Mühürlü hatıra
2.bölüm
Saçlarım arasında hissettiğim ellerle panikle gözlerimi açtım. Karşımda kocaman gülümsemesiyle, yeşile kaçan ela gözleriyle bana bakan dedemi görünce uyku sersemliğim özlemime yenik düştü ve kollarımı boynuna doladım. Yaşlı bedeni hafifçe sallansa da yılların alışkanlığıyla beni tutmuştu. Dedem varsa korkmama gerek yoktu. Onun kollarında güvendeydim. Düşmezdim. İzin vermezdi.
Karaca = Seni çok özledim.
Gökdeniz = Ben de, incitanem. Geleceğini neden haber vermiyorsun? Seni alırdım.
Yediğim tatlı azarla kollarımı çözdüm.
Karaca = Aniden gelmeye karar verdim. Sürpriz oldu işte, fena mı?
Gökdeniz = Olsun, sen yine haber ver bana bir dahakine.
Karaca = Bir daha olmayacak çünkü uzun süre buradayım, dedeciğim.
Dedem verdiğim cevaba şaşırsa da sevindiğini biliyordum. Beni uzun bir sorguya çekeceğini biliyordum ama şu an yabancısı olduğum bu ev kimindi, onu öğrenmem lazımdı. En son Karan ile eve gidiyorduk, sonra uyuya kalmıştım ve burada uyanmak beklediğim bir şey değildi.
Karaca = Dede, burası kimin evi?
Gökdeniz = Uyandığın evi bilmiyor musun kızım? Karan abinin evi. Onunla karşılaşmışsın. Biz balıktaydık, sağ olsun o tek bırakmamış.
Bakışlarım karşıda duvara yaslanmış, bize bakan Karan’a kayınca sert bakışlarıyla bizi izliyordu ama daha önemlisi önündeki tekli koltukta oturan Kürşad amca vardı. Bakışlarımız birleşince…
Kürşad = Ee, artık beni de özlemişsindir.
Karaca = Sen özlenmez misin acaba, Kürşad Bey?
Kürşad = Gel öp bakayım bu yaşlı kurdun elini.
Dedem cam kenarında duran koltuğa otururken ben usulca uzandığım yerden kalktım. Neyse ki bacaklarımda battaniye vardı ve eteğimle odadakilere şov yapmamıştım. Dikkatle ayağa kalktım ve bana uzatılan eli öptüm. Sert bir hamleyle kolumdan çekip ona sarılmamı sağladı. Alparslan ve Dilşah’ın temas sevdasının Kürşad amcadan geldiğine emindim. Kendisi çocukluğumda güzel bir yere sahipti ama yanaklarıma kondurduğu sulu öpücükleri hiç özlememiştim.
Kürşad = Hadi, dedene söylemiyorsun; bana neden anlatmadın geleceğini? Yaşın büyüyünce sırdaşlığımız bozuldu mu?
Karaca = Hayır ama gerçekten haber verecek durumda değildim. Türkiye hattım kapalıydı. Neyse ki tesadüf eseri Dilşahlarla karşılaştım. Onlarla geldim buraya kadar.
Kürşad = Alparslan arayınca ne kadar korktuk, haberin var mı?
Karaca = Özür dilerim, ben…
Karan = Kahve yapmamı ister misiniz?
Karan’ın sözüyle bütün gözler ona döndü. Beni kurtarmak için sorduğu soru, dikkati dağıtmak için işe yaramıştı.
Kürşad = Ben içerim ama Gökdeniz doktora şikâyet ediyor. Bu saatte içince onun çenesiyle uğraşamam.
Gökdeniz = Sanki senin kötülüğüne yapıyoruz. Dikkat et kendine diye yapıyoruz. Nankörsün, Kürşad.
İkisi kendi arasında atışırken ben gözlerimle botlarımı arıyordum. Normalde evde ayakkabı giyilmesinden hoşlanmazdım ama Karan’ın evi pek de düzenli bir ev değildi. Ayağımın altına batan parçalar bunu ispatlıyordu. Tam ayakkabılarım nerede diye soracakken sessizce önüme bırakılan botlarıma baktım. Karan’ın kaba elleri benim kovboy çizmelerimle birleşince hoşuma giden bir görsel sunmuştu. Bana teşekkür niyetine gülümsediğimde tepkisizce yüzüme baktı. Umursamadan botlarımı giydim.
Gökdeniz = Hadi gidelim artık eve.
Karan = Saat geç oldu. Gitmeyin bu saatte. Kalın isterseniz.
Kürşad = Senin evinde ben hayatta kalma eğitimi veririm. Aşısız giren ölür bu evde. Temizle oğlum arada bu evi.
Karan = Tamam dede, temizlerim.
Karan saygısızlık yapmamak için cevap vermişti ama eminim ki temizlemeyecekti. O kadar umursamaz bir tonla söylemişti ki herkes birden ayaklanınca kenarda duran çantamı elime almadan dedem benden önce aldı. Kendisi altmış yedi yaşında birine kıyasla gayet hızlı bir adamdı. Dışarı çıkıp etrafa bakınca Kürşad amca buraya geldiğimiz kamyonetin etrafını inceliyordu.
Gökdeniz = Çizmedin değil mi kıymetlimi?
Karan = Aldığım gibi sapasağlam ve benzin ful dolu, dede.
Gökdeniz = İyi bakalım. Sen bunun için mi gittin o kadar yolu? Pek de eskiymiş.
Karan = Ben adam edeceğim onu. Hazine buldum sayende.
Kamyonetin arkasında benim kırmızı valizimin yanında duran büyük, eski tip motoru yeni fark ediyordum. Eski duruyordu ama güzeldi.
Kürşad = İyi bakalım, indir şunu da gidelim.
Karan hiç zorlanmadan motoru indirirken ben sadece izliyordum. Pekâlâ, o kaslar şişirme değilmiş; bunu ispatlamış oldu. Dedemin sesiyle hafifçe öksürdüm.
Gökdeniz = Kızım, Karan abine teşekkür et, gidelim artık.
Abi mi? Evet, yaşı benden oldukça büyüktü ve sabahtan beri bütün günü beraber geçirmiştik. Gerçi batan güneşle ben günün büyük bir kısmını uykuda geçirmiş olabilirim ama ondan hiç abi havası almıyordum. Abi demek içimden gelmiyordu ama dedelerin bakışları ikimizin üzerinde olduğu için utanmıştım. Ağzımı açıp teşekkür edecekken baskın sesiyle Karan konuştu.
Karan = Biz anlaştık. O bana teşekkürünü farklı şekilde edecek.
Pekâlâ, konuşmamıştık ama şu an ona abi demek zorunda olmadığım için gülüşüme engel olamadan başımı salladım.
Kürşad = Karışma çocuklara. Gençler kendi arasında halleder. Hadi geç arabaya.
Kürşad amca direksiyona, dedem ve ben de yanına oturunca kamyonetin motor sesi bahçeyi kapladı. Karan bizden uzaklaşmış, evin girişinde duruyordu. Gözlerimiz buluşunca gülümsedim. O sadece göz kırpmıştı. Bu adam nasıl göz kırpıyordu? Her istediğinde ben yapmak istediğimde maymuna benziyordum. Arabanın durmasıyla dedem kendini arabadan attı. Kürşad amca ağzının içinde söylenirken ne dediklerini anlamıyordum.
Gökdeniz = Vazgeç artık şu külüstürden. İçim dışıma çıktı.
Kürşad = Sen ne anlarsın arabadan? Git sen o züppe arabalarına bin.
Ve evet, dertlerini anlamıştım. Dedem eski tarz Mercedes’lere bağımlıydı. Kürşad amcanın eski, 1970’lerden kalma kamyoneti dedem için oldukça yorucuydu. Kendisi arabalara bağımlı bir adamdı ama lüks arabaları severdi. Çocukken hatırlıyordum da hep bu farklılık yüzünden kavga ederlerdi. Yıllar bir şey değiştirmemiş ve kavgayı bir kazanan da olmamıştı belli ki.
Kürşad amcayla vedalaşıp dedemin eski ahşap evine girdim. İki katlı küçük bir evdi ama burası bana ev hissini veren en özel yerdi. Bavulumu merdivenin başına bıraktım. Kollarım yorulmuştu. Bütün eşyalarımı bir valize sığdırmaya çalışmak tekerleklerini bozmuştu ama valiz hâlâ iş görüyordu.
Gökdeniz = Sen bırak valizini oraya. Yarın Gökdemir gelir, çıkarır.
Karaca = Tamam dede ama üstümü değiştirmek istiyorum artık. İçinden birkaç parça alayım.
Gökdeniz = Banyo senin odanda var ama ortak banyoyu kullan bu seferlik. Hâlâ çocukluk odan duruyor. Yarın temizletirim, bu gecelik idare et.
Karaca = Ben hallederim dedeciğim. Sen uyu artık.
Gökdeniz = Aç mısın?
Karaca = Yok dede, yedim ben bir şeyler.
Dedemi zorla odasına gönderip valizimi açtım. Evdeki sessizlik alışkın olmadığım bir şeydi ama özlemediğimi söyleyemezdim. Duvarlarda dedem ve babaannemin düğün fotoğrafları, Demir ve benim çocukluk fotoğraflarım vardı ve tabii ki bir köşe sadece Kürşad amcayla gençliklerinden bu yaşlarına kadar gelen bir anı dizisi sunuyordu. Evi ev yapan belki de buydu. Bizim evde hiç duvarlar fotoğraflarla dolanmamıştı ama annemin telefonunda fotoğraflarım olduğunu bilirdim. Bakmayı bırakalı uzun zaman olmuştur diye tahmin ediyordum ama orada durması bile bir şeydi, değil mi?
Kıyafetlerimi yanıma alıp banyoya girdim. Eski bir şofben ile bakıştım. Gereksiz korkularımla baş başa kalmıştım. Ben patlar diye korkuyordum ama dedemin eski evinde sıcak su bir nimetti. Yanda duran kovayı soğuk su ile doldurdum. Gece gece bu ruh hâliyle sıcak su arayacak ya da dedemi uyandıracak konumda değildim. Son iki senedir soğuk suya karşı bağışıklık kazanmıştım. Annem çoğu zaman faturalara vereceği parayı Mats’a verirdi. Yanlış anlaşılma olmasın, adamın böyle bir talebi yoktu ama annem değişik bir düşünce yapısına sahipti. Yük olmamak adına yaptığı saçma davranışlardan biriydi.
Beni rahatlatan bir duşun ardından derin bir nefes aldım. Dedemin evinde oldukça eksik vardı. Bunların en başında şampuan ve saç kremi yer alıyordu çünkü dedemin zeytinyağlı sabunu saçlarımı keçe gibi yapmıştı. Binbir türlü bakım yaptığım saçlarım düştüğü hâle isyan edebilirdi ama benim için sorun değildi. Başıma bir havlu sarıp kirli kıyafetlerimi makinenin içine attım. Türkiye’de sevdiğim şeylerden biri de herkesin kendine ait çamaşır makinesi olmasıydı. Almanya’da en çok zorlandığım şeylerden biriydi. Havluyu düzelttim, sessizce mutfağa geçtim.
Dedemin meyve çaylarından Ananaslı olanı aldım. Hazır poşet çayı sıcak suyun içine bırakıp kupayla beraber salona geçtim. Kararan hava evin içine bakmamı pek desteklemiyordu ama dedemin Kürşad amcayla ortak arka bahçesi… Bakın, burası cennetin dünyadaki bir parçası gibiydi. Halamın uğraşmayı sevdiği çiçekler bahçeye renk vermiş, ortanca çiçekler sabah yağan yağmurla sanki daha bir canlanmışlardı ya da ben özlemimden her şeyi güzel görüyordum. Sedire oturup bardağımı masaya bıraktım. Telefonumu elime alınca hattım olmadığı için sadece oyun oynayabilirdim. Sessizce kendi hâlimde ne kadar takıldım bilmiyorum ama gelen irkilmeyle uyuşan vücudumu esnettim.
Karşı evin kapısının sessizce açılmasıyla telefon ekranımı kapattım. Karanlıkta yanan cılız bir sigara ateşiyle kendini fark ettiren, uzun siyah saçları tepesinde topuz yapılmış, pijamalarıyla Dilşah çıkmıştı. Beni fark etmesi imkânsızdı çünkü arka bahçenin ışıkları yanmıyordu. Bulutlu havanın ayı kapatmasıyla büyük bir karanlık içerisindeydik. Hafifçe öksürüp kendimi belli etmek istedim.
Dilşah = Bismillah! Karaca, sen misin?
Karaca = Benim. Asmanın altındayım, gel istersen.
Dilşah, sigarası ağzında, aramızda sınır niteliğinde dizilmiş saksıların üzerinden atlayıp yanıma oturdu. Dudakları arasındaki sigaradan bir nefes alırken ben onun sabahki hâlinden oldukça farklı olduğunu gördüm. Beyaz teni ve makyajsız suratıyla güzel, genç bir kız duruyordu karşımda. Onun gotik tarzına tezat sarı bir sabahlığı vardı.
Dilşah = Neden haber vermedin geldiğini?
Karaca = Yeni geldim sayılır. Karan’ın evinde uyuya kalmışım.
Dilşah = Karan abi seni evine mi götürdü?
Karaca = Evet. Arabada uyuya kalınca kendimi orada buldum. Sonra dedemlerle döndük.
Anladığını belli eden bir mırıltıyla başını sallayıp sigarasını içmeye devam etti.
Karaca = Dilşah, Wi-Fi var mı bu evde biliyor musun?
Dilşah = Yok ama bizim evin şifresini vereyim. Çeker zaten, ortak gibi bir şey.
Karaca = Teşekkür ederim.
Telefonu onun ellerine bırakınca şifreyi girip bana uzattı. Gelen internet ile telefonuma düşen bildirimlere şaşırmıştım. En çok Alex mesaj atmıştı. Dilşah da şaşırmış olsa gerek.
Dilşah = Kızım yuh! Kaç gündür kapalı bu telefon? Yazmayan bir Graham Bell kalmış.
Karaca = İki gündür. Aniden dönünce haber veremedim kimseye.
Dilşah = Özel değilse neden birden dönmek zorunda kaldın?
Ufak ama kırık bir tebessüm kondurdum dudaklarıma. Savunma merkezim gibi olmuştu bu kibar gülüşler zaten.
Karaca = Öyle gerekti diyelim.
Dilşah ısrar etmeden gelen mesaj ile heyecanlanmıştı.
Dilşah = Demir gelse rahatsız olur musun?
Karaca = Gökdemir mi? Hayır, neden olayım?
Ben daha cümlemi tamamlamadan Dilşahların bahçesindeki duvardan Demir’i görmüştük. Kendisi benim halamın oğluydu ve dedemin gençlik hâlinin kopyasıydı. Severdim onu. Deli dolu, fazla dürüst bir karakteri vardı. Haddinden fazla açık sözlü bile diyebilirdim onun için.
Dilşah = Aşkım, sessiz ol.
Demir = Yemin ederim Alparslan abi bilerek koyuyor o çiçekleri. Sırf anlamak için işaretliyor.
Dilşah = Babam koymadı onları, Gökçen abla dikti.
Demir = O zaman anam kaynanalık yapıyor sana, bilgin olsun.
Demir yanımıza yaklaşıp sanki yüzyıllardır görüşmemiş gibi ayağa kalkan Dilşah’a sarıldı. Benim de burada olduğumu fark edince şaşırmıştı.
Demir = Kuzen, hoş geldin.
Karaca = Sen hoş geldin.
Saat gecenin dördüydü ve Demirlerin evi iki arka binadaydı. Gecenin bu saatinde bahçeme… Evet, hemen sahiplenmiştim evi çünkü burası benim için var edilmiş gibi davranmak kendimi özel hissettiriyordu.
Demir = Taş mı yedim ben?
Dilşah = Biraz öyle oldu.
Demir = Sevgilimi görmek uğruna kurşun yerim. Kuzen, sen de vur, koymaz bana.
Yarattığı gereksiz dramaya güldüm. Yaz tatillerinde yanıma geldiğinde anlattığı kadarıyla haklarında bilgilerim vardı. Demir’in, Dilşah’ın peşinde köpek olduğunu bilmemdi. Demir 22 yaşında, Dilşah ise 18 yaşında, benimle yaşıttı. Aralarındaki yaş farkı yüzünden kendini geri çekiyordu ama kızın etrafında pervane olduğunu anlatırdı bana. Dediği kadar güzel kızdı Dilşah. Belli ki iki senede kızı tavlamıştı ve güzel bir çift olmuşlardı.
Karaca = Ben içeriye geçiyorum o zaman.
Demir = Yok, dur gitme. Seni yakalamışken konuşalım.
Karaca = Yarın konuşuruz.
Demir = Olmaz, yarın işteyim ben bütün gün. Önceden kuzen kıyağımı yapayım sana.
Dilşah = Aşkım, kız yorgun.
Demir = Bizi yalnız bırakmak için geçiyor o içeri. Karaca, bu önemli be güzelim. Bizim Gökdeniz reisin kalbi artık eskisi gibi değil. Bugün de Cemal amcayla tartıştılar. Sen biraz alttan al, olur mu?
Çatılan kaşlarımla olayları anlamaya çalıştım. Demir’in şu an mı kibarlık yapası tutmuştu gerçekten?
Karaca = Bir şey mi oldu benim bilmediğim?
Dilşah = Yok canım, her zamanki tartışmalar.
Demir = Amcamın her zamanki öküzlükleri ama dedem eskisi gibi değil. Kötülüğüne demiyorum, harbiden dikkat et. Küçük yer, insanlar biraz farklılar Almanya’dan.
Karaca = Ben anladım, sen kendini yorma. Cemal amca bir şey mi yaptı dedeme?
Demir = O biraz sıkar ama çenesi susmuyor adamın. Hayır, bizim sülalede böyle adam da yok. Kime çekmiş belli değil.
Karaca = Belki anne tarafına çekmiştir.
Demir = Yok, o kadın tatlı kadındı.
Dilşah = Sen tanımıyorsun ki.
Demir = Resmini gördüm bir de. Şimdi rahmetli kadın hakkında dedikodu mu yapayım yavrum?
Karaca = Sen değişmezsin.
Demir ortamı dağıtmak için espri yapıyordu ama benim aklımda sadece dedem vardı. Buraya gelmem ona sorun muydu yani? Bana belli etmezdi ama herkese kan kustururdu. Dedemi üzerlerse ben de tatlı bir kız olmazdım. Cemal amcam her zaman ataerkil düzeni savunan bir tipti. Beni bırakıp giden adam gitmeden mirasını bana bırakmıştı ve beni sevmemesindeki en büyük etken buydu, biliyordum. Her geldiğimde bir kavga çıkarırdı. Çocukken çok umursamazdım, ufak tefek yaramazlıklarla karşılık verdiğimi sanardım ama artık savunma yapacak kadar olgun bir zihne sahiptim. Ama aynı zamanda gayet kindar bir ruhum vardı. Sinirlenirse bir kere daha kavga çıkarırsa karşılık vermekten çekinmezdim. Dedemi üzmeye, kendi evladı bile olsa, izin vermezdim
Derin bir nefes alıp ayağa kalktım. Gecenin serinliği tenime işlerken son kez dedemin odasının yanan ışığına baktım.
Bu eve geri dönmüştüm.
Bu kez kaçan küçük Karaca değildim.
Kimse dedemi üzmeyecek, buna da sessiz kalmayacaktım.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları