Mühürlü hatıra

Bölüm 1•

1.bölüm

Tema:

Kasabanın ağaçlık yolunda araba giderken ön koltukta taksicinin genel dertlerden söylemleri biraz olsun huzuru bozsa da, araba ilerledikçe çocukluğumun geçtiği yollara yaklaşmak içimde istemsiz bir sıcaklığı yükseltiyordu.



Kendimi kısaca tanıtmam gerekirse ben Karaca. Birkaç gün sonra 18 olacaktım. Mezuniyet için hazırlık yaparken aniden Türkiye’ye geri dönmek zorunda kalan ortalama bir kızdım. Hayatımı anlatmam gerekirse babam denen adamı hatırlamıyorum. Kendileri ben iki yaşındayken aile olmanın sorumluluğunu alamayacağını anlamış ve gitmeyi seçmişti. Annemse… İşte orası daha büyük bir sorundu. Annem Yasmin, yarı Almandı ve babamla Antalya’ya geldikleri bir tatilde tanışıp evlendiklerini duymuştum. Bu evlilik uğruna kendi ailesini bile silmişti ama bana göre sadece kaçmak için bahane arayan bir tipti. Hatta aile kavramına alerjisi olduğunu bile söyleyebilirim. Aramızda kalsın, yengeme göre ben olduğum için evlenmek zorunda kalmışlardı.


Bunları nasıl öğrendiğimi sorarsanız, 9 yaşında dedemin geçirdiği kalp kriziyle emekli albay olan en yakın arkadaşı Kürşad amca  sayesinde baba tarafımla tanışmıştım. 9 yaşımdan beri yaz tatillerini bu küçük kasabada geçiriyordum, tabii son iki sene dışında. 16 yaşıma kadar annemle geçirdiğim güzel bir çocukluğum olmuştu. Kendisi soğuk diye nitelendireceğimiz bir yapıya sahip olsa da güzel bir anneydi; en azından çevreme kıyasla güzel sayılabilirdi. Ama son iki senede hayatına giren Mats ile değişmemiş, evrim geçirmişti.


Yaşanan olaylar sonucu kendimi yine dedemin kollarına atmıştım. Bir gün telefonda bağrış çağrış kavga etmelerine şahit olmuştum. Beni bu kadar seven bir adam burada varken ben orada annem ve sevgilisinin boğucu havasına katlanmak zorunda olmadığımı anlamıştım. Ve kabul etmek gerekirse, beni başından salmaya pek meraklı annem de beni istememişti daha fazla. Bunu kibar sayılabilecek bir dilde söylemeyi beceremediği için dedemle ettikleri kavga sonucu aniden beni uçağa bindirmiş ve kimseye haber veremeden Türkiye’ye gelmiştim.


Ufak bir sarsılma ve taksicinin ettiği küfür ile düşüncelerimden çıktım.


Karaca = Abi, ne oldu?


Taksici = Taş varmış yolda, fark etmedim. Lastiğe bir şey oldu, ben inip bakayım.


Taksici arabadan inince refleksle telefonumu kontrol ettim Türkiye hattım yanımda yoktu, mükemmel. Çantamın içinden biber gazını yavaşça daha kolay alabileceğim bir yere koyup fermuarı açık bıraktım. Arabadan inip taksiciye baktığımda patlayan lastiğe eğilmiş, küfür ediyordu. Bu adamın ağzından bal akıyordu. Yol boyunca her şeye söylenmişti. Ben de ne derse “evet” deyip geçiştirmiştim.


Karaca = Abi, yedek lastik var mı?


Taksici = Yok, yedek lastik falan. Ben nereden bileyim dağ başına geleceğimi?


Derin bir nefes alıp omuzlarımı dik tutmaya çalıştım, mükemmel. Ormanlık alanda huysuz bir adamla baş başa kalmıştım. Gökyüzünden gelen sesle hayat bana ne kadar şanslı olduğumu belli etti.


Taksici = Mükemmel, hava da bozuyor. Biz ne yapacağız şimdi?


Karaca = Abi, ben nereden bileyim böyle olacağını?


Taksici = Ben neden kabul ettiysem. Senin gibi kızı küçücük yaşına bakmadan buralara kadar gelmiş…


Karaca = Abi, ben yola çıkmadan söyledim. Sen de güle oynaya aldın ya valizi elimden. Yoksa uygulama üzerinden çağırıyordum ben taksi.


Taksici = Sus! Ben bilmiyordum senin buralara geleceğini. Elin Almancısı gelmiş buraya.


İçimde kabaran Türk damarımla ben de sesimi yükselttim.


Karaca = Türk’üm ben, Türk! Ne Almancısı be?


Taksici = Türkçe öğrenmiş diye kendini Türk sanıyorsun. Gel burada yaşa. Uzaktan Türkiye güzel görünüyor tabii.


Karaca = Benim Türkçeme laf edeceğine sen kendine bak, dağlı ayı. Yol boyu “Fırsatım olsa durmam burada.” diye söylenen sen değil miydin?


Adamın üzerime gelmesiyle geriye adımlayıp titreyen ellerimle biber gazını aldım. Tam elini kaldırmış bana vuracakken biber gazını suratına boşalttım. Taksici çığlık atıp acı içinde kıvranırken…


Hayat sesimi duymuş gibi üzerimize gelen koyu kahverengi, eski bir kamyonet yol kenarında durdu. Arabadan inen siyah uzun saçlı bir kadın, benim panik olmuş hâlimin aksine oldukça sakince yanıma geldi. Titreyen ellerimden tutarak beni kendine doğru çekti.


Dilşah = Şihh, sakin. İyi misin?


Karaca = Saldırmaya çalıştı. Ben kör ettim ama…


Dilşah = Karan abi, dövebilirsin.


O ana kadar fark etmediğim, kamyonete yaslanmış bizi dinleyen adam kendine gelmeye başlayan taksicinin üzerine atladı. Bu ani, beklemediğim hamleyle çığlık attım. Yanımda beni sakinleştiren kız hiç etkilenmişe benzemiyordu. Kız, gotik görüntüsünün aksine oldukça sakin bir ses tonuyla konuştu.


Dilşah = Yok, korkma ondan. O benim abim, bizden yani. Bu arada Dilşah ben.


Şaşkın bakışlarımla bana uzatılan eli tuttum ama bakışlarım hâlâ taksicinin üzerinden kalkmış, yüzüne tüküren adamdaydı.


Uzun boyuyla ve eskimiş motorcu ceketiyle oldukça yapılı bir adamdı.


Dilşah = Burada senin de kendi ismini söylemen lazım.


Karaca = Karaca, Karaca ben de.


Dilşah = Ben seni bir yerde hatırlıyorum. Ne işin var burada?


Karaca = Kasabaya gitmeye çalışıyordum ama lastik patlayınca tartıştık. Sonra şükür ki siz geldiniz.


Dilşah = Güzel denk gelmişiz, iyi oldu. Bize de Karan abi yol boyu sinir küpüydü. Belki rahatlamıştır.


Kızın kurduğu cümlenin absürtlüğünü çözemeden Karan denen adam yanımıza gelmişti. Bana olan bakışlarıyla ben de ona baktım. Aramızdaki boy farkı yüzünden başımı kaldırmak zorunda kalmıştım. İstemsizce onu süzdüm. Biz karşılıklı bakışırken taksici arkada kıvranmaya devam ediyordu ama kimsenin umrunda değildi. Şu an o şerefsiz adamın yüzümdeki derin bakışlarından rahatsız olmuştum. Saçlarımı kulağımın arkasına atıp kızaran yüzümü saklamaya çalıştım.


Dilşah = Eşyan var mı arabada?


Karaca = Bavulum var bagajda, arka koltukta sırt çantam var.


Ben öne doğru atıldığımda benden önce bagaja yönelen Karan’ın adımlarıyla arka koltuktaki sırt çantamı aldım.


Dilşah sessizce bizi izlerken bıyık altından gülüyordu. Vişne çürüğüne kaçan rujuyla bu mimiğini saklamak imkânsızdı.


Karan = Döndün mü?


Şaşırmıştım. Yüzümün aldığı şekil onun dudaklarında ufak bir kıvrılma oluşturmuştu.


Karaca = Tanışıyor muyuz?


Dilşah = Abi, polis geliyor.


Yanımıza yaklaşan kırmızı mavi ışıklarla gelen polis memuru bizi umursamadan Dilşah’ın yanına gitti. Önceden tanıştıkları belli olan bir samimiyetle sarıldılar.


Dilşah = Baba, ben iyiyim ama şu pislik Karaca’yı darp etmeye kalkmış.


Adam sakin bir sinirle lastiğine yaslanmış taksi şoförüne baktı. Benim de bakışlarım oraya kayınca acı içinde hâlâ söylenip burnundaki kanı durdurmaya çalışan pisliğin suratında Karan’dan kalıcı izler taşıyacağı belliydi ama hâlâ gereksiz bir özgüvenle benden şikâyetçi olacağını söylüyordu.


Alparslan = Gerisini ben hallederim. Sen iyi misin, kızım?


İlk başta yine Dilşah’a yönelen bir soru sansam da bana “kızım” demesine şaşırdığımı belli edemeden duramamıştım. Uzun zamandır “kızım” hitabını duymuyordum.


Karaca = Hı, iyiyim. Teşekkür ederim.


Alparslan = Gerisi bende. Sadece tutanağa imza atman lazım.


Karaca = 18 yaşından küçüğüm hâlâ. Yani gün olarak dolmadı. Resmî olarak 18 değilim ki.


Alparslan = Reşit değil misin?


Karaca = Reşit ne demek?


Dilşah = 18’den küçüklere deniyor. Hiç küçük durmuyorsun sen de.


Ellerimi önümde birleştirdim. Yaşıtlarıma göre oldukça olgun duruyordum. Bunda dolgun hatlarımın ve kızıl saçlarımın da fazlasıyla etkisi vardı ama kızıl saçlarımla kendimi daha güzel hissediyordum. Vazgeçmek söz konusu dahi değildi benim için.


Karan = Abi, Gökdeniz amcanın torunu Karaca.


Artık beni tanıdığına emin olmuştum. Sorgulayan bakışları üzerimde geziniyordu ama beni gram umursamıyordu. Gelen ikinci ekip arabası taksiciyi arabaya bindirirlerken bana sarılan kollarla dikkatim dağıldı. Ben temas sevmezdim ama bu aile fazlasıyla seviyordu. Dilşah’ın sarılmasına sessiz kalabilirdim ama bir erkeğin, kaç yaşında olursa olsun, bana temas etmesine tahammül edemiyordum. Hızla kendimi kollarından kurtulup geriye çektim. Karan uyarıcı bir tonla öksürdü.


Alparslan = Kızım, sen beni hatırlamadın mı? Kürşad amcanın büyük oğluyum ben. Sen ne kadar büyümüşsün.


Karaca = Kusura bakmayın, bazı şeyler hafızamda tam olarak yok.


Alparslan Bey bozulduğunu belli etmemeye çalışsa da bozulduğunu fark etmiştim. Yalan değildi; hafızamın bazı kısımları silinmişti ama çok uzun bir olayı ayaküstü anlatamazdım.


Dilşah = Baba, sen eve mi geçeceksin buradan?


Alparslan = Evet. Karaca kızı Gökdeniz Baba’ya bırakalım, sonra geçeriz.


Karan = Ben bırakırım.


Çatılan kaşlarımla ikili arasında gidip gelen bakışlara yöneldim. Sanki bir savaş vardı ve Karan kazanmıştı.


Dilşah = Ben telefon numaramı sana vereyim. Gerçi akşam sizdeyiz biz ama…


Karaca = Telefonumu şu an kullanamıyorum ama sen yaz telefonu. Bir teşekkür borcum var sana.


Dilşah = Valla bana değil, Karan abiye.


Alparslan = Amca, abin değil. Amcan o senin.


Dilşah = Ay baba, sen de… Neyse. Teşekkür etmen gereken ben değilim, Karan amcam. Çünkü o yaptı her şeyi. Ben uyuyordum, fark etmedim.


Karaca = Yine de denk geldiğimizde bir kahve borcum var.


Alparslan = Öğleden sonra ifadene imza için geleceğim. Şikâyetçisin değil mi?


Karaca = Tabii ki şikâyetçiyim. Sessiz kalamam o dağlı karşısında.


Dilşah kahkahasını bizden saklayamazken Alparslan Bey sadece ufak bir tebessüm etmişti. Karan da böyle gülümsemişti. Onun da dudakları böyle oluyordu. Doğru ya, aileydiler. Aileler benzerdi. Neyi sorguluyorsam…


Cebimden çıkardığım telefonu Dilşah’a uzattım.


Dilşah = iPhone 17. Görelim bunları, Alparslan Bey.


Alparslan = Ben memur maaşıyla geçinen bir garibanım. Dedeni kandır.


Karan daha fazla dayanamaz gibi valizimi kamyonetin arkasına bildiğin fırlattı. Büyük elleri omzumdaki sırt çantasına uzandığında sessizce ona uzattım.


Başlayan yağmur damlalarıyla hızlıca arabalara dağıldık. Eski deri koltuklarda otururken direksiyon başında Karan oturuyordu. Büyük elleri ritim tutuyordu. Sanki heyecanlı gibi bir his vermişti. Merakıma yenik düşerek cama vuran yağmur damlalarının sesini bastırmak için açtığımız müziği biraz kıstım.


Karaca = Ben sizi hatırlamıyorum.


Karan = Çok küçüktün, normal.


Karaca = Kürşad dedenin oğlu musunuz?


Karan = Torunu. Beni hatırlamana şaşırmadım ama abimi hatırlayacak yaştaydın.


Karaca = Dediğim gibi belli kısımlar yok. Yaştan bağımsız. Uzun hikâye.


Karan = Yol uzun, anlatabilirsin.


Beni dinlemek istemesine şaşırmıştım. Saçlarımla yüzümü örtmeye çalışsam da hafifçe açtığım camdan gelen rüzgâr hiç yardımcı olmuyordu. Uzun saçlarım Karan’ın yüzüne doğru uçuşunca engel olmaya çalıştım ama isyankâr birkaç tel sakallarına takılmıştı.


Karaca = Özür dilerim.


Hızla üzerine uzanıp sakallarından saçlarımı kurtardım ama bunu yaparken nefesini yüzümde hissedecek kadar yakınlaşmıştık. Arabayı sakince durdurup elimi tuttu. Bu temas ya da yakınlık beni rahatsız etmiyordu. Sanki geçmişten gelen bu adamın dokunuşları bana tanıdıktı.


Karan = Biraz sakin kalmaya ne dersin?


Sakin sesiyle titredim. Bunlar bana yabancı hislerdi ama Karan dengemi bozuyordu. İlk defa gördüğüm bu adam, kırılmaz sandığım şeyleri kırmaya çok meyilliydi.


Karaca = Sakinim. Ellerimi bırakır mısın?


Ellerimi tuttuğunu yeni fark etmiş gibi bıraktı ama uzaklaşmadı. Bakışlarımız hâlâ birken karnımdan gelen gürültülü guruldama ile yine dudakları kıvrıldı.


Karan = Aç mısın sen?


Karaca = Şey, ben yiyecek zamanım olmadı. Gece her yer kapalıydı.


Karan = Hadi seni doyuralım.


Karaca = Ama saat daha çok erken. Açık bir yer var mıdır?


Karan = Kasaba erken uyanır, Karaca. Hatırlaman gereken çok şey var.


Toprak yolları ardımızda bırakıp kasabanın tanıdık yollarına girince cama yapıştım. Yağmur durmuş, güneş yeni doğmaya başlamıştı. Birkaç tanıdık yer vardı. Fotoğraflardan aklımda kalan dükkânlar, sabah ezanıyla camiye giden insanlar vardı. Kasabanın çarşısı Karan’ın dediği gibi uyanmıştı.


İki katlı mavi bir pastanenin önünde durup bana baktı.


Karan = İçeride yemek ister misin, yoksa mekânı bana mı bırakırsın?


Karaca = Ne mekânı?


Karan = Seni götürmek istediğim bir yer var, iznin olursa eğer.


Karaca = Var, iznim var. Gideriz.


Heyecanıma yenik düşüp biraz bağırmıştım ama Karan sadece göz kırpmakla yetinmişti. Bu adamın kendinden haberi var mıydı bilmiyorum ama fazlasıyla yakışıklı bir tipi vardı. Böyle şeyler yapmaya devam ederse kendisi yeni takıntım olabilirdi.


Arabadan inip pastaneye giderken arkadan onu süzdüm. Adamın benden daha güzel, sıkı kalçaları vardı. Siyah motor botu, uzun bacaklarını saran kargo pantolonu ve deri ceketiyle heybetli bir adamdı. Önceden tanışıyorsak böyle bir adamı hatırlamamak kendi adıma utanç kaynağıydı. Ben de çirkin bir kız değildim, hakkımı yiyemem ama bu adamın aurası biraz fazlaydı ve ben etkilenmeden yapamıyordum.


Ne zaman geri döndüğünü anlamadığım Karan, kucağıma bıraktığı karton poşetle burnuma gelen sıcak hamur kokusunu daha çok almamı sağladı. Karnım artık benimle yemek yemem için konuşuyordu ve bunu Karan’ın da duyduğuna eminim ama benimle dalga geçmek yerine arabayı çalıştırıp sessiz bir yolculuğun ardından gördüğüm gölle çığlık attım ve kendimi arabadan attım.


Karaca = Burayı hatırlıyorum.


Karan = Ne mutlu bana. Sonunda bir yeri hatırlatabildim.


Karaca = Küçükken ne zaman üzülsem buraya kaçardım ama sanki o zaman ağaçlar daha fazlaydı.


Karan = Birkaç yıl önce bir şirket kesmek istedi ancak bu kadarını kurtarabildik. Şimdilerde eski piknik alanı olarak biliniyor. Az insan bilir.


Karaca = Böyle bir güzelliğe kıymak mı? Caniler!


Karan omuzlarını silkip arabadan poşeti aldı. Islak çimlere aldanmadan gölün kenarına oturdum. Yanımda bedenini hissedince kollarımızın birbirine değdiğini fark ettim. Pekâlâ, o benden rahatsız olmuyorsa benim de ondan rahatsız olmama gerek yoktu. Hem beni taksiciden kurtaran oydu. Kahramanım olarak biraz torpil geçebilirdim ona.


Karaca = Çok fazla şey almışsın.


Karan = Ne sevdiğini söylemedin. Ben de karışık aldım.


Karaca = Yemek seçmem ben. Yine de teşekkür ederim.


Karan = Etme, zaten edeceksin.


Anlamadığım cümleyi sorgulayamadım çünkü bana uzattığı kayısılı meyve suyuyla bakıştık. Kendisi öz düşmanımdı çünkü kayısıya alerjim vardı.


Karaca = Sen içebilirsin onu, benim alerjim var.


Karan = Kahvede sorun var mı?


Karaca = Hayır, içerim.


Karan = Paylaşırız o zaman.


Ben sessizce poğaça yerken o simit yiyordu. Kahvedense bir o, bir ben yudum alıyordum.


Suyun enerjisi olduğuna inanıyordum ve burası benim gizli sığınağımdı. Yanımdaki yeni tanıdığım kahramansa buraya çok yakışmıştı. Sessizce yemeklerimizi yiyip arabaya bindiğimizde gözlerimin artık bu tempoya dayanamadığını hissediyordum ama dedemin evine gidene kadar dayanabilirdim.


KARAN


Radyoda sevdiğim şarkılardan This Love çalarken Gökdeniz amcanın evine sürüyordum. Yanımda uyuyan Karaca, saçlarından gelen tarifsiz kokuyla dedemin kamyonetine kıvrılmış uyuyordu. Kasabaya geleceğinden kimsenin haberi yoktu. Eğer Gökdeniz amca biliyor olsaydı herkese neşeyle söyler, hazırlık yapardı. Torunlarına hep çok düşkün bir adamdı. Beni ve abimi de torunu yerine koymuştu. Onun bahçesinde hep beraber büyümüştük ama 13 yaşında çocukluğum bitmişti ve ben dâhil o bahçede büyüyen bütün çocuklar vedalaşmıştık. Yıllar sonra Karaca’yı görmek beni etkilemişti. Hele ki korkmuş bir hâlde görmek… Neyse ki iyiydi ve önemli olan onun iyi olmasıydı.


Arabayı Gökdeniz dedenin evine çektiğimde abimin arabasını kapının önünde gördüm. Dilşah ve Demir kapının önünde sigara içiyorlardı. Beni görünce sigarayı attılar. Demir, arabadan inmeme fırsat vermeden cama yaklaştı.


Demir = Abi, uzaklaştır onu buradan. Dedemler balık tutmaya gitmişler. Dayım içeride annemlerle kavga ediyor. Karaca duymasın.


Aldığım derin nefesle arabanın motorunu çalıştırdım. Gökdeniz amcanın iki oğlu, bir kızı vardı. Karaca’nın babası ortalıkta yoktu ama abisi Gökdeniz amcanın ilk eşinden olan Cemal ömür törpüsüydü. Aile arasında kavga etmediği an yoktu. Yobaz herifin tekiydi. Yanımda uyuyan kıza bakışlarımı değdirmeden kendi evime geçtim. Arada sadece bir sokak vardı. Arabadan inip sessizce evin kapısını açtım. Sırt çantasını girişe bıraktım. Bavulu şimdilik garajda kalabilirdi. Kasabanın en güzel yanı, burada hırsızlık diye bir şey olmamasıydı.


Kapıyı açık bırakıp arabanın yanına Karaca’yı uyandırmaya gittiğimde uyuyan hâline kıyamadım. Hâlâ küçük bir kız çocuğuydu. Onu kucağıma aldığımda uyanacak gibi oldu ama kafasını boyun girintime soktu. Sıcak nefesini boynumda hissediyordum. Sancak ailesinin küçük kızı an itibarıyla benim nefsimle oynuyordu. Evime girip onu yavaşça koltuğa bıraktım. Kendi kendine söylense de çok yorgun olmalıydı ki hiç uyanmadı. Ayaklarındaki işlemeli eski tip çizmeleri çıkardım. Kenarda duran battaniyeyi elbisenin açık bıraktığı bacaklarına örttüm. Uzun saçları şu an oldukça ilgimi çekiyordu. Dizlerimin üstüne çöküp yüzüne gelen tutamları geri çekince mırıldandı ve elimi tuttu. Bu hâline gülmeden edemedim. Uzun zaman sonra içten bir gülüş belirmişti ve bir Sancak kızı sayesinde olması komikti.


Karan = Ablası kılıklı.


**********************************************************************


merhaba bu uygulamada yeniyim ve watty öncesi bir deneme bölümüdür eğer okuyan olursa bu uygulamada bölümleri yükleyeceğim benimle iletişime geçmek isteyen tıktık ya da Instagram @ehvenvekelam hesaplarından yazmaktan cekinmesin yorumlarınızı merakla bekliyorum iyi okumalar 🙃

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları