Sayha

Gece, İstanbul’un üzerine simsiyah bir tül gibi çöktüğünde sokak lambalarının cılız ışığı bile caddenin sonundaki o karanlık ara sokağı aydınlatmaya yetmiyordu.

Kalbim, göğüs kafesimi yırtmak istercesine çarpıyordu. Adımlarım hızlandıkça arkamdan gelen o ağır, intizamlı ama tehditkar ayak sesleri de yaklaşıyordu. Kaçıyordum. Ama kaçtıkça karanlık beni içine daha çok çekiyordu.

Ceketimin cebindeki ellerim tir tir titrerken, arkamdaki adamın nefesini neredeyse ensemde hissettim. Aniden bileğimden yakalandığımda attığım çığlık, sokağın soğuk duvarlarında yankılandı.

"Nereye böyle, küçük hanım?"

Bileğimi geriye doğru büktüğünde acıyla dizlerimin üstüne çöktüm. Gözlerimden süzülen yaşlar yanaklarımı yakarken, sesim boğazıma tıkandı. Kurtulmaya çalıştım, çırpındım ama gücüm yetmiyordu. Çığlığım, karanlığın içinde boğulup gitti. Kimse duymadı.

Tam her şeyin bittiğini, o karanlık gecenin beni yutacağını sandığım an... sokağın girişinde buz gibi, otoriter bir ses yankılandı.

"Bırak onu."

Sadece iki kelime. Ama o iki kelime, gecenin ayazını bile dondurmaya yetti.

Bileğimi tutan el aniden gevşedi. Başımı güçlükle kaldırdığımda, gölgenin içinden çıkan o adamı gördüm. Siyah bir askeri kaban, dimdik bir duruş, keskin çene hatları ve geceden bile karanlık bakan gözler...

Arkamdaki adam küfür ederek cebinden bir bıçak çıkardı ve ona doğru hamle yaptı. Ama her şey sadece birkaç saniye içinde gerçekleşti. O siyah kabanlı adam, hamleyi tek bir bilek hareketiyle boşa çıkardı. Saniyeler içinde saldırganı yere serip etkisiz hale getirdiğinde, hareketlerindeki o kusursuz disiplin beni dehşete düşürdü.

Sokakta derin bir sessizlik hâkim oldu. Yerden kalkamayacak halde olan adımı umursamadan bana doğru yürüdü. Tam önümde durdu. Boyu o kadar uzundu ki, gölgesi tamamen üzerime düştü.

Bana doğru eğildi. Gözlerindeki soğuk ifadeyle ceketinin iç cebinden kimliğini çıkarıp uzattı.

"İyi misiniz? Ben Yüzbaşı Pamir Aladağ. Polis ekipleri yolda, güvendesiniz."

Güvendesiniz. Bu kelime beynimin içinde defalarca yankılandı. Ama ben güvende hissetmiyordum. İçimdeki o korku, beni ömür boyu kovalayacak bir hayalete dönüşmüştü. Bugün o gelmişti, peki ya yarın? Bir daha asla bir başkasının insafına sığınmak istemiyordum. Korkudan titreyen bacaklarıma rağmen hırsla ayağa kalktım.

Gözlerinin tam içine baktım. O an içimdeki sessiz çığlık, dışarıya bir yemin olarak döküldü.

"Sizden beni korumanızı istemiyorum Yüzbaşı," dedim, sesimdeki titremeyi bastırmaya çalışarak.

Pamir Yüzbaşı kaşlarını hafifçe çattı. "Ne istiyorsun o zaman?"

Gözlerindeki o soğuk duvara çarpan bakışlarımı tek bir milim bile kaçırmadan cevap verdim:

"Beni eğitin."

n.

SAYHA’nın ilk bölümüyle nihayet karşınızdayım! Yanlış Numara Doğru Adres’e kısa bir ara verip içime çok sinen, beni yazarken aşırı heyecanlandıran bu karanlık ve güçlü kurguyla geldik.

Pamir Yüzbaşı ve Sare’nin hikayesi henüz yeni başlıyor. Sare’nin o geceki cesur kararı ve Pamir’in buz gibi duruşu hakkında ne düşünüyorsunuz? Sizce Pamir, Sare’yi eğitmeyi gerçekten kabul edecek mi? 🫣✨

• Bölümü beğendiyseniz oy vermeyi ve düşüncelerinizi yorumlarda benimle paylaşmayı unutmayın!
• Sizin yorumlarınız benim en büyük motivasyonum, hepsini tek tek okuyor olacağım.

Gelecek bölümde görüşmek üzere, kendinize çok iyi bakın! 💖🌸