordu. Anlaşılan kameralarda yüzümüz görünmüyordu ki bizi robot resimlerimizle dikkat edin diye anlatıyordu.
Robot resimlerimizde fena olmamıştı ama biri görse biz olduğumuzu anlayacak kadar da iyi değildi.
Enerji içeceklerini aldım, Demir beni bekliyordu. Arabaya binerken:
- "Demir," dedim.
Demir kaşlarını kaldırarak bana baktı:
- "Mert, ayağımı şuradaki demire vurdum, çok ağrıyor ."
-"Gel otur Emir, şuraya."
Enerji içeceklerini verdim, yola çıktık. Hemen anlatmaya başladım. Haberlerden başladım, kasiyerin bakışlarına kadar anlattım.
Tam da o an Demiri bilinmeyen bir numara aradı ve Demir biraz buz kesti.
- "Alo..."
- "Demir ulan! Oğlum beni buldular. Ben yurt dışına gidiyorum. Bir tane daha bilet aldım sizin için ama sadece bir tane bilet var lan. Kaç peşinizdeler?"
Demir telefonu kapattı.
-"Kartal arabadan in !"
- "Haa ne diyorsun Demir?"
- "Oğlum in şu arabadan! Kestirmeye git, eve git. Ben birilerini göndereceğim. Yurt dışına çıkacaksın."
- "Lan seni bırakıp nereye gideceğim?"
- "Oğlum peşimizdeler lan! İN DEDİM!"
Siren sesleri geliyordu. Kapıyı açtım ve Kartalı zorla aşağı attım.
Kafasına bir tane geçirdim, bayıldı. Hemen bir ağacın yanına götürdüm ve oturttum.
- "Özür dilerim be oğlum... seni tek bırakmak istemezdim."
Arabaya bindim. Düşündüğüm gibi polisler peşimdeydi. Hemen telefondan bir numara çevirdim ve Kartalın yerini söyledim. Kartalı havalimanına götürecekti ve Kartala şunları söylemesini istedim:
"Kartal, sen benim için çok değerlisin. Kendine dikkat et, beni unutma..."
Polisler çok yaklaştı. Direksiyonu artık tutamıyordum. Ellerim titriyor, gözlerim kararıyordu. Frenler çalışmıyordu.
Kahretsin, ölecektim.
Arabanın etrafı uçurumdu. Kartalla anılarım bir bir gözlerimin önünden geçti.
Biliyormusunuz, ben ilk defa 13 yaşındayken doğum günüm kutlandı. Kartalla kavga etmiştik. Gizli mekanımızda oturuyordum. Elinde pastayla gelmişti. Meğer o gün beni bilerek sinirlendirmişti, uzak durayım diye.
Ahşaptan oyduğu küçük bir motor vardı. O zamanlar motora çok düşkündüm. Benim için çok değerliydi.
Araba gittikçe hızlanıyordu. Yol bitiyordu. Direksiyon hakimiyetini kaybettim ve bir kayaya çarptım. Arabanın camı patladı. Gözlerim karardı...
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
güzel olmuss
Yorum
Yorum bulunamadı.