Sayha

Sarenin anlatımı ile...

Sokak lambasının sarı, cılız ışığı salonun tavanına vuruyordu.

Gece yarısını çoktan geçmişti ama gözüme tek bir damla uyku girmiyordu. Banyodaki küçük aynanın karşısında dikilmiş, avuçlarıma doldurduğum buz gibi suyu yüzüme çarpıyordum. Çamurdan ve terden arınmış kıvırcık saçlarım ıslak ıslak omuzlarıma dökülmüştü. Yüzümdeki hafif çiziklere, nasır tutmaya başlayan parmak uçlarıma baktım.

Pamir Yüzbaşı’nın sesi odanın duvarlarında değil, doğrudan zihnimin içinde yankılanıyordu:

“Kararını ver. Yarına kadar vaktin var.”

Nefesimi dışarı atıp banyodan çıktım. Sessiz adımlarla salona geçtim.

Annem, koltuktaki kalın battaniyesinin altında hafifçe öksürerek uyuyordu. Solunum cihazının ritmik, cızırtılı sesi salonun tek monoton temposuydu. Hemen onun ayakucundaki küçük yer yatağında ise İlayda kıvrılmıştı. Kıvırcık saçları yastığa yayılmış, elinde dün gece çizdiği o çöp adamlı aile resmiyle uyuyakalmıştı.

Dizlerimin üzerine çöktüm. İlayda’nın üzerini örterken parmaklarım hafifçe titredi.

O adam... Babam olacak o yaratık. Yıllar önce bize cehennemi yaşatan, annemi bu yatağa mahkum eden, beni dolapların arkasında korkudan titreten o adam bizi bulmak üzereydi. Pamir Yüzbaşı yalan söylemezdi. Bir subay olarak o dosyayı önüme koyduysa, tehlike kapımızın eşiğindeydi demektir.

Şimdi iki yol vardı önümde.

Ya gururuma sarılacaktım. "Ben kimseden yardım istemem, kimseden koruma dilenmem," deyip tek başıma o adama karşı durmaya çalışacaktım. Ama biliyordum... Şu anki halimle, ne annemi koruyabilirdim ne de İlayda’yı. O adam kapıya dayandığında, benim o hırslı yumruklarım polis gelene kadar hiçbir şeyi değiştirmeyecekti.

Ya da... Pamir Yüzbaşı’nın o aşılmaz, buzdan kalkanının altına girecektim.

Karısı olmak.

Pamirin karısı olmak.

Bu kelime bile boğazımda bir dikken gibi batıyordu. Pamir Yüzbaşı bana aşık olduğu için ya da beni kurtarmak için yanıp tutuştuğu için teklif etmemişti bunu. O tamamen bir asker mantığıyla, durumu analiz etmiş ve en kestirme askeri çözümü önüme koymuştu.

"Benim karıma ve ailesine kılına bile zarar veremez."

Onun yanında, o soyadın arkasında güvende olacaktık. Ama bedeli ne olacaktı? Her gün o buz gibi adamın yüzüne bakmak, onun kuralcı, kural tanımaz disiplinine katlanmak ve kendi özgürlüğümden vazgeçmek...

Ayağa kalkıp pencerenin kenarına yürüdüm. Perdeyi hafifçe aralayıp karanlık sokağa baktım. Yağmur çiselemeye başlamıştı.

Saat 03.45’i gösteriyordu.

İlayda uykusunda hafifçe kıpırdadı, "Abla..." diye mırıldandı peltek sesiyle.

O an kalbimdeki o son gurur kırıntısı da darmadağın oldu. Benim gururum, kardeşimin saçının tek bir teline bile değmezdi. Annemin huzurla nefes alabilmesi için gerekirse cehenneme bile imza atardım. Pamir Yüzbaşı benden bir karar istemişti.

Ben kararımı vermiştim.

Buz adam kazanmıştı. Ama bilmediği bir şey vardı: Ben onun yanına sadece korunmak için gitmiyordum. O soyadı bir zırh gibi giyecek, daha da güçlenecek ve zamanı geldiğinde kendi savaşımı kendim verecektim.