Bugün de yüzüme uygun bir gülümseme seçtim,
evden çıkarken aynanın karşısında.
Kimse sormadı nasıl olduğumu,
ben de anlatacak kadar cesur değildim zaten.
Otobüs duraklarında bekleyen insanlar gibi bir şeyleri bekliyorum aylardır;
ne geleceğini bilmiyorum,
Ama gelmediğini fark edecek kadar uzun sürdü.
Şehrin üstüne ince bir akşam çöküyor,
binaların camlarında başka hayatların ışıkları yanıyor.
Ben kendi karanlığıma alıştım biraz.
Masanın üstünde soğumuş bir çay,
telefonda okunmamış birkaç mesaj,
ve içimde adı konmamış bir eksiklik.
Sanki herkes bir yere ait de ben yanlış hikâyenin içine düşmüşüm gibi.
Ama yine de yarın sabah perdeyi açacağım.
Belki gökyüzü değişmez, belki ben de.
Yine de insan, en çok umudu kalmadığını sandığı günlerde bir kuşun kanadında,
tanımadığı birinin selamında,
ya da hiç beklemediği bir şarkıda
yeniden başlamak ister.
Bu yüzden yürümeye devam ediyorum.
Kırık, yorgun, ama tamamen vazgeçmeden.
Bölüm Yorumları