Sayha

Sabahın 05.00’inde sahanın ortasında durduğumda, Pamir Yüzbaşı’nın yüzünde dünün o hafif yumuşamasından eser bile yoktu. Aksine, sanki dün gece o seyyar balıkçıda oturan adam o değilmiş gibi karşımda bir buz kütlesi gibi dikiliyordu.

"Bugün merhamet yok Sare," dedi, sesi sabahın dondurucu rüzgarında çınlarken. "Dün gece yeterince vakit kaybettik. Yeleği giy, kum torbasına 500 direk yumruk. Ardından engel parkuru."

Canıma okudu.

Tam anlamıyla canıma okudu. İki saat boyunca nefes almam bile yasaktı sanki. Kollarımdaki kaslar yırtılırcasına acıyor, terden ve çamurdan cildime yapışan kıvırcık saçlarım başımın etrafında ağır bir yük gibi duruyordu. Düşüyordum, "Kalk!" diye gürlüyordu. Duraksıyordum, "Düşman seni beklemez!" diye bağırıyordu.

Antrenmanın sonunda, ter ve çamur içinde yere yığıldığımda ciğerlerim patlayacak gibiydi.

Pamir tepemde durdu. Elindeki su şişesini kenara bıraktı. Yüzündeki o katı, askeri ifade tek bir milim bile esnemedi.

"Kalk," dedi soğukça. "Benimle gel. Konuşacaklarımız var."

Zorlukla ayağa kalktım. Üstünü başımı düzeltmeye bile gücüm yoktu. Askeri alanın arkasındaki idari binanın sessiz, ahşap kaplı odasına geçtiğimizde Pamir kapıyı arkasından kilitledi. Masasına doğru yürüdü, çekmeceden kalın bir dosya çıkarıp masanın üzerine bıraktı.

"Bu ne?" dedim, nefesimi düzeltmeye çalışarak.

Pamir kollarını göğsünde birleştirdi. Buz gibi gözlerini doğrudan gözlerime dikti.

"Anlaşmalı bir evlilik yapıyoruz Sare."

Odanın içine bomba düşmüş gibi bir sessizlik çöktü. Kulaklarıma inanamadım. Şokla kaşlarımı çattım, kıvırcık saçlarımı hırsla geriye ittim.

"Ne?" dedim, sesim odadaki beton duvarlara çarparak. "Ne saçmalıyorsunuz siz Yüzbaşı? Ne evliliği? Ben sizinle asla evlenmem!"

Pamir’in yüzünde en ufak bir şaşırmışlık ya da geri adım atma ifadesi belirmedi. Tek bir adım atarak masanın önüne geçti, boy farkıyla üzerime çöktü.

"Sana bir teklif sunmuyorum," dedi, sesi bir bıçak kadar keskin ve emrediciydi. "Sana durum değerlendirmesini sunuyorum."

"Siz aklınızı mı yitirdiniz?" diye bağırdım, öfkeyle göğsüm kalkıp inerken. "Ben buraya antrenman yapmaya, kendimi korumayı öğrenmeye geliyorum! Sizin saçma fantezilerinize ortak olmaya değil! Kapı orada, ben gidiyorum—"

"O baban denen yaratık," dedi Pamir, tek bir cümleyle beni olduğum yere çivileyerek.

Adımlarım durdu. Kanım beynime sıçradı.

Pamir masadaki dosyayı işaret etti. "Dün gece iz sürdürdüm. Baban denen o adam, annen ve kardeşinin kaldığı evi bulmak üzere. Birkaç güne kapınıza dayanacak. Ve sen, şu anki halinle o adamı veya tutacağı adamları engelleyecek güçte değilsin. Annen hasta, kardeşin henüz beş yaşında."

Sarsıldım. Göğsüme koca bir kaya oturdu ama direnmeye devam ettim. "Polise giderim! Şikayet ederim! Sizinle evlenmek zorunda değilim!"

"Polis o adama uzaklaştırma verir, o adam ise gelir kapınızı kırar!" diye gürledi Pamir. Sesi odada yankılandığında irkildim.

Bana doğru birkaç adım atıp tam karşımda durdu. İşaret parmağını göğsüme doğru doğrulttu, gözlerinde acımasız bir gerçeklik vardı: